ಗನ್ ಬೋ ಸ್ಟ್ರೀಟ್

ವಿಕಿಪೀಡಿಯ ಇಂದ
Jump to navigation Jump to search

ಹಿರಿಯ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಆದ ಹೆಚ್.ಆರ್.ನಾಗೇಶರಾವ್ ಅವರು ೧೯೫೦-೧೯೬೦ರ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ತಾಯಿನಾಡು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಸಂಪಾದಕರಾಗಿದ್ದಾಗ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಾಯಿನಾಡು ಪತ್ರಿಕೆಯ ದಿನಾಂಕ ೦೧-೧೧-೧೯೫೭ರ ಸಂಚಿಕೆಗೆ ಪ.ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅವರು "ಜಾಪ್ರಿ" ಕಾವ್ಯನಾಮದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಗನ್ ಬೋ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಎಂಬ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕಾದಂಬರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಲೇಖನವಿದು.

ಗನ್ ಬೋ ಸ್ಟ್ರೀಟ್[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

(ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕಾದಂಬರಿ. ಬರೆದವರು - "ಜಾಪ್ರಿ", ಪ್ರಕಾಶಕರು ಶ್ರೀವಾಣಿ ಪ್ರಕಾಶನ, ಚಿಕ್ಕಪೇಟೆ, ಬೆಂಗಳೂರು-೨. ಪುಟಗಳು ೨೧೧, ಬೆಲೆ ರೂ.೧-೮-೦.)

ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯುವ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ, ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕತೆಯನ್ನು ಓದುವ ರಮ್ಯ ರೋಮಾಂಚಕ ಅನುಭವ ಬೇಕೆನ್ನುವವರು "ಗನ್ ಬೋ ಸ್ಟ್ರೀಟ್" ಅನ್ನು ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. "ನೈಜವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದಾದ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯೇ "ಗನ್ ಬೋ ಸ್ಟ್ರೀಟ್" ಬರೆದು ಮುಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು ಎಂದೂ, ಒಂದು ಬಾರಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಒಂದು ಘಟನೆ ಆ ಆಸೆಗೆ ಪುಷ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು" ಎಂಬುದಾಗಿ ಲೇಖಕರು ನಿವೇದಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕತೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಈ ನೈಜತೆಯ ಚಿತ್ರಣದ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಈಡೇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಂದು ಧಾರಾಳವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು.

ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಡೆದ ಬ್ಯಾಂಕ್ ದರೋಡೆಯ ವರದಿಯು ಸಹಜವಾಗಿ ಶ್ರೀ "ಜಾಪ್ರಿ"ಯವರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಪ್ರಕೃತ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಸಹಜ ನೈಜತೆಯ ಬಣ್ಣ ಕಟ್ಟಲು ಸಹಾಯವಾಗಿದೆ. 'ಜರ್ನಲ್'ನ ವರದಿಗಾರ ರಾಮಚಂದ್ರ; ಜಸ್ಟಿಸ್ ಬಾಂಧೂಲ್^ಕರರ ಮಗಳು ಪ್ರೇಮಾಳ ಜತೆಗೆ ಕೈಗೂಡಿಸಿ, ಪತ್ತೇದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಾಗ ಮತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿ ಘಟನೆಗಳು ಅವರ ಮುಂದೆ ಬಂದೆರಗುವಾಗ, ಆ ಮಾದಕ ಸ್ಫೂರ್ತಿಕರ ಚೈತನ್ಯದಾಯಿ ಜೋಡಿಯೊಂದಿಗೆ ನಾವೂ ಈ ೨೧೧ ಪುಟಗಳ ನಡುವೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವ ಉತ್ಸಾಹದೊಂದಿಗೆ ಓಡಿ, ಮುಂಬಯಿ ನಗರವೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಾಡುವೆವು. ಇನ್ಸ್^ಪೆಕ್ಟರ್ ಮಾಧವರಾಯರ ಮತ್ತು 'ಸೈಕಾಲಜಿ ಸೈಮನ್'ರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯು ನಡೆಸುವ ತನಿಖೆಗಳಿಗೆ ಈ ಖಾಸಗಿ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಜೋಡಿಯು ನೀಡುವ ನೆರವು ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನ ಉಕ್ಕಿಸುತ್ತದೆ.

ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಮೌಲ್ಯದ ನೋಟುಗಳ ಕಂತೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿನಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿಗೆ ತರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ್ನು ಚಾಣಕ್ಷತೆಯಿಂದ ದರೋಡೆ ಮಾಡಿ ಅವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಾದ್ಯಂತ ಪಸರಿಸಲು ವಿಫಲ ಹಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಹೂಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಪೊಲೀಸರ ವಶವಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ದರೋಡೆಯ ನಾಯಕನು ತನ್ನ ಮಿತ್ರ ಮೂರ್ತಿಯೇ ಎಂದು ರಾಮಚಂದ್ರನಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾದಾಗ ರಾಮಚಂದ್ರನಷ್ಟೇ ಓದುಗರಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿ ಮತ್ತು ಪರಿತಾಪ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಪತ್ತೇದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರಳಾಗಿದ್ದ ಪ್ರೇಮಾಳು ಓದುಗರು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದಂತೆ, ರಾಮಚಂದ್ರನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರಳಾಗುವ ಬದಲು, ತೇಂಬೆಯ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡುವ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಪುಸ್ತಕದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಸುವಾಗ, ರಾಮಚಂದ್ರನ ಬಗ್ಗೆ ಓದುಗರ "ಪರಿತಾಪ" ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ!

ದರೋಡೆಯ ನಾಯಕ ಮೂರ್ತಿಯು ಕನ್ನಡಿಗ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಚಿತ್ರಿಸಿರುವುದು ಓದುಗರಿಗೇನೂ ಅಷ್ಟು ಸಮಾಧಾನ ತರುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ ಮಹಾ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನೆಂಬ ವಾದವೇನೂ ಆತನ ಈ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮಾಪಣೆ ಆಗದು. ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಅಂದವಾದ ಆಕರ್ಷಕ ಮುಖಚಿತ್ರವಿದ್ದರೂ, ಅದು ಏಕೋ ಏನೋ, ಒಳಗಣ ಕತೆಯ ಯಾವ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೂ ಸರಿ ಹೊಂದದು. ಅಚ್ಚಿನ ತಪ್ಪುಗಳು ಅಷ್ಟೊಂದು ಗಣನೀಯವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕೊನೆಯ ಪುಟಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ನೂರರಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ (೨೧೧ರ ಬದಲು ೧೧೧) ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಪ್ರಕಾಶಕರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಲಾಭದಾಯಕವಲ್ಲ! "ಜಾಪ್ರಿ"ಯವರಿಂದ ಇಂತಹ ಮತ್ತಷ್ಟು ಚೇತೋಹಾರಿ ಕೃತಿಗಳು ಹೊರಬಿದ್ದು, ಕನ್ನಡದ ಪತ್ತೇದಾರಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಾಚನಾರ್ಹವಾಗಿ ಮಾಡಲಿ.