ಸದಸ್ಯ:2435011 hithishi/ನನ್ನ ಪ್ರಯೋಗಪುಟ

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ,ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹಿತೈಷಿ ಜಿ  ಕುಲಕರ್ಣಿ.

ನಾನು ಈಗ ಕ್ರೈಸ್ಟ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಎ ಮಿಡಿಯಾ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಷನ್ ಅಂಡ್ ಸೈಕಾಲಜಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.ನನ್ನ ಹುಟ್ಟು ಊರು ಹಾಸನ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಜೋಡಿಗುಬ್ಬಿ. ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಹೆಸರು ಕುಲಕರ್ಣಿ ಜಿಡಿ ಮೊದಲಿಗೆ  ನನ್ನ ತಾತನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿಟೀಚರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಈಗ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರನಾಗಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಹೆಸರು ಜಯಮಾಲಾ ಪಿ ಅವರು ಕೆ ಎಸ್ ಆಫೀಸರ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಹೆಸರು ರಿಷಿತ ಜಿ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಅವರು ಈಗ ಮಂಗಳೂರಿನ ಕೆಎಂಎಸ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಎಂಬಿಬಿಎಸ್ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ನಾನು ನನ್ನ ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಯನ್ನು ಪೋಲಿ ಏಂಜಲ್ಸ್  ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಪಿಯುಸಿಯನ್ನು ಸ್ವರ್ಗ ರಾಣಿ ಕಾಲೇಜಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಕಥಾ ವಾಚನ  ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮೂರು ಬಾರಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದೇನೆ ಹಾಗೂ ಸೋಲೋ ಆಕ್ಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದೇನೆ ,ನನ್ನಾ ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಎಡಿಟಿಂಗ್,ಫೋಟೋಗ್ರಾಫಿ, ನೃತ್ಯ.

ಧನ್ಯವಾದಗಳು

cia 3

ಜೀವನದ ಪಯಣ ಜೀವನವೆಂಬುದು ನಾವು ಪಡೆದಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತ ಹಾಗೂ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ವರವಾಗಿದೆ. ಇದು ಶಿಶುವಿನ ಮೊದಲ ಅಳುವಿನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಎರಡು ಕ್ಷಣಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅಡಗಿದೆ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಆನಂದ, ನಷ್ಟದ ನೋವು, ಕನಸುಗಳ ರೋಮಾಂಚ, ವಿಫಲತೆಯ ಪಾಠಗಳು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನುಭವವೂ ಸಣ್ಣದಾಗಲಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಗುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನ ನಮಗೆ ನಕ್ಷೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ನಡೆದುಕೊಂಡಂತೆ ದಾರಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸುಗಮವಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಲ್ಲುಕಂಟಕಗಳ ನಡುವೆ. ಈ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯೇ ಜೀವನದ ಪಯಣವನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯವು ಜೀವನದ ಪ್ರಭಾತದಂತಿದೆ. ಅಜ್ಞಾತಮನೆಯ ನಿರ್ದೋಷಿತೆಯಿಂದ ವಾತಾವರಣ ಮಾಯಾಮಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತು ಒಂದು ಅಪಾರ ಅವಕಾಶಗಳ ಆಟದ ಮೈದಾನವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಗು ಶುದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಮಿಂಚು ಮಳೆಹನಿಯಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆವಿಷ್ಕಾರವು ಖಜಾನೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಜಗತ್ತು ವಿಶಾಲವಾಗಿರುವುದನ್ನು, ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿರುವುದನ್ನು, ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ. ಜೀವನವು ನಮಗೆ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಕೆಲವರು ಪೋಷಕರಾಗಿ, ಕೆಲವರು ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ, ಕೆಲವರು ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿ. ಆದರೆ ಅವರ ದಯೆಯ ಒಂದು ಕೃತ್ಯವೇ ನಮ್ಮ ದಾರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಲ್ಲದು. ಇಂತಹ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು ಜೀವನವು ಅನಿಶ್ಚಿತವಾದರೂ ಸಹ ಅದು ಬೆಂಬಲದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಆಶ್ಚರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಬೆಳಗಿನ ಹೂವಿನ ಅರಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದ ಒಬ್ಬರ ದಯಾಳು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, ವಾರಗಳ ಪ್ರಯತ್ನದ ನಂತರ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲೂ. ಆದರೆ ನೋವು ಕೂಡ ಜೀವನದ ಸಂಗಾತಿಯೇ. ಅದು ನಮಗೆ ವಿಫಲತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ನಷ್ಟದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತದೆ, ಆದರೂ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೋರಾಟವಿಲ್ಲದೆ ಯಶಸ್ಸು ಖಾಲಿ ಎನಿಸುತ್ತದೆ, ನೋವಿಲ್ಲದೆ ಸಂತೋಷದ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ. ನೋವಿನ ಮೂಲಕವೇ ನಾವು ಶಕ್ತಿಯ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ವಿಫಲತೆಯ ಮೂಲಕವೇ ಜಯದ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸ್ನೇಹವು ಜೀವನದ ಚಿತ್ರಪಟವನ್ನು ಸೊಗಸಾಗಿ ಬಣ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಸಂತೋಷದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಗು ತರುತ್ತದೆ, ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಸರೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ನಮಗೆ ಯಾವುದೋ ಮೌಲ್ಯಮಯ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕನಸುಗಳೇ ನಮ್ಮ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಇಂಧನ. ಕನಸುಗಳಿಲ್ಲದ ಜೀವನ ಶೂನ್ಯ. ಆದರೆ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದ ಕನಸುಗಳು ಭ್ರಮೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ಸಹನೆಯಿಂದ, ಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ ಆ ಕನಸುಗಳು ನಿಜವಾಗುತ್ತವೆ. ಜೀವನವೆಂಬುದು ಓಟವಲ್ಲ, ಅದು ಮ್ಯಾರಥಾನ್. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅರಳುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವುದು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯೇ ಈ ಪಯಣವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ದಯೆ, ತ್ಯಾಗ, ಕರುಣೆಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿ ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಪ್ರೇಮವಲ್ಲ; ಅದು ಕುಟುಂಬದ ಉಷ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಕಾಳಜಿಯಲ್ಲಿ, ಅಪರಿಚಿತರ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕತೆಯನ್ನೂ ತರುತ್ತದೆ. ಆ ನೋವುಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿಸುತ್ತವೆ, ಆಳವಾದ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಕುಟುಂಬವು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ನಂಗರಿಯಂತೆ. ಪೋಷಕರು ಬೇರುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸಹೋದರ-ಸಹೋದರಿಯರು ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರು ನಮ್ಮ ದಾರಿದೀಪವಾಗುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಯಶಸ್ಸು ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳನ್ನು ತರಬಹುದು, ಆದರೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಖಾಲಿ. ವಿಫಲತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುರಿಯಬಹುದು, ಆದರೆ ಕುಟುಂಬ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೆ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದೇಳುತ್ತೇವೆ. ಈ ಗದ್ದಲದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏಕಾಂತವೇ ನಮ್ಮ ರಹಸ್ಯ ಸಂಗಾತಿ. ಮೌನವು ಗದ್ದಲ ಹೇಳದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ, ನಿಜವಾಗಿ ನಾವು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ಮೌನಗುರು. ನದಿಗಳು ಚಲನೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ, ಪರ್ವತಗಳು ಸಹನೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತವೆ, ಆಕಾಶವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಹಂಚುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಭಾತ ಹೊಸ ಆರಂಭವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಯಂಕಾಲ ಅಂತ್ಯದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು. ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಮರಣ. ಅದು ಶ್ರೀಮಂತನಿಗೂ ಬಡವನಿಗೂ, ಕಿರಿಯನಿಗೂ ಹಿರಿಯನಿಗೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ಸತ್ಯವು ನಮಗೆ ಇಂದಿನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು, ಆಳವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದನ್ನು. ಏನೂ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂತ್ಯವು ಅಂತಿಮವಲ್ಲ. ಬೀಜ ಸತ್ತು ಮರವಾಗುವಂತೆ, ರಾತ್ರಿ ಸತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಾಗುವಂತೆ, ಮರಣವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾದ ರೂಪಕ್ಕೆ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ, ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ. ನಾವು ಇತರರಿಗೆ ಕೊಡುವ ನಗು, ಮಧುರ ಮಾತು, ಸಹಾಯದ ಕೈ ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೀರಿಸಿ ಅಮರವಾಗುತ್ತವೆ. ಜೀವನವನ್ನು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ನಾಜೂಕಾದರೂ ಶಕ್ತಿಯುತ, ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ ಸುಂದರ, ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಅನಂತ. ನಾವು ಈ ಅಪಾರ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಕರು, ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡವರು. ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಮಸುಕಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೃತ್ಯಗಳು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಜೀವನವೇ, ಅದರ ಏರುಪೇರುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಅದ್ಭುತವೆಂದು ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ.