ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ

ವಿಕಿಪೀಡಿಯದಿಂದ, ಇದು ಮುಕ್ತ ಹಾಗೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ವಿಶ್ವಕೋಶ
Jump to navigation Jump to search

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ರಾಜಕೀಯದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಧ್ಯಯನವಾಗಿದೆ. ಇದು ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು, ರಾಜಕೀಯ ಚಿಂತನೆ, ರಾಜಕೀಯ ನಡವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ಸಂವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಕಾನೂನುಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಜ್ಞಾನವಾಗಿದೆ. [೧]

ಆಧುನಿಕ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತುಲನಾತ್ಮಕ ರಾಜಕೀಯ, ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಮೂರು ಉಪವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದು. [೨] ಇತರ ಗಮನಾರ್ಹ ಉಪವಿಭಾಗಗಳೆಂದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ, ದೇಶೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರ, ರಾಜಕೀಯ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವಿಧಾನ . [೩] ಇದಲ್ಲದೆ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ, ಕಾನೂನು, ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರ, ಇತಿಹಾಸ, ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ಮಾನವ ಭೌಗೋಳಿಕತೆ, ರಾಜಕೀಯ ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಕ್ರಮಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಅರಿವಿನ ನರವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಹಲವು ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಾದ, ತರ್ಕಬದ್ಧ ಆಯ್ಕೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ನಡವಳಿಕೆ, ರಚನಾತ್ಮಕವಾದ, ನಂತರದ ರಚನಾತ್ಮಕತೆ, ವಾಸ್ತವಿಕತೆ, ಸಾಂಸ್ಥಿಕತೆ ಮತ್ತು ಬಹುತ್ವವಾದವು ಸೇರಿವೆ. ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ, ಹುಡುಕುವ ರೀತಿಯ ವಿಚಾರಣೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತದೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮೂಲಗಳು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆಗಳು, ದ್ವಿತೀಯ ಮೂಲಗಳು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಪಾಂಡಿತ್ಯಪೂರ್ಣ ಸಾವ್ರತ್ರಿಕವಾದ ಲೇಖನಗಳು, ಸಮೀಕ್ಷೆ ಸಂಶೋಧನೆ, ಅಂಕಿಅಂಶ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ಪ್ರಕರಣ ಅಧ್ಯಯನಗಳು, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಮಾದರಿ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತದೆ.

ಇತಿಹಾಸ[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ಮೂಲ[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ಸಾಮಾಜಿಕ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವಾಗಿ, ಸಮಕಾಲೀನ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ೧೯ ನೇ ಶತಮಾನದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅದು ರಾಜಕೀಯ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು, ಇದು ಸುಮಾರು ೨,೫೦೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ಮತ್ತು ಪ್ಲೇಟೋನ ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಅದರ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ. "ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ" ಎಂಬ ಪದವು ಯಾವಾಗಲೂ ರಾಜಕೀಯ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಶಿಸ್ತು ನೈತಿಕ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ರಾಜಕೀಯ ಆರ್ಥಿಕತೆ, ರಾಜಕೀಯ ದೇವತಾಶಾಸ್ತ್ರ, ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಇತರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಪೂರ್ವವರ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಆದರ್ಶ ಸ್ಥಿತಿಯ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ.

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ವಿಭಾಗವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಆಗಮನವು ೧೯ ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ವಿಭಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಕುರ್ಚಿಗಳ ರಚನೆಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. "ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿ" ಎಂಬ ಪದನಾಮವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಅಥವಾ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಹೊಂದಿರುವ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಸೂಚಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. [೪] ಹಿಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು ಏಕೀಕೃತ ಶಿಸ್ತಾಗಿ ಸಂಯೋಜಿಸುವುದು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ, ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಇತಿಹಾಸವು ಪ್ರಮಾಣಕ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದೆ, ಶಿಸ್ತಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವು ಕೆಲವು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪೂರ್ವವರ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಮೇರಿಕನ್ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಸೈನ್ಸ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ಮತ್ತು ಅಮೇರಿಕನ್ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಸೈನ್ಸ್ ರಿವ್ಯೂ ಅನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ೧೯೦೩ ಮತ್ತು ೧೯೦೬ ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು, ರಾಜಕೀಯದ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ. ಜರ್ನಲ್ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಸೈನ್ಸ್ ತ್ರೈಮಾಸಿಕವನ್ನು ೧೮೮೬ ರಲ್ಲಿ ಅಕಾಡೆಮಿ ಆಫ್ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಸೈನ್ಸ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ತ್ರೈಮಾಸಿಕದ ಉದ್ಘಾಟನಾ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಮುನ್ರೋ ಸ್ಮಿತ್ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು "ರಾಜ್ಯದ ವಿಜ್ಞಾನ" ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಸಂಘಟನೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ." [೫]

ವರ್ತನೆಯ ಕ್ರಾಂತಿ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಸಾಂಸ್ಥಿಕತೆ[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

೧೯೫೦ ಮತ್ತು ೧೯೬೦ ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ಗುಂಪಿನ ನಡವಳಿಕೆಯ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮತ್ತು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಧ್ಯಯನ ಶಿಸ್ತಿನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಅಥವಾ ಕಾನೂನು ಪಠ್ಯಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ನಡವಳಿಕೆಯನ ಅಧ್ಯಯನದತ್ತ ಗಮನವಹಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಬರ್ಟ್ ಡಾಲ್, ಫಿಲಿಪ್ ಕಾನ್ವರ್ಸ್ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಪಾಲ್ ಲಾಜರ್ಸ್‌ಫೆಲ್ಡ್ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವಿದ್ವಾಂಸ ಬರ್ನಾರ್ಡ್ ಬೆರೆಲ್ಸನ್ ಅವರ ಸಹಯೋಗದೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭಿಕ ನಡವಳಿಕೆಯ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಿರೂಪಿದೆ.

೧೯೬೦ ರ ದಶಕದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ೧೯೭೦ ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ಹೆಚ್ಚು ವಿಶ್ಲೇಷಣಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಪಸ್ ಅನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅನುಮಾನಾತ್ಮಕ, ಆಟದ-ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಔಪಚಾರಿಕ ಮಾಡೆಲಿಂಗ್ ತಂತ್ರಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಈ ಅವಧಿಯು ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಂತಹ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಮತದಾನದಂತಹ ರಾಜಕೀಯ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಎರವಲು ಪಡೆದ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಉಲ್ಬಣವನ್ನು ಕಂಡಿತು. ವಿಲಿಯಂ ಹೆಚ್. ರೈಕರ್ ಮತ್ತು ರೋಚೆಸ್ಟರ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈ ಬದಲಾವಣೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರತಿಪಾದಕರು. ಮೇಲೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಪ್ರಗತಿಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಗತಿಯು ಸಾಧಾರಣ ಮತ್ತು ಅಸಮವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಗಮನಿಸಲಾಗಿದೆ. [೬]

೨೧ನೇ ಶತಮಾನ[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

೨೦೦೦ ರಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪೆರೆಸ್ಟ್ರೊಯಿಕಾ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಚಳುವಳಿಯ ಬೆಂಬಲಿಗರು ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಗಣಿತೀಕರಣ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದರ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು. ಆಂದೋಲನದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡವರು ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬಹುಸಂಖ್ಯೆಯ ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ವಿಧಾನಗಳಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಶಿಸ್ತಿನ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಸ್ತುತತೆಗಾಗಿ ವಾದಿಸಿದರು. [೭]

ಕೆಲವು ವಿಕಸನೀಯ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಮಾನವರು ರಾಜಕೀಯದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ಮಾನಸಿಕ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳು ಪೂರ್ವಜರ ಪರಿಸರವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುವ ಸಣ್ಣ ಗುಂಪು ರಾಜಕೀಯದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸಲು ವಿಕಸನಗೊಂಡಿವೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ದೊಡ್ಡ ರಾಜಕೀಯ ರಚನೆಗಳಲ್ಲ. ಪ್ರಸ್ತುತ ರಾಜಕೀಯದ ಹಲವು ಪ್ರಮುಖ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಅರಿವಿನ ಪಕ್ಷಪಾತಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಇದನ್ನು ವಾದಿಸಲಾಗಿದೆ. [೮]

ಅವಲೋಕನ[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದ ಹಂಚಿಕೆ ಮತ್ತು ವರ್ಗಾವಣೆ, ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ರಾಜಕೀಯ ನಡವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಆಡಳಿತದ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಧ್ಯಯನವಾಗಿದೆ. ಸ್ಥಿರತೆ, ನ್ಯಾಯ, ಭೌತಿಕ ಸಂಪತ್ತು, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಇದು ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನೀತಿಗಳ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಮೂಲಕ ಧನಾತ್ಮಕ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು (ವಿಷಯಗಳು ಹೇಗೆ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತವೆ, ಅವು ಹೇಗೆ ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತವೆ); ಇತರರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನೀತಿ ಶಿಫಾರಸುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ರೂಢಿಗತ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ನೀತಿಗಳ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ನಿಕಟವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಿಸಬಹುದು-ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ತುಲನಾತ್ಮಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕೆಲವು ರೀತಿಯ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತವೆ. [೯] ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. [೧೦] ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಪ್ರಪಂಚದ ದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರದೇಶಗಳ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು, ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಡೈನಾಮಿಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಅಥವಾ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಲು. [೧೦]

ಚತುರ್ವೇದಿ ಪ್ರಕಾರ,ಪತ್ರಕರ್ತರು, ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತಿ ಗುಂಪುಗಳು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಮತದಾರರು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಒದಗಿಸಬಹುದು.

Political scientists may serve as advisers to specific politicians, or even run for office as politicians themselves. Political scientists can be found working in governments, in political parties, or as civil servants. They may be involved with non-governmental organizations (NGOs) or political movements. In a variety of capacities, people educated and trained in political science can add value and expertise to corporations. Private enterprises such as think tanks, research institutes, polling and public relations firms often employ political scientists.[೧೧]

ದೇಶದ-ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಧ್ಯಯನಗಳು[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದೇಶದೊಳಗೆ ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಹುದು; ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಅವರು ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ [೧೨] ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಅಥವಾ ಚೀನಾದ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಹುದು. [೧೩]

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸಂವಿಧಾನಗಳು, ಚುನಾವಣೆಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿ, ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ, ಶಾಸಕಾಂಗಗಳು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಡೇಟಾವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮ್ಮ ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯದ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬರು ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತರಾಗಬಹುದು. [೧೪]

ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ರಾಜಕೀಯ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳ ಸಿದ್ಧಾಂತ, [೧೫] ಮತ್ತು [೧೬] ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳು, [೧೭] ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು ಮತ್ತು ವಿಧಾನಗಳ ಹಲವಾರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸೂಚಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ. [೧೮] ಅವುಗಳಲ್ಲಿ, ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಒಂದು ಸಂಖ್ಯಾಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸೂಚಕ, ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಗಳ ಏಕಕಾಲಿಕ ಹೆಚ್ಚಳ, ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದು. [೧೯] ೨೦೧೪ ರ ಉಕ್ರೇನಿಯನ್ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಮುಂಚಿನ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಒತ್ತಡದ ಅವಧಿಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಿಂದ ರಾಜಕೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ಆರಂಭಿಕ ರೋಗನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಇದು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಉಕ್ರೇನಿಯನ್ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ೧೯ ಪ್ರಮುಖ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಭಯಗಳ ನಡುವಿನ ಒಟ್ಟು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ (ಸುಮಾರು ೬೪% ರಷ್ಟು) ಮತ್ತು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಪೂರ್ವದ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಪ್ರಸರಣದಲ್ಲಿ (೨೯% ರಷ್ಟು) ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಳ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. [೨೦] ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಕ್ರಾಂತಿಗಳಿಂದ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಅವುಗಳು ಊಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಾಂತಿಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಸಹ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲಾಯಿತು. [೨೧]

ರಾಜಕೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದಾದ ಬಾಹ್ಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳೆರಡೂ ಪ್ರಮುಖ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ಅಧ್ಯಯನವು ಆಡಳಿತದ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳು ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಊಹಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸರ್ಕಾರಗಳು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ವಿಪತ್ತುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಗಳಲ್ಲಿನ ಮತದಾರರು ತಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಸಿದ್ಧತೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಹ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. [೨೨]

ಒ೦ದೇ ಮೂಲದ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ಹೆಚ್ಚಿನ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಈ ಕೆಳಗಿನ ಐದು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ:

  • ರಾಜಕೀಯ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ
  • ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಡಳಿತ
  • ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಾನೂನು
  • ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿ
  • ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನವು ಯೋಜನೆಗಳು ನೀತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲು ಮತ್ತು ಬಳಸಲು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ, [೨೩] ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿತ್ವ ಮತ್ತು ದಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ವಲಯಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಮಧ್ಯಸ್ಥಗಾರರು ತಾವು ಧನಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ, ಮತ ಚಲಾಯಿಸುವ, ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಅಥವಾ ಆಕ್ಷೇಪಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಉದ್ದೇಶಿತ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿವೆಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನವು ಮೊದಲು ಈ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರಮುಖ ಪರಿಗಣನೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಭಾಗವಹಿಸುವವರಿಗೆ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ ಎಷ್ಟು ವೆಚ್ಚವಾಗುತ್ತದೆ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸುಧಾರಿಸಬಹುದು, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿದೆಯೇ, ಉತ್ತಮ ಪರ್ಯಾಯಗಳಿವೆಯೇ, ಅನಪೇಕ್ಷಿತ ಫಲಿತಾಂಶಗಳಿವೆಯೇ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಗುರಿಗಳು ಸೂಕ್ತ ಮತ್ತು ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿವೆ.

ನೀತಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯು ಕಾನೂನುಗಳು ಮತ್ತು ಚುನಾಯಿತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸಲು ಲಭ್ಯವಿರುವ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡಲು ನಾಗರಿಕ ಸೇವಕರು, ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಸಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಲು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುವ ತಂತ್ರವಾಗಿದೆ.

ಉಪಕ್ಷೇತ್ರಗಳು[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ಅನೇಕ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೆಳಗೆ ವಿವರಿಸಿದ ನಾಲ್ಕು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ: [೨೪]

  • ರಾಜಕೀಯ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ : ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘದ ನೈತಿಕ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವಾಗ, ರಾಜಕೀಯ ಸಮುದಾಯ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅಡಿಪಾಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.
  • ತುಲನಾತ್ಮಕ ರಾಜಕೀಯ : ಸಮಕಾಲೀನ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಹೋಲಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾನೂನುಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ.
  • ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳು : ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯೇತರ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಟರು ಏಕೆ ಸಂವಹನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರೊಂದಿಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತದೆ.
  • ರಾಜಕೀಯ ವಿಧಾನ : ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಂಶೋಧನೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯ ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವು ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಭಾಗಗಳು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದೇಶದ ದೇಶೀಯ ರಾಜಕೀಯದ ಮೇಲೆ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಾಗಿ ವರ್ಗೀಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ನಲ್ಲಿ, ಅಮೇರಿಕನ್ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಉಪಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವರ್ಗೀಕರಣಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ಕೆಲವು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಿಭಾಗಗಳು ರಾಜಕೀಯ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ರಾಜಕೀಯ ನಡವಳಿಕೆ ( ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಸಾಮೂಹಿಕ ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಗುರುತನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ) ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ( ಶಾಸಕಾಂಗಗಳು ಮತ್ತು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ) ವಿಷಯಾಧಾರಿತ ವರ್ಗಗಳಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುತ್ತವೆ. ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಮತ್ತು ನಿಯತಕಾಲಿಕಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನವನ್ನು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತವೆ. ಅಮೇರಿಕನ್ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಸೈನ್ಸ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್, ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಚಾರಣೆಯ ವಿವಿಧ ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ೪೨ ಸಂಘಟಿತ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. [೨೫]

ಸಂಶೋಧನಾ ವಿಧಾನಗಳು[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಕ್ರಮಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿ ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾಗಿದೆ; ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ರಾಜಕೀಯದ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ಆನ್ಟೋಲಾಜಿಕಲ್ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಸಾಧನಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಮಾನವ ನಡವಳಿಕೆಯ ಅಧ್ಯಯನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ರಾಜಕೀಯದ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ, ನಿಯಂತ್ರಿತ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿನ ಅವಲೋಕನಗಳು ಪುನರುತ್ಪಾದಿಸಲು ಅಥವಾ ನಕಲು ಮಾಡಲು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಸವಾಲಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೂ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ವಿಧಾನಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ ( ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೋಡಿ). [೨೬] ಈ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ಮಾಜಿ ಅಮೇರಿಕನ್ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಸೈನ್ಸ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಲಾರೆನ್ಸ್ ಲೋವೆಲ್ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದರು "ನಾವು ಪ್ರಯೋಗದ ಅಸಾಧ್ಯತೆಯಿಂದ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದೇವೆ. ರಾಜಕೀಯವು ಒಂದು ಅವಲೋಕನವಾಗಿದೆ, ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ವಿಜ್ಞಾನವಲ್ಲ." [೧೬] ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಗಣ್ಯರು, ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಥವಾ ಗುಂಪಿನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು, ಸಾಮಾನ್ಯೀಕರಣಗಳನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಗಮನಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಗಳಂತೆ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಮಾನವ ನಟರನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತದೆ, ಅದು ಭಾಗಶಃ ಮಾತ್ರ ವೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿನ ಮಾನವೇತರ ಜೀವಿಗಳು ಅಥವಾ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುಗಳಂತಹ ಇತರ ವಿಷಯಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿವಿಧ ವಿಧಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಸಮಕಾಲೀನ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಿದೆ, ಮತ್ತು ಕ್ರಮಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಬಹುತ್ವವು ಸಮಕಾಲೀನ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಧಾನಗಳು ಕ್ಷೇತ್ರ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಬಳಕೆ, [೨೭] ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಮೀಕ್ಷೆ ಪ್ರಯೋಗಗಳು, [೨೮] ಕೇಸ್ ಸ್ಟಡೀಸ್, [೨೯] ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚುವಿಕೆ, [೩೦] [೩೧] ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, [೩೨] ಜನಾಂಗಶಾಸ್ತ್ರ, [೩೩] ಭಾಗವಹಿಸುವವರ ವೀಕ್ಷಣೆ, [೩೪] ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಶನ ಸಂಶೋಧನೆ. [೩೫]

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆಟದ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಮತ್ತು ಏಜೆಂಟ್-ಆಧಾರಿತ ಮಾದರಿಗಳಂತಹ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. [೩೬]

ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಿಗಳು ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಸ್ತ್ರೀವಾದಿ ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಕೇಂಬ್ರಿಡ್ಜ್ ಶಾಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಸ್ಟ್ರಾಸಿಯನ್ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಸ್ಥಾನಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಧನಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನುಸಂಧಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಇತರ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಜ್ಞಾನಗಳ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವ ಅಧ್ಯಯನದ ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಅತಿಕ್ರಮಿಸಬಹುದು-ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ರೂಢಿಗಳು ಅಥವಾ ಮಾನಸಿಕ ಪಕ್ಷಪಾತಗಳು ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಗೊಂಡಾಗ. ಈ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಅವರ ಅಧ್ಯಯನದ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಆನುವಂಶಿಕವಾಗಿ ಪಡೆಯಬಹುದು ಅಥವಾ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಬಹುದು. [೩೭] ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಗೇಬ್ರಿಯಲ್ ಆಲ್ಮಂಡ್ ಮತ್ತು ಸಿಡ್ನಿ ವರ್ಬಾ ಅವರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಮತ್ತು ಸ್ಯಾಮ್ಯುಯೆಲ್ ಪಿ. ಹಂಟಿಂಗ್‌ಟನ್‌ರಂತಹ ಲೇಖಕರಿಂದ ಉದಾಹರಿಸಿದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಧಾನವು ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಧ್ಯಯನದೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿಕಟವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಲಿಸಾ ವೆಡೆನ್ ವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. [೩೭] ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲಾದ ವಿಧಾನಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆರೋಗ್ಯದಂತಹ ಇತರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿನ ಸಂಶೋಧಕರು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳು ಮತ್ತು ನೀತಿಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಬಹುದು. [೩೮]

ಶಿಕ್ಷಣ[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು, ಪ್ರಾಯಶಃ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನದಂತೆಯೇ, "ಅಕಾಡೆಮಿಯಲ್ಲಿನ 'ಎರಡು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ' ನಡುವಿನ ತಪ್ಪು ರೇಖೆಯ ಮೇಲೆ ವಾಸಿಸುವ ಒಂದು ಶಿಸ್ತು ಎಂದು ವಿವರಿಸಬಹುದು, ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮಾನವಿಕ ." [೩೯] ಹೀಗಾಗಿ, ಕೆಲವು ಅಮೇರಿಕನ್ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಶಾಲೆ ಅಥವಾ ಕಲಾ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ಕಾಲೇಜು ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ಒಂದು ವಿಭಾಗ ಅಥವಾ ಮಾನವಿಕ ಅಥವಾ ಉದಾರ ಕಲೆಗಳ ಶಾಲೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಿಭಾಗವಾಗಿರಬಹುದು. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ರಾಜಕೀಯ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಹೆಲೆನಿಕ್ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನೋದಯ ಚಿಂತನೆಯ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗಿದೆ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಚಿಂತನೆಯ ಅಧ್ಯಯನದ ಜೊತೆಗೆ " ಆಧುನಿಕತೆ " ಮತ್ತು ಸಮಕಾಲೀನ ರಾಷ್ಟ್ರದ ರಾಜ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪರಿಭಾಷೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು (ಉದಾ, ರಚನೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆ ).

ಹೆಚ್ಚಿನ ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್ ಕಾಲೇಜುಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬಿಎ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. MA ಅಥವಾ MAT ಮತ್ತು PhD ಅಥವಾ EdD ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ದೊಡ್ಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಪದವು ಉತ್ತರ ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಡೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ; ಇತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್‌ನ ಹೊರಗಿನವರು, ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಅಧ್ಯಯನಗಳು, ರಾಜಕೀಯ ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರದ ವಿಶಾಲವಾದ ಶಿಸ್ತಿನ ಭಾಗವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಧಾನದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ, ರಾಜಕೀಯ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ವಿಶಾಲವಾದ ವಿಧಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ, ಆದಾಗ್ಯೂ ಪದವಿ ಕೋರ್ಸ್‌ಗಳ ಹೆಸರಿಸುವಿಕೆಯು ಅವುಗಳ ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ.[ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರ ಬೇಕಾಗಿದೆ] ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ವೃತ್ತಿಪರ ಪದವಿಗಳು) ಪದವಿಪೂರ್ವ ಮತ್ತು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಾಮಾನ್ಯವೇನಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಮಟ್ಟದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಇತರ ಅನ್ವಯಿಕ ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ನೀತಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ವೃತ್ತಿಪರ ಪದವಿಗಳಾಗಿವೆ; ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಇತರ ಶಿಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆಂದು ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಆ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಬಹುದು. [೪೦]

ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದ ಕಾಲೇಜು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೌರವ ಸಮಾಜವು ಪೈ ಸಿಗ್ಮಾ ಆಲ್ಫಾ ಆಗಿದೆ.

ಬರವಣಿಗೆ[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರದ ಬರಹಗಳಿವೆ; ಸೇರಿದಂತೆ ಆದರೆ ಇವುಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ: [೪೧]

  • ವಾದ ಪ್ರಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಬಂಧಗಳು
  • ರಾಜಕೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಬರವಣಿಗೆ
  • ಲೇಖನಗಳು, ಪಠ್ಯಗಳು, ಘಟನೆಗಳ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಫಲಿತ ಪೇಪರ್‌ಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು

ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಬರವಣಿಗೆಯೆಂದರೆ ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಬಂಧಗಳು, ಇದು ಮೂಲ ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ತನಿಖೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. [೪೨]

ಉಲ್ಲೇಖಗಳು[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

  1. "Definition from Lexico powered by Oxford University Press. Retrieved 23 February 2020". Archived from the original on 30 December 2019. Retrieved 23 February 2020.
  2. Daniele Caramani, ed. (2020). Comparative politics (Fifth ed.). Oxford. ISBN 978-0-19-882060-4. OCLC 1144813972.
  3. Roskin, Michael G. (August 11, 2005). "Political Science". Encyclopaedia Britannica. Archived from the original on 31 January 2021. Retrieved January 30, 2021.
  4. Bureau of Labor Statistics, U.S. Department of Labor. "How to Become a Political Scientist". Archived from the original on 27 June 2018. Retrieved 13 September 2016.
  5. Smith, Munroe (1886). "Introduction: The Domain of Political Science". Political Science Quarterly. 1 (1): 2. doi:10.2307/2139299. JSTOR 2139299. Archived from the original on 18 January 2022. Retrieved 18 January 2022.
  6. Kim Quaile Hill, "In Search of General Theory," Journal of Politics 74 (October 2012), 917–31.
  7. Perestroika!: The Raucous Rebellion in Political Science (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Yale University Press. 30 September 2005. ISBN 978-0-300-13020-1. Archived from the original on 20 August 2020. Retrieved 24 May 2016.
  8. Michael Bang Petersen. "The evolutionary psychology of mass politics". In Roberts, S.C. (2011). Roberts, S. Craig (ed.). Applied Evolutionary Psychology. Oxford University Press. doi:10.1093/acprof:oso/9780199586073.001.0001. ISBN 978-0-19-958607-3.
  9. Roller, Edeltraud (2005). The Performance of Democracies: Political Institutions and Public Policy. Oxford University Press.
  10. ೧೦.೦ ೧೦.೧ Maddocks, Krysten Godfrey (26 Jun 2020). "What is Political Science All About?". www.snhu.edu (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Archived from the original on 25 September 2021. Retrieved 2021-09-25.
  11. Chaturvedy, J.C. (2005). Political Governance: Political theory. Isha Books. p. 4. ISBN 978-81-8205-317-5. Archived from the original on 4 September 2015. Retrieved 28 October 2014.
  12. Benjamin Ginsberg; Theodore J. Lowi; Margaret Weir; et al. (December 2012). We the People: An Introduction to American Politics. W. W. Norton & Company. ISBN 978-0393921106.
  13. Oi, Jean C. (1989). State and Peasant in Contemporary China: The Political Economy of Village Government. University of California Press. p. xvi.
  14. "Sekelumit Prof. Dr. Miriam Budiardjo" (in ಇಂಡೋನೇಶಿಯನ್). Indonesian Political Science Association. 25 October 2013. Archived from the original on 29 September 2020. Retrieved 1 October 2020.
  15. Acemoglu D., Robinson J.A. "A theory of political transitions." Error in webarchive template: Check |url= value. Empty. American Economic Review. 2001 Sep 1:938–63.
  16. ೧೬.೦ ೧೬.೧ Lowell, A. Lawrence. 1910. "The Physiology of Politics Error in webarchive template: Check |url= value. Empty.." American Political Science Review 4: 1–15.
  17. McClelland C.A. "The Anticipation of International Crises: Prospects for Theory and Research." Error in webarchive template: Check |url= value. Empty. International Studies Quarterly, Vol. 21, No. 1, Special Issue on International Crisis: Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (March 1977), pp. 15–38
  18. Scheffer M., Carpenter S.R., Lenton T.M., et al. "Anticipating critical transitions." Error in webarchive template: Check |url= value. Empty. Science. 2012 Oct 19; 338(6105):344–48.
  19. Gorban, A.N.; Smirnova, E.V.; Tyukina, T.A. (August 2010). "Correlations, risk and crisis: From physiology to finance". Physica A: Statistical Mechanics and Its Applications. 389 (16): 3193–217. arXiv:0905.0129. Bibcode:2010PhyA..389.3193G. doi:10.1016/j.physa.2010.03.035. Archived from the original on 3 April 2022. Retrieved 23 May 2017.
  20. Rybnikov, S.R.; Rybnikova, N.A.; Portnov, B.A. (March 2017). "Public fears in Ukrainian society: Are crises predictable?". Psychology & Developing Societies. 29 (1): 98–123. doi:10.1177/0971333616689398. Archived from the original on 3 April 2022. Retrieved 23 May 2017.
  21. Kuran T. "Sparks and prairie fires: A theory of unanticipated political revolution." Error in webarchive template: Check |url= value. Empty. Public Choice, Vol. 61, No. 1 (April 1989), pp. 41–74
  22. Andrew Healy; Neil Malhotra (2009). "Myopic Voters and Natural Disaster Policy". American Political Science Review. 103 (3): 387–406. doi:10.1017/S0003055409990104.
  23. Administration for Children and Families (2010) The Program Manager's Guide to Evaluation Error in webarchive template: Check |url= value. Empty.. Chapter 2: What is program evaluation?.
  24. "What is Political Science? | Department of Political Science | University of Washington". www.polisci.washington.edu. Archived from the original on 26 October 2021. Retrieved 2021-09-25.
  25. Organized Sections APSA(subscription required) Error in webarchive template: Check |url= value. Empty.
  26. Druckman, James; Green, Donald; et al., eds. (2011). Cambridge Handbook of Experimental Political Science. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-17455-8.
  27. Nahomi Ichino; Noah L. Nathan (May 2013). "Crossing the Line: Local Ethnic Geography and Voting in Ghana". American Political Science Review. 107 (2): 344–361. doi:10.1017/S0003055412000664.
  28. "The Progress and Pitfalls of Using Survey Experiments in Political Science". Oxford Research Encyclopedia. Oxford: Oxford University Press. February 2020.
  29. Skocpol, Theda (1979). States and Social Revolutions. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-29499-7.
  30. Mahoney, James (2 March 2012). "The Logic of Process Tracing Tests in the Social Sciences". Sociological Methods & Research. 41 (4): 570–597. doi:10.1177/0049124112437709.
  31. Zaks, Sherry (July 2017). "Relationships Among Rivals (RAR): A Framework for Analyzing Contending Hypotheses in Process Tracing". Political Analysis. 25 (3): 344–362. doi:10.1017/pan.2017.12.
  32. Thelen, Kathleen (1999). "Historical institutionalism in comparative politics". Annual Review of Political Science. 2: 369–404. doi:10.1146/annurev.polisci.2.1.369.
  33. Brodkin, Evelyn Z. (January 2017). "The Ethnographic Turn in Political Science: Reflections on the State of the Art". PS: Political Science & Politics. 50 (1): 131–134. doi:10.1017/S1049096516002298.
  34. Cramer, Katherine J. (2016). The Politics of Resentment. University of Chicago Press.
  35. Layna Mosley, ed. (2013). Interview Research in Political Science. Cornell University Press. ISBN 978-0801478635.
  36. Fiorina, Morris P. (February 1975). "Formal Models in Political Science". American Journal of Political Science. 19 (1): 133–159. doi:10.2307/2110698. JSTOR 2110698.
  37. ೩೭.೦ ೩೭.೧ Wedeen, Lisa (December 2002). "Conceptualizing Culture: Possibilities for Political Science". The American Political Science Review. 95 (4): 713–728. doi:10.1017/S0003055402000400.
  38. Nicole F. Bernier; Carole Clavier (1 March 2011). "Public health policy research: making the case for a political science approach". Health Promotion International. 26 (1): 109–116. doi:10.1093/heapro/daq079. PMID 21296911.
  39. Stoner, J.R. (22 February 2008). "Political Science and Political Education". Paper presented at the annual meeting of the APSA Teaching and Learning Conference (APSA), San Jose Marriott, San Jose, California. Archived from the original on 30 November 2009. Retrieved 19 October 2011. …although one might allege the same for social science as a whole, political scientists receive funding from and play an active role in both the National Science Foundation and the National Endowment for the Humanities [in the United States].
  40. Vernardakis, George (1998). Graduate education in government. University Press of America. p. 77. ISBN 978-0-7618-1171-8. Archived from the original on 4 September 2015. Retrieved 17 June 2015. …existing practices at Harvard University, the University of California at Berkeley, and the University of Michigan.
  41. Schmidt, Diane E. (2019-01-14), "Political Inquiry", Writing in Political Science, New York: Routledge: 1–25, doi:10.4324/9781351252843-1, ISBN 9781351252843, archived from the original on 3 April 2022, retrieved 2021-09-25
  42. "Political Science". The Writing Center • University of North Carolina at Chapel Hill (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Archived from the original on 25 September 2021. Retrieved 2021-09-25.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದುವಿಕೆ[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

  • The Evolution of Political Science (November 2006). APSR Centennial Volume of American Political Science Review. Apsanet. 4 February 2009.
  • European Political Processes: Essays and Readings (1968). [Compiled and] ed., with original essays, by Henry S. Albinski [and] Lawrence K. Pettit. Boston: Allyn & Bacon. vii, 448 p.
  • Oxford Handbooks of Political Science
  • Abbott, Kenneth W., and Duncan Snidal. "Hard and soft law in international governance." International organization 54.3 (2000): 421–456.
  • Atchison, Amy L, editor. Political Science Is for Everybody : An Introduction to Political Science. University of Toronto Press, 2021.
  • Badie, Bertrand, et al. International Encyclopedia of Political Science. SAGE, 2011.
  • Blatt, Jessica. Race and the Making of American Political Science. University of Pennsylvania Press, 2018.
  • Bleich, Erik. "What is Islamophobia and how much is there? Theorizing and measuring an emerging comparative concept." American behavioral scientist 55.12 (2011): 1581–1600.
  • Bornschier, V. (1996). Western society in transition. New Brunswick, N.J.: Transaction.
  • Bornschier, V. (2005). Culture and politics in economic development. London: Routledge (Routledge frontiers of political economy, 67).
  • Bornschier, V. (2016). Hegemonic decline, West European unification, and the future structure of the core. Journal of World-Systems Research, 1, 69–96. https://doi.org/10.5195/jwsr.1995.42
  • Bornschier, V., & Chase-Dunn, C. K. (1985) Transnational corporations and underdevelopment. New York: Praeger.
  • Brand, Ulrich, and Markus Wissen. "Crisis and continuity of capitalist society-nature relationships: The imperial mode of living and the limits to environmental governance." Review of International Political Economy 20.4 (2013): 687–711.
  • Brand, Ulrich, and Markus Wissen. The limits to capitalist nature: Theorizing and overcoming the imperial mode of living. Rowman & Littlefield, 2018.
  • Brand, Ulrich. "Green economy–the next oxymoron? No lessons learned from failures of implementing sustainable development." GAIA-Ecological Perspectives for Science and Society 21.1 (2012): 28–32.
  • Caramani, Daniele, editor. Comparative Politics. Fifth ed., Oxford University Press, 2020.
  • Elsenhans, H. (2011). The rise and demise of the capitalist world system. Leipzig: Leipziger Universitätsverlag.
  • Elsenhans, H. (2014). Saving capitalism from the capitalists: world capitalism and global history. Los Angeles: Sage.
  • Elsenhans, H. (2016). Hartmut Elsenhans and a critique of capitalism: conversations on theory and policy implications. Edited by N. Wilcock and C. Scholz. Houndmills, Basingstoke, Hampshire: Palgrave Macmillan. doi:10.1007/978-1-137-56464-1.
  • Elsenhans, H. (2021). Development, capitalism, and rent: the political economy of Hartmut Elsenhans. Edited by H. Warnecke-Berger. Cham, Switzerland: Palgrave Macmillan. doi:10.1007/978-3-030-62605-1.
  • Elsenhans, H., & Babones, S. (2020). BRICS or Bust? Stanford University Press.
  • Gerardo L. Munck and Richard Snyder, eds. (2007) Passion, Craft, and Method in Comparative Politics. Baltimore, MD: Johns Hopkins University Press.
  • Goodin, R.E.; Klingemann, Hans-Dieter (1996). A New Handbook of Political Science. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-829471-9ISBN 0-19-829471-9.
  • Goodin, Robert E, editor. The Oxford Handbook of Political Science. Oxford University Press, 2011.
  • Grinin, L., Korotayev, A. and Tausch A. (2016) Economic Cycles, Crises, and the Global Periphery. Springer International Publishing, Heidelberg, New York, Dordrecht, London, ISBN 978-3-319-17780-9;
  • Hayek, F. A. (1960). The constitution of liberty. Chicago: University of Chicago Press.
  • Hochschild, Jennifer L. Race and Class in Political Science. Michigan Journal of Race and Law. 2005;11 (1) :99-114.
  • Inglehart, Ronald F. Religion's sudden decline: what's causing it, and what comes next?. Oxford University Press, USA, 2021.
  • Inglehart, Ronald, Pippa Norris, and Inglehart Ronald. Rising tide: Gender equality and cultural change around the world. Cambridge University Press, 2003.
  • Katznelson, Ira, et al. Political Science: The State of the Discipline. W.W. Norton, 2002.
  • Kellstedt, Paul M, and Guy D Whitten. The Fundamentals of Political Science Research. Third edition., Third ed., Cambridge University Press, 2018.
  • Kohler, Gernot, et al. Globalization : Critical Perspectives. Nova Science Publishers, New York, 2003. With contributions by Samir Amin, Immanuel Wallerstein, Christopher Chase-Dunn, Kimmo Kiljunen, Andre Gunder Frank, et al.
  • Klingemann, Hans-Dieter, ed. (2007) The State of Political Science in Western Europe. Opladen: Barbara Budrich Publishers. ISBN 978-3-86649-045-1ISBN 978-3-86649-045-1.
  • Lowndes, Vivien, et al., editors. Theory and Methods in Political Science. Fourth ed., Palgrave Macmillan, 2018.
  • Noel, Hans (2010-10-14 | DOI https://doi.org/10.2202/1540-8884.1393) "Ten Things Political Scientists Know that You Don’t" The Forum: Vol. 8: Iss. 3, Article 12. de Gruyter.
  • Morlino, Leonardo, et al. Political Science : A Global Perspective. Sage, 2017.
  • Norris, Pippa. "Cancel Culture: Myth or Reality?." Political Studies (2021): 00323217211037023.
  • Norris, Pippa. Democratic deficit: Critical citizens revisited. Cambridge University Press, 2011.
  • Roskin, M.; Cord, R.L.; Medeiros, J.A.; Jones, W.S. (2007). Political Science: An Introduction. 10th ed. New York: Pearson Prentice Hall. ISBN 978-0-13-242575-9ISBN 978-0-13-242575-9.
  • Rosenberger, Sieglinde, and Birgit Sauer. Politics, Religion and Gender : Framing and Regulating the Veil. Routledge, 2012.
  • Schram, S.F.; Caterino, B., eds. (2006). Making Political Science Matter: Debating Knowledge, Research, and Method. New York and London: New York University Press. Google Books 4 February 2009.
  • Senghaas, D. (1985). The European experience: a historical critique of development theory. Leamington Spa, Warwickshire: Berg.
  • Senghaas, D. (2013). Dieter Senghaas: pioneer of peace and development research. Berlin: Springer (Springerbriefs on pioneers in science and practice, 6). doi:10.1007/978-3-642-34114-4.
  • Shively, W. Phillips. Power & Choice : An Introduction to Political Science. Fifteenth ed., Rowman & Littlefield, 2019.
  • Solomon, Hussein. Islamic State and the Coming Global Confrontation. Palgrave Macmillan, 2016.
  • Tausch, A.; Prager, F. (1993). Towards a Socio-Liberal Theory of World Development. Basingstoke: Macmillan; New York: St. Martin's Press and Springer.
  • Tausch, Arno (2015). The political algebra of global value change. General models and implications for the Muslim world. With Almas Heshmati and Hichem Karoui (1st ed.). Nova Science Publishers, New York. ISBN 978-1629488998.
  • Tausch, Arno, For a globally visible political science in the 21st Century. Bibliometric analyses and strategic consequences (October 26, 2021). Available at SSRN: https://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=3950846
  • Taylor, C. L., & Russett, B. M. (Eds.). (2020). Karl W. Deutsch: Pioneer in the Theory of International Relations. Springer.
  • Van Evera, Stephen. Guide to Methods for Students of Political Science. Cornell University Press, 1997.
  • Zippelius, Reinhold (2003). Geschichte der Staatsideen (History of political Ideas), 10th ed. Munich: C.H. Beck. ISBN 3-406-49494-3ISBN 3-406-49494-3.
  • Zippelius, Reinhold (2010). Allgemeine Staatslehre, Politikwissenschaft (Political Science),16th ed. Munich: C.H. Beck. ISBN 978-3-406-60342-6ISBN 978-3-406-60342-6.

ಬಾಹ್ಯ ಕೊಂಡಿಗಳು[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ವೃತ್ತಿಪರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದುವಿಕೆ[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಗಳು[ಬದಲಾಯಿಸಿ]