ಕೇರಳಂ

ಕೇರಳ | |
|---|---|
| ಅಡ್ಡಹೆಸರು: | |
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೇರಳ ರ ಸ್ಥಾನ | |
| ನಿರ್ದೇಶಾಂಕಗಳು: 10°00′N 76°18′E / 10.0°N 76.3°E | |
| ದೇಶ | ಭಾರತ |
| ಪ್ರದೇಶ | ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತ |
| ಹಿಂದೆ ಇದ್ದದ್ದು | ತಿರುವಾಂಕೂರು-ಕೊಚ್ಚಿ ಮಲಬಾರ್ ಜಿಲ್ಲೆ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ |
| ರಚನೆ | 1 ನವೆಂಬರ್ 1956 |
| ರಾಜಧಾನಿ | ತಿರುವನಂತಪುರ |
| ಜಿಲ್ಲೆಗಳು | 14 |
| ಸರ್ಕಾರ | |
| • ಸಂಸ್ಥೆ | ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರ |
| • ರಾಜ್ಯಪಾಲರು | ರಾಜೇಂದ್ರ ಅರ್ಲೇಕರ್ |
| • ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ | ವಿ. ಡಿ. ಸತೀಶನ್ (INC) |
| • ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ | ಬಿಶ್ವನಾಥ್ ಸಿನ್ಹಾ I.A.S. |
| ಶಾಸನ ಸಭೆ | ಏಕಸಭಾ |
| • ವಿಧಾನ ಸಭೆ | ಕೇರಳ ವಿಧಾನಸಭೆ (140 ಸ್ಥಾನಗಳು) |
| ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸತ್ತು | ಭಾರತದ ಸಂಸತ್ತು |
| • ರಾಜ್ಯ ಸಭಾ | 9 ಸ್ಥಾನಗಳು |
| • ಲೋಕ ಸಭಾ | 20 ಸ್ಥಾನಗಳು |
| ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯ | ಕೇರಳ ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯ |
| ವಿಸ್ತೀರ್ಣ | |
• ಒಟ್ಟು | 38,863 km2 (15,005 sq mi) |
| • ಶ್ರೇಣಿ | 21ನೇ |
| ಆಯಾಮಗಳು | |
| • ಉದ್ದ | 560 km (350 mi) |
| • ಅಗಲ | 70 km (43 mi) |
| ಎತ್ತರ | 900 m (3,000 ft) |
| ಅತಿ ಎತ್ತರ | 2,695 m (8,842 ft) |
| ಅತಿ ಕಡಿಮೆ | −2.7 m (−8.9 ft) |
| ಜನಸಂಖ್ಯೆ (2025)[೫] | |
• ಒಟ್ಟು | ೩,೬೧,೧೧,೦೦೦ |
| • ಶ್ರೇಣಿ | 13ನೇ |
| • ಸಾಂದ್ರತೆ | 890/km2 (2,300/sq mi) |
| • ನಗರ | ೭೯.೪೨% |
| • ಗ್ರಾಮೀಣ | ೨೦.೫೮% |
| ಡೆಮೊನಿಮ್(ಗಳು) | ಕೇರಳೀಯ,[೬] ಮಲಯಾಳಿ |
| ಭಾಷೆ | |
| • ಅಧಿಕೃತ | ಮಲಯಾಳಂ[೭] |
| GDP | |
| • ಒಟ್ಟು (2025-26) | |
| • ಶ್ರೇಯಾಂಕ | 11ನೇ |
| • ತಲಾವಾರು | |
| ಸಮಯ ವಲಯ | UTC+05:30 (IST) |
| ISO 3166 ಕೋಡ್ | IN-KL |
| ವಾಹನ ನೋಂದಣಿ | KL |
| HDI (2023) | |
| ಸಾಕ್ಷರತೆ (2024) | 95.3%[೧೦] (4ನೇ) |
| ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತ (2025) | 1084♀/1000 ♂[೧೧] (17ನೇ) |
| ಜಾಲತಾಣ | kerala |
| Symbols of ಕೇರಳ | |
| Foundation day | 1 ನವೆಂಬರ್ |
| Bird | ಮಹಾಶಿಖಿ[೧೨] |
| Butterfly | ಪಾಪಿಲಿಯೋ ಬುದ್ಧ[೧೩] |
| Fish | ಗ್ರೀನ್ ಕ್ರೋಮೈಡ್ |
| Flower | ಸ್ವರ್ಣ ಮರ[೧೨] |
| Fruit | ಹಲಸು[೧೪] |
| Mammal | ಭಾರತೀಯ ಆನೆ[೧೨] |
| Tree | ತೆಂಗಿನ ಮರ[೧೨] |
| ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ಗುರುತು | |
| ಕೇರಳ ರ ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿ SH KL1 – SH KL79 | |
| ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶದ ಚಿಹ್ನೆಗಳ ಪಟ್ಟಿ | |
ಕೇರಳ[lower-alpha ೧] ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಮಲಬಾರ್ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು 1 ನವೆಂಬರ್ 1956 ರಂದು ರಾಜ್ಯ ಪುನರ್ರಚನಾ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ರಚಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ದೇಶದ ಮಲಯಾಳಂ ಮಾತನಾಡುವ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಏಕೀಕರಿಸಿತು. 38,863 km2 (15,005 sq mi) ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಕೇರಳವು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಲಕ್ಷದ್ವೀಪ ಸಮುದ್ರದ ನಡುವೆ ಸ್ಯಾಂಡ್ವಿಚ್ ಆಗಿರುವ ಕರಾವಳಿ ಬಯಲುಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದು, ಈಶಾನ್ಯಕ್ಕೆ ಕರ್ನಾಟಕ, ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ತಮಿಳುನಾಡು ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷದ್ವೀಪ ದ್ವೀಪಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿದೆ. 2011 ರ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ 33 ಮಿಲಿಯನ್ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕೇರಳವು ಭಾರತದ 13 ನೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿರುವ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ. ತಿರುವನಂತಪುರವು ರಾಜಧಾನಿ ನಗರವಾಗಿದ್ದರೆ ಕೊಚ್ಚಿ ಮಹಾನಗರ ಪ್ರದೇಶವು ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದೆ. ಮಲಯಾಳಂ ಅತಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆಯಾಗಿದ್ದು, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಜೊತೆಗೆ ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೇರಳವು 3000 BCE ಯಿಂದಲೂ ಮಸಾಲೆಗಳ ಪ್ರಮುಖ ರಫ್ತುದಾರನಾಗಿದೆ. ಚೇರ ರಾಜವಂಶವು, ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಮೊದಲ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು, ಸಮುದ್ರ ವಾಣಿಜ್ಯದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಗೆ ಏರಿತು ಆದರೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ನೆರೆಯ ಚೋಳ ಮತ್ತು ಪಾಂಡ್ಯ ರಾಜವಂಶಗಳ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿತು. 15 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ಮಸಾಲೆ ವ್ಯಾಪಾರವು ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳನ್ನು ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಆಕರ್ಷಿಸಿತು, ಇದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಯುರೋಪಿಯನ್ ವಸಾಹತುಶಾಹಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. 1947 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ, ತಿರುವಾಂಕೂರು ಮತ್ತು ಕೊಚ್ಚಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು ಹೊಸದಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ಗಣರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡವು ಮತ್ತು 1949 ರಲ್ಲಿ ತಿರುವಾಂಕೂರು-ಕೊಚ್ಚಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. 1956 ರಲ್ಲಿ, ಆಧುನಿಕ ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಮದ್ರಾಸ್ ರಾಜ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಪರಿಧಿಯ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು; ಮಲಬಾರ್ ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಾಸರಗೋಡು ತಾಲೂಕನ್ನು ಕೇರಳವನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ತಿರುವಾಂಕೂರು-ಕೊಚ್ಚಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿ ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಶೆಂಕೋಟ್ಟೈ ತಾಲೂಕಿನ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಮದ್ರಾಸ್ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಕೇರಳವು 1984 ರಿಂದ 14 ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.
ಕೇರಳವು ಅತ್ಯಧಿಕ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, 2018 ರಲ್ಲಿ 0.784; ಅತ್ಯಧಿಕ ಸಾಕ್ಷರತಾ ಪ್ರಮಾಣ, 2018 ರಲ್ಲಿ 96.2%; ಅತ್ಯಧಿಕ ಜೀವಿತಾವಧಿ, 77.3 ವರ್ಷಗಳು; ಮತ್ತು ಅತ್ಯಧಿಕ ಲಿಂಗಾನುಪಾತ, 1,000 ಪುರುಷರಿಗೆ 1,084 ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಧನಾತ್ಮಕ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಬೆಳವಣಿಗೆ ದರ (3.44%). ಇದು ದೇಶದ ಕಡಿಮೆ ಬಡತನ ಹೊಂದಿರುವ ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನಗರೀಕರಣಗೊಂಡ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯವು ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ವಲಸೆಯನ್ನು ಕಂಡಿದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ 1970 ಮತ್ತು 1980 ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದ ಗಲ್ಫ್ ಬೂಮ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರ್ಷಿಯನ್ ಗಲ್ಫ್ನ ಅರಬ್ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ದೊಡ್ಡ ಮಲಯಾಳಿ ವಲಸೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ ಸ್ಥಳಾಂತರ ವರ್ಗಾವಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ. ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ 54% ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಂತರ ಇಸ್ಲಾಂ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮಗಳು. ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಆರ್ಯ ಮತ್ತು ದ್ರಾವಿಡ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಸಮ್ಮಿಳನವಾಗಿದ್ದು, ಸಹಸ್ರಮಾನಗಳಿಂದ ಭಾರತ ಮತ್ತು ವಿದೇಶಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ.
ಕರಿ ಮೆಣಸು ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ರಬ್ಬರ್ ಉತ್ಪಾದನೆಯು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕೃಷಿ ವಲಯದಲ್ಲಿ, ತೆಂಗು, ಚಹಾ, ಕಾಫಿ, ಗೋಡಂಬಿ ಮತ್ತು ಮಸಾಲೆಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಬೆಳೆಗಳಾಗಿವೆ. ರಾಜ್ಯವು 595 kilometres (370 mi) ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಮತ್ತು 1.1 ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರು ಮೀನುಗಾರಿಕಾ ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಆದಾಯದ ಸುಮಾರು 3% ರಷ್ಟಿದೆ. ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೇವಾ ವಲಯ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಪ್ರಾಥಮಿಕ ವಲಯವು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಚಿಕ್ಕ ಪಾಲನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕೇರಳವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರಸಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಒಂಬತ್ತು ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಮಲಯಾಳಂ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್. ಕೇರಳವು ಭಾರತದ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ, ತೆಂಗಿನ ಗಿಡಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮರಳು ಕಡಲತೀರಗಳು, ಬ್ಯಾಕ್ವಾಟರ್ಗಳು, ಬೆಟ್ಟದ ತಾಣಗಳು, ಆಯುರ್ವೇದ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಮತ್ತು ಉಷ್ಣವಲಯದ ಹಸಿರು ಅದರ ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಾಗಿವೆ.
ಹೆಸರು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]"ಕೇರಳ" ಪದವನ್ನು ಮೊದಲು "ಕೇರಳಪುಟೊ" ('ಚೇರ ರ ಮಗ[ಗಳು]') ಎಂದು ಮೌರ್ಯ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಅಶೋಕ (274–237 BCE) ಅವರು ತಮ್ಮ ಶಾಸನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ 3 ನೇ ಶತಮಾನದ BCE ಯ ಬಂಡೆಯ ಕೆತ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿದೆ.[೧೫] ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಮೂರು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ Ceralam (ಚೇರಲಂ) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು: Cera (ಚೇರ) ಮತ್ತು Kera (ಕೇರ) ಒಂದೇ ಪದದ ರೂಪಾಂತರಗಳಾಗಿವೆ.[೧೬] Cer al (ಚೇರಲ್) ಪದವು ಕೇರಳ ರಾಜರ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ರಾಜವಂಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಹಳೆಯ ತಮಿಳು ಪದದಿಂದ 'ಸರೋವರ' ಎಂದು ಬಂದಿದೆ.[೧೭] Keralam (ಕೇರಳಂ) ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ತಮಿಳು cerive-alam (ಚೆರಿವೆ-ಆಲಂ) 'ಗುಡ್ಡ ಅಥವಾ ಬೆಟ್ಟದ ಇಳಿಜಾರು'[೧೮] ಅಥವಾ cera alam (ಚೇರ ಆಲಂ) 'ಚೇರರ ಭೂಮಿ' ಎಂಬುದರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಒಂದು ಜಾನಪದ ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ ಕೇರಳ ವನ್ನು ಮಲಯಾಳಂ ಪದ kera (ಕೇರ) 'ತೆಂಗಿನ ಮರ' ಮತ್ತು alam (ಆಲಂ) 'ಭೂಮಿ' ಎಂಬುದರಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ, 'ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳ ನಾಡು',[೧೯] ಇದು ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯರು ಬಳಸುವ ರಾಜ್ಯದ ಅಡ್ಡಹೆಸರಾಗಿದೆ.[೨೦] ಕೇರಳವನ್ನು ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಮಲಬಾರ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಸ್ಮಾಸ್ ಇಂಡಿಕೋಪ್ಲ್ಯೂಸ್ಟೆಸ್ (6 ನೇ ಶತಮಾನ CE) ಕಾಲದಿಂದಲೂ, ಅರಬ್ ನಾವಿಕರು ಕೇರಳವನ್ನು ಮೇಲ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.[ಸೂಕ್ತ ಉಲ್ಲೇಖನ ಬೇಕು]
ಕೇರಳಂ ಎಂದು ಮರುನಾಮಕರಣ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ರಾಜ್ಯದ ಮಲಯಾಳಂ ಹೆಸರಾದ ಕೇರಳಂ ಎಂದು ಹೆಸರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ದೀರ್ಘಕಾಲದಿಂದ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿವೆ. ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ, ರಾಜ್ಯದ ಹೆಸರು ಮಲಯಾಳಂನಲ್ಲಿ 'ಕೇರಳಂ' (കേരളം) ಆಗಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಹೆಸರು 'ಕೇರಳ' ಆಗಿದೆ.[೨೧][೨೨] ಕೇರಳ ವಿಧಾನಸಭೆಯು ಜೂನ್ 2024 ರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಹೆಸರನ್ನು 'ಕೇರಳ' ದಿಂದ 'ಕೇರಳಂ' ಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸರ್ವಾನುಮತದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು, ಇದು ಆಗಸ್ಟ್ 2023 ರ ಹಿಂದಿನ ಸರ್ವಾನುಮತದ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿತು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಪಿಣರಾಯಿ ವಿಜಯನ್ ಅವರು ಎರಡೂ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ್ದರು, ಇದು ಅದರ ಮಲಯಾಳಿ ಗುರುತನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಲು ಸಂವಿಧಾನದ ಅನುಚ್ಛೇದ 3 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಹೆಸರನ್ನು ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು.[೨೩]
ಕೇಂದ್ರ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟವು ಈ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಫೆಬ್ರವರಿ 24, 2026 ರಂದು ಅನುಮೋದಿಸಿತು. ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದ ಅನುಮೋದನೆಯ ನಂತರ, ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಕೇರಳ (ಹೆಸರು ಬದಲಾವಣೆ) ಮಸೂದೆ, 2026 ಅನ್ನು ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಅನುಚ್ಛೇದ 3 ರ ಷರತ್ತಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಸಭೆಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ.[೨೪]
ಕೇರಳ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಅನುಮೋದನೆಯ ನಂತರ, ಈ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಭಾರತದ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಲಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರೆ, ರಾಜ್ಯದ ಹೆಸರು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಕೇರಳಂ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಇತಿಹಾಸ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ದಂತಕಥೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]
ಹಿಂದೂ ಪುರಾಣಗಳ ದಶಾವತಾರ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ, ಕೇರಳದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೊಡಲಿ-ಧಾರಿಯ ವೀರ ಋಷಿ ಪರಶುರಾಮನು, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆರನೇ ಅವತಾರ (ಅವತಾರ), ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಮರಳಿ ಪಡೆದನು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಕೇರಳವನ್ನು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಪರಶುರಾಮ ಕ್ಷೇತ್ರಂ ("ಪರಶುರಾಮನ ನಾಡು") ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.[೨೫] ದಂತಕಥೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಪರಶುರಾಮನು ತನ್ನ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು, ಮತ್ತು ಅದು ಬಿದ್ದ ಸ್ಥಳದವರೆಗೆ ನೀರು ಹಿಂಜರಿಯಿತು. ಈ ರೀತಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಭೂಮಿಯು ಗೋಕರ್ಣದಿಂದ ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು.[೨೬] ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ಭೂಮಿಯು ಲವಣಯುಕ್ತ ಮತ್ತು ವಾಸಯೋಗ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಪರಶುರಾಮನು ಸರ್ಪರಾಜ ವಾಸುಕಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು, ಅವನು ಮಣ್ಣನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲು ಪವಿತ್ರ ವಿಷವನ್ನು ಉಗುಳಿದನು, ಅದನ್ನು ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದನು. ಗೌರವದಿಂದ, ವಾಸುಕಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಹಾವುಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯ ರಕ್ಷಕರಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ದಂತಕಥೆಯನ್ನು 17 ನೇ ಅಥವಾ 18 ನೇ ಶತಮಾನದ ಪಠ್ಯ ಕೇರಳೋಲ್ಪತ್ತಿ ಯಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಸಂಹಿತೆಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಆರಂಭಿಕ ಕೇರಳ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ—ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಭೂ ಹಿಡುವಳಿ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ—ಮೂಲವನ್ನು ಪರಶುರಾಮನ ಕಥೆಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ.[೨೭] ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಚೇರ ರಾಜ ಚೆಂಕುಟ್ಟುವನ್ ತನ್ನ ಈಟಿಯನ್ನು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಎಸೆಯುವ ಮೂಲಕ ಪರಶುರಾಮ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿರಬಹುದು, ಅದರ ಮೇಲಿನ ತನ್ನ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಸಂಕೇತಿಸಲು.[೨೮]
ಕೇರಳದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಮುಖ ಪೌರಾಣಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂದರೆ ಮಹಾಬಲಿ, ಒಬ್ಬ ಅಸುರ ಮತ್ತು ಮಾದರಿ ನ್ಯಾಯಪ್ರಿಯ ರಾಜ, ಅವರು ಕೇರಳದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವ ಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಗಡಿಪಾರು ಮಾಡಿದನು. ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ, ದೇವರುಗಳು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಮನವಿ ಮಾಡಿದರು, ಅವರು ವಾಮನನಾಗಿ ತಮ್ಮ ಐದನೇ ಅವತಾರವನ್ನು ತಾಳಿದರು ಮತ್ತು ಕ್ರಮವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲು, ಮಹಾಬಲಿಯನ್ನು ಪಾತಾಳ (ಪಾತಾಳ ಲೋಕ) ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಿದರು. ಜನಪ್ರಿಯ ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಮಹಾಬಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾನೆ, ಇದನ್ನು ಓಣಂ ಹಬ್ಬವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.[೨೯] 18 ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯದಾದ ಮತ್ಸ್ಯ ಪುರಾಣವು,[೩೦][೩೧] ಮತ್ಸ್ಯದ—ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮೊದಲ ಅವತಾರ—ಮತ್ತು ರಾಜ ಮನುನ ಕಥೆಯನ್ನು, ಮೊದಲ ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಆಡಳಿತಗಾರ, ಕೇರಳ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮಲಯ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಇರಿಸುತ್ತದೆ.[೩೨][೩೩]
ಪ್ರಾಗಿತಿಹಾಸ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಪ್ರಸ್ತುತ ಕೇರಳದ ಗಣನೀಯ ಭಾಗವು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಚಂಗನಾಶ್ಶೇರಿಯ ಬಳಿ ಸಾಗರಿಕ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳ ಆವಿಷ್ಕಾರವು ಈ ಊಹೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ.[೩೪] ಕೇರಳದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಾಗೈತಿಹಾಸಿಕ ಪುರಾತತ್ತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ಇಡುಕ್ಕಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಾರಯೂರು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನವಶಿಲಾಯುಗ-ಯುಗದ ಡಾಲ್ಮೆನ್ಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ, ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಮುನಿಯಾರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ—ಮುನಿ (ಸನ್ಯಾಸಿ ಅಥವಾ ಋಷಿ) ಮತ್ತು ಆರ (ಡಾಲ್ಮೆನ್) ನಿಂದ ಬಂದಿದೆ.[೩೫] ವಯನಾಡಿನ ಎಡಕ್ಕಲ್ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿನ ಬಂಡೆಯ ಕೆತ್ತನೆಗಳು ಸುಮಾರು 6000 BCE ಯ ನವಶಿಲಾಯುಗದ ಅವಧಿಯ ಹಿಂದಿನವು.[೩೬][೩೭] ಪುರಾತತ್ತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಈ ಪ್ರದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಮಧ್ಯಶಿಲಾಯುಗ, ನವಶಿಲಾಯುಗ ಮತ್ತು ಮೆಗಾಲಿಥಿಕ್ ತಾಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿವೆ.[೩೮] ಈ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ಆರಂಭಿಕ ಕೇರಳ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ಪ್ಯಾಲಿಯೋಲಿಥಿಕ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಶಿಲಾಯುಗ, ನವಶಿಲಾಯುಗ ಮತ್ತು ಮೆಗಾಲಿಥಿಕ್ ಅವಧಿಗಳ ಮೂಲಕ ಮುಂದುವರೆಯಿತು ಎಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.[೩೯] ವಿದೇಶಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂವಹನಗಳು ಸಹ ಈ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿವೆ;[೪೦] ಕೆಲವು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಕೊನೆಯ ಕಂಚಿನ ಯುಗ ಮತ್ತು ಆರಂಭಿಕ ಕಬ್ಬಿಣದ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸಿಂಧೂ ಕಣಿವೆ ನಾಗರಿಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಭವನೀಯ ಸಂಪರ್ಕಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.[೪೧]
ಪ್ರಾಚೀನ ಇತಿಹಾಸ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]
ಸುಮೇರಿಯನ್ ದಾಖಲೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇರಳವು ಕನಿಷ್ಠ 3000 BCE ಯಿಂದಲೂ ಪ್ರಮುಖ ಮಸಾಲೆ ರಫ್ತುದಾರನಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು "ಮಸಾಲೆಗಳ ತೋಟ" ಅಥವಾ "ಭಾರತದ ಮಸಾಲೆ ತೋಟ" ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.[೪೨][೪೩][೪೪] ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಮಸಾಲೆಗಳು 3 ಮತ್ತು 2 ನೇ ಸಹಸ್ರಮಾನ BCE ಯಲ್ಲಿ ಮಲಬಾರ್ ಕರಾವಳಿಗೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಬ್ಯಾಬಿಲೋನಿಯನ್ನರು, ಅಸಿರಿಯನ್ನರು ಮತ್ತು ಈಜಿಪ್ಟಿನವರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದವು. ಅರಬ್ಬರು ಮತ್ತು ಫೀನಿಷಿಯನ್ನರು ಸಹ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕೇರಳದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಪರ್ಕಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.[೪೫] ಕೇರಳಪುತ್ರದ ಭೂಮಿಯು ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಅಶೋಕನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ನಾಲ್ಕು ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿತ್ತು, ಚೋಳ, ಪಾಂಡ್ಯ ಮತ್ತು ಸತಿಯಪುತ್ರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ.[೪೬] ವಿದ್ವಾಂಸರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇರಳಪುತ್ರವನ್ನು ಚೇರರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಕೇರಳದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜವಂಶವಾಗಿದೆ.[೪೭][೪೮] ಈ ದಕ್ಷಿಣ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಒಮ್ಮೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದವು, ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ತಮಿಳಕಂ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪ್ರದೇಶದೊಳಗೆ.[೪೯] ಚೇರರು ಪ್ರಸ್ತುತ ಕೇರಳದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಆಳಿದರೆ, ಪ್ರದೇಶದ ದಕ್ಷಿಣ ತುದಿಯು ಪಾಂಡ್ಯರ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತ್ತು,[೫೦] ಅವರ ವ್ಯಾಪಾರ ಬಂದರನ್ನು ಪ್ರಾಚೀನ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲ್ಸಿಂಡಾ (ಅಥವಾ ನಿಯಾಸಿಂಡಿ) ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.[೫೧] ನಂತರ, ಈ ಪ್ರದೇಶದ ನಿಯಂತ್ರಣವು ಪಾಂಡ್ಯರು, ಚೇರರು ಮತ್ತು ಚೋಳರ ನಡುವೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಯ್ಸ್ ಮತ್ತು ಮುಷಿಕರು ಪ್ರಾಚೀನ ಕೇರಳದ ಇತರ ಎರಡು ರಾಜವಂಶಗಳಾಗಿದ್ದು, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಚೇರ ಪ್ರದೇಶದ ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದ್ದವು.[೫೨][೫೩]
ಕೊನೆಯ ಶತಮಾನಗಳ BCE ಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಕರಾವಳಿಯು ಗ್ರೀಕ್ ಮತ್ತು ರೋಮನ್ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರಿಮೆಣಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಚೇರರು ಪ್ರಾಚೀನ ಚೀನಾ, ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾ, ಈಜಿಪ್ಟ್, ಗ್ರೀಸ್ ಮತ್ತು ರೋಮನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದೊಂದಿಗೆ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಂಪರ್ಕಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಮೇಲ್ ಅಥವಾ ಮಲಬಾರ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.[೫೪] ಆ ಕಾಲದ ಪ್ರಮುಖ ಬಂದರುಗಳು ಮುಝಿರಿಸ್, ಬೆರ್ಕರೈ ಮತ್ತು ನೆಲ್ಸಿಂಡಾ.[೫೫] ರೋಮ್ನ ವಾರ್ಷಿಕ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು 50 ಮಿಲಿಯನ್ ಸೆಸ್ಟರ್ಸಸ್ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ.[೫೬] ಸಮಕಾಲೀನ ಸಂಗಮ್ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಮೆಣಸಿನ ಬದಲಿಗೆ ಚಿನ್ನದಿಂದ ತುಂಬಿದ ರೋಮನ್ ಹಡಗುಗಳು ಮುಝಿರಿಸ್ಗೆ ಆಗಮಿಸುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇರಳವನ್ನು ತಲುಪಲು ಮಾನ್ಸೂನ್ ಗಾಳಿಯನ್ನು ನ್ಯಾವಿಗೇಟ್ ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಪಶ್ಚಿಮ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಸೈಜಿಕಸ್ನ ಯುಡೋಕ್ಸಸ್, ಅವರು ಈಜಿಪ್ಟ್ನ ಹೆಲ್ಲೆನಿಸ್ಟಿಕ್ ಟಾಲಮಿಕ್ ರಾಜವಂಶದ ರಾಜ ಟಾಲಮಿ VIII ರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 118 ಅಥವಾ 166 BCE ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದರು. ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಬಂದರು ನಗರಗಳಲ್ಲಿನ ರೋಮನ್ ಸ್ಥಾಪನೆಗಳು—ಆಗಸ್ಟಸ್ ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ರೋಮನ್ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಬ್ಯಾರಕ್ಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ—ರೋಮನ್ ಕರ್ಸಸ್ ಪಬ್ಲಿಕಸ್ ನ ಏಕೈಕ ಉಳಿದಿರುವ ನಕ್ಷೆಯಾದ ಟ್ಯಾಬುಲಾ ಪ್ಯೂಟಿಂಗೇರಿಯಾನಾ ದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿದೆ.[೫೭][೫೮]
ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಯುರೋಪಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕರಾವಳಿ ಠಾಣ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ವಸಾಹತುಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.[೫೯] ಕೇರಳದೊಂದಿಗಿನ ಯಹೂದಿ ಸಂಪರ್ಕವು 573 BCE ಯ ಹಿಂದಿನದು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ.[೬೦][೬೧][೬೨] ಅರಬ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಕನಿಷ್ಠ 4 ನೇ ಶತಮಾನ BCE ಯಿಂದಲೂ ಕೇರಳದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದರು; ಹೆರೊಡೋಟಸ್ (484–413 BCE) ಅರಬ್ಬರು ಕೇರಳದಿಂದ ತಂದ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಈಡನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಯಹೂದಿಗಳಿಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಗಮನಿಸಿದರು.[೫೫] ಈ ಅರಬ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದರು, ಇದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಾಪ್ಪಿಲ ಸಮುದಾಯದ ರಚನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.[೬೩] 4 ನೇ ಶತಮಾನ CE ಯಲ್ಲಿ, ಕೆಲವು ಕ್ರೈಸ್ತರು ಪರ್ಷಿಯಾದಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದರು ಮತ್ತು ಆರಂಭಿಕ ಸಿರಿಯನ್ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಂಡರು, ಇದು 1 ನೇ ಶತಮಾನ CE ಯಲ್ಲಿ ತಾಮಸ್ ಪ್ರೇರಿತನ ಪ್ರಚಾರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಮೂಲವನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚುತ್ತದೆ.[೬೪][೬೫] ಮಾಪ್ಪಿಲ ಎಂಬ ಪದವು—ಮೂಲತಃ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ವಿದೇಶಿ ಸಂದರ್ಶಕರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಗೌರವಾರ್ಥ ಪದವಾಗಿದ್ದು—ನಂತರ ಯಹೂದಿ, ಸಿರಿಯನ್ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಂ ವಲಸಿಗರ ವಂಶಸ್ಥರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿತು, ಇದು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಯೆಹೂದ ಮಾಪ್ಪಿಲಗಳು, ನಸ್ರಾನಿ ಮಾಪ್ಪಿಲಗಳು ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಾಪ್ಪಿಲಗಳ ಪದಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.[೬೬][೬೭] ಈ ಸಮುದಾಯಗಳ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಆರಂಭಿಕ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ಥಾಪನೆಗಳನ್ನು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು.[೬೩] ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇಂಟ್ ತಾಮಸ್ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಚರ್ಚುಗಳು,[೬೮] ಚೇರಮನ್ ಜುಮಾ ಮಸೀದಿ (629 CE ಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು), ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಮಸೀದಿ,[೬೯] ಮತ್ತು ಪರದೇಶಿ ಸಿನಾಗೋಗ್ (1568 CE ಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು), ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಸಕ್ರಿಯ ಸಿನಾಗೋಗ್ ಸೇರಿವೆ.[೭೦]
ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಅವಧಿ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]
ಎರಡನೇ ಚೇರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ (c. 800–1102), ಇದನ್ನು ಮಹೋದಯಪುರಂನ ಕುಲಶೇಖರ ರಾಜವಂಶ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಇದನ್ನು ಕುಲಶೇಖರ ವರ್ಮನ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತ ಕೇರಳದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆಳಿದರು. ಕುಲಶೇಖರ ಅವಧಿಯ ಆರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣ ಪ್ರದೇಶವು—ನಾಗರ್ಕೋವಿಲ್ ನಿಂದ ತಿರುವಲ್ಲ ವರೆಗೆ—ಆಯ್ ರಾಜವಂಶದ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿತ್ತು. 10 ನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ, ಆಯ್ಸ್ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು ಮತ್ತು ಈ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಕುಲಶೇಖರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.[೭೧][೭೨] ಕುಲಶೇಖರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ಕಲೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ವ್ಯಾಪಾರ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಚಳುವಳಿ ಯಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು.[೭೩] ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಕೇರಳೀಯ ಗುರುತು ಹೊರಹೊಮ್ಮಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾಷಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸದ ಮೂಲಕ ತಮಿಳು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಯಿತು.[೭೪] ಆಡಳಿತ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಾಡುವಾಜಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸ್ಥಳೀಯ ಮುಖಂಡರು ಆಳುವ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಂತ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ದೇಶಂ ಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಅವುಗಳನ್ನು ದೇಶವಾಝಿಗಳು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.[೭೩]
11 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಚೇರ-ಚೋಳ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಸರಣಿಯು ಕೇರಳದ ಬಂದರುಗಳ ಮೂಲಕ ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಯಿತು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ನಡೆಸಿದ್ದ ಬೌದ್ಧ ಮತ್ತು ಜೈನ ಧರ್ಮಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸಿದವು ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಈ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು.[೭೫] ಸಾಮಾಜಿಕ ರಚನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಬಿಗಿಯಾದವು, ಮತ್ತು ಜಾತಿ ವಿಭಾಗಗಳು ಆಳವಾದವು.[೭೬] ಕುಲಶೇಖರ ರಾಜವಂಶವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ 1102 CE ಯಲ್ಲಿ ನಂತರದ ಪಾಂಡ್ಯರು ಮತ್ತು ನಂತರದ ಚೋಳರು ನ ಸಂಯೋಜಿತ ದಾಳಿಯ ನಂತರ ಕುಸಿಯಿತು.[೭೧] 14 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣ ವೇಣಾಡ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ರವಿ ವರ್ಮ ಕುಲಶೇಖರ (r. 1299–1314) ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಅಲ್ಪಕಾಲಿಕ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಅವರ ಮರಣದ ನಂತರ, ಮತ್ತು ಬಲವಾದ ಕೇಂದ್ರ ಅಧಿಕಾರದ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಪ್ರದೇಶವು ಮೂವತ್ತು ಸಣ್ಣ, ಆಗಾಗ್ಗೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಯಿತು. ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳೆಂದರೆ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸಮೂತಿರಿ (ಜಾಮೋರಿನ್) ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ವೇಣಾಡ್ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ. 18 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ತಿರುವಾಂಕೂರಿನ ರಾಜ ಅನಿಝಂ ತಿರುನಾಳ್ ಮಾರ್ತಾಂಡ ವರ್ಮ ಅವರು ಸೈನ್ಯದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳ ಸರಣಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಕೇರಳದವರೆಗೆ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು, ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ತಿರುವಾಂಕೂರನ್ನು ಪ್ರಬಲ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಕೊಚ್ಚಿ ಆಡಳಿತಗಾರನು ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಹೂಡಿದನು, ಮತ್ತು ಮಲಬಾರ್ ಪ್ರದೇಶವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದವರೆಗೆ ನೇರ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆ ಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿತು.[೭೭][೭೮]
ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಆಳ್ವಿಕೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]
ಉಚ್ಚ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ಮಧ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿ, ಅರಬ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮಸಾಲೆ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮೇಲೆ ಸಮುದ್ರ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಯುರೋಪಿಯನ್ ಭೌಗೋಳಿಕ ಅನ್ವೇಷಣೆಗಳ ಯುಗ ದಲ್ಲಿ ಮಸಾಲೆ ವ್ಯಾಪಾರವು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರಿಮೆಣಸಿನಲ್ಲಿ—ಯುರೋಪಿಯನ್ ವಾಣಿಜ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಕೇಂದ್ರವಾದಾಗ ಈ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಸವಾಲು ಮಾಡಲಾಯಿತು.[೭೯] 15 ನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ, ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ಪೂರ್ವ ಸಮುದ್ರ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು, ಇದು 1498 ರಲ್ಲಿ ಕೋಝಿಕೋಡ್ (ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್) ಬಳಿಯ ಕಪ್ಪಾಡ್ ನಲ್ಲಿ ವಾಸ್ಕೋ ಡ ಗಾಮಾ ಆಗಮನದೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು.[೮೦][೮೧] ಕೋಝಿಕೋಡ್ನ ಜಾಮೋರಿನ್ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರಿಗೆ ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದರು, ಇದು ಸಮೃದ್ಧ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಮತ್ತು ಕೋಟೆಯ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.[೮೨]
ಆದಾಗ್ಯೂ, ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ಜಾಮೋರಿನ್ ರಕ್ಷಣೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅರಬ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡವು, ಇದು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಜಾಮೋರಿನ್ ಮತ್ತು ಕೊಚ್ಚಿ ರಾಜನ ನಡುವಿನ ಪೈಪೋಟಿಯಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ಕೊಚ್ಚಿಯೊಂದಿಗೆ ಮೈತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್ಕೋ ಡಿ ಅಲ್ಮೇಡಾ 1505 ರಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಭಾರತದ ವೈಸರಾಯ್ ಆಗಿ ನೇಮಕಗೊಂಡಾಗ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನ ಕಛೇರಿಯನ್ನು ಕೋಝಿಕೋಡ್ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಫೋರ್ಟ್ ಕೊಚ್ಚಿ (ಫೋರ್ಟ್ ಇಮ್ಯಾನುಯೆಲ್) ಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಅವರ ಆಡಳಿತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ಮಲಬಾರ್ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಕೋಟೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದರು.[೮೨] ಈ ಮುನ್ನಡೆಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ಜಾಮೋರಿನ್ನ ನೌಕಾ ಪಡೆಗಳಿಂದ ಗಮನಾರ್ಹ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕೋಝಿಕೋಡ್ನ ಅಡ್ಮಿರಲ್ಗಳಾದ ಕುಂಜಲಿ ಮರಕ್ಕರ್ರ ಆಜ್ಞೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ, ಅವರು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಸಮುದ್ರ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಈ ಪ್ರತಿರೋಧವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರನ್ನು ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿತು. 1571 ರಲ್ಲಿ, ಜಾಮೋರಿನ್ ಪಡೆಗಳು ಚಾಲಿಯಮ್ ಕೋಟೆಯ ಕದನದಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದವು, ಇದು ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಹಿನ್ನಡೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿತು.[೮೩]
ಪೋರ್ಚುಗೀಸರು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಡಚ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು, ಇದು ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರದ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸಲು ಕೋಝಿಕೋಡ್ ಮತ್ತು ಕೊಚ್ಚಿ ನಡುವಿನ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಲಾಭವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು.[೮೪] ಆದಾಗ್ಯೂ, ಡಚ್ಚರು ಸಹ ಸೈನ್ಯದ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಿರುವಾಂಕೂರು ರಾಜಮನೆತನದ ಮಾರ್ತಾಂಡ ವರ್ಮರಿಂದ. 1741 ರಲ್ಲಿ ಕೊಲಾಚೆಲ್ ಕದನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಡಚ್ ಸೋಲಿನ ನಂತರ,[೮೫] 1753 ರಲ್ಲಿ ಮಾವೆಲಿಕ್ಕರ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಲಾಯಿತು, ಡಚ್ಚರು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಂದ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಅವರ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಲಾಯಿತು.[೮೬][೮೭][೮೮] ಮಾರ್ತಾಂಡ ವರ್ಮ ತಮ್ಮ ಸೈನ್ಯದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು, ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ತಿರುವಾಂಕೂರನ್ನು ಪ್ರಮುಖ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.[೮೯]
1766 ರಲ್ಲಿ, ಮೈಸೂರಿನ ಆಡಳಿತಗಾರ ಹೈದರ್ ಅಲಿ, ಉತ್ತರ ಕೇರಳವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದನು,[೯೦] ಮತ್ತು ಅವನ ಮಗ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ, ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್, ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿ ವಿರುದ್ಧ ಸೈನ್ಯದ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಈ ಮುಖಾಮುಖಿಗಳು ನಾಲ್ಕು ಆಂಗ್ಲೋ-ಮೈಸೂರು ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದವು.[೯೧][೯೨] 1790 ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದ ವೇಳೆಗೆ, ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್ ಮಲಬಾರ್ ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ವನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಲಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಈ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು 1792 ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಭಾರತದ ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.[೯೩][೯೪][೯೫] ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯು 1791 ರಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಮತ್ತು 1795 ರಲ್ಲಿ ತಿರುವಾಂಕೂರಿನೊಂದಿಗೆ ಸಹಾಯಕ ಮೈತ್ರಿಗಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತಗೊಳಿಸಿತು.[೯೬] 18 ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ, ಕೇರಳವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು ಅಥವಾ ಅವರ ಸಾಮಂತತ್ವದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.[೯೭]
20 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ಭಾರತೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೇರಳವು ಹಲವಾರು ಪ್ರಮುಖ ದಂಗೆಗಳ ತಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಗಮನಾರ್ಹವಾದುದು 1921 ರ ಮಲಬಾರ್ ದಂಗೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಮಲಬಾರ್ ಪ್ರದೇಶದ ಮಾಪ್ಪಿಲ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಹಿಂದೂ ಜಮೀನ್ದಾರ್ಗಳು (ಭೂಮಾಲೀಕರು) ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಗಲಭೆ ನಡೆಸಿದರು.[೯೮] ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯ ಕ್ಷಣಗಳು ಸಹ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವೇಗವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡವು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜಾತಿ-ಆಧಾರಿತ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಸವಾಲು ಮಾಡುವವು. ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು 1936 ರ ತಿರುವಾಂಕೂರಿನ ದೇವಾಲಯ ಪ್ರವೇಶ ಘೋಷಣೆಯಾಗಿದ್ದು, ಇದು ಕೆಳ ಜಾತಿಯ ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಉನ್ನತ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ನೀಡಿತು.[೯೯]
ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]1947 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಪ್ರಭುತ್ವಗಳಾಗಿ ಭಾರತದ ವಿಭಜನೆ ಯ ನಂತರ, ತಿರುವಾಂಕೂರು ಮತ್ತು ಕೊಚ್ಚಿ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳು ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡವು. 1 ಜುಲೈ 1949 ರಂದು, ಎರಡೂ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಿ ತಿರುವಾಂಕೂರು-ಕೊಚ್ಚಿ ರೂಪಿಸಲಾಯಿತು.[೧೦೦] 1 ನವೆಂಬರ್ 1956 ರಂದು, ಮದ್ರಾಸಿನ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕಾಸರಗೋಡು ತಾಲೂಕು, ಮದ್ರಾಸ್ ರಾಜ್ಯದ ಮಲಬಾರ್ ಜಿಲ್ಲೆ (ನೀಲಗಿರಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಗುಡಾಲೂರು ತಾಲೂಕು, ಲಕ್ಷದ್ವೀಪ, ಟಾಪ್ಸ್ಲಿಪ್, ಮತ್ತು ಅನಕಟ್ಟಿಯ ಪೂರ್ವದ ಅಟ್ಟಪ್ಪಾಡಿ ಕಾಡು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ), ಮತ್ತು ತಿರುವಾಂಕೂರು-ಕೊಚ್ಚಿ ರಾಜ್ಯವು—ನಾಲ್ಕು ದಕ್ಷಿಣ ತಾಲೂಕುಗಳನ್ನು (ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿ ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಶೆಂಕೋಟ್ಟೈ ತಾಲೂಕುಗಳು) ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲಾಯಿತು—ರಾಜ್ಯ ಪುನರ್ರಚನಾ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು.[೧೦೧][೧೦೨][೧೦೩] 1957 ರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕೇರಳ ವಿಧಾನಸಭೆಗೆ ಮೊದಲ ಚುನಾವಣೆಗಳ ನಂತರ ಇ. ಎಂ. ಎಸ್. ನಂಬೂದಿರಿಪಾಡ್ ನೇತೃತ್ವದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸರ್ಕಾರವು ರೂಪುಗೊಂಡಿತು.[೧೦೨] ಇದು 1945 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾನ್ ಮರಿನೋ ಗಣರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಚುನಾವಣಾ ಯಶಸ್ಸಿನ ನಂತರ ವಿಶ್ವದ ಆರಂಭಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವಾಗಿ ಚುನಾಯಿತ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸರ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.[೧೦೪][೧೦೫][೧೦೬]
ಭೌಗೋಳಿಕತೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ರಾಜ್ಯವು ಲಕ್ಷದ್ವೀಪ ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದೆ.[೧೦೭] ಉತ್ತರ ಅಕ್ಷಾಂಶ 8°18' ಮತ್ತು 12°48' ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ರೇಖಾಂಶ 74°52' ಮತ್ತು 77°22' ನಡುವೆ ಇದೆ,[೧೦೮] ಕೇರಳವು ಕೆಲವು ಚಂಡಮಾರುತಗಳೊಂದಿಗೆ ಆರ್ದ್ರ ಉಷ್ಣವಲಯದ ಮಳೆಕಾಡು ಹವಾಮಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ರಾಜ್ಯವು 590 km (370 mi) ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ[೧೦೯] ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಅಗಲವು 11 and 121 kilometres (7 and 75 mi) ನಡುವೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.[೧೧೦] ಭೌಗೋಳಿಕವಾಗಿ, ಕೇರಳವನ್ನು ಮೂರು ಹವಾಮಾನದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರದೇಶಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದು: ಪೂರ್ವ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳು; ಒರಟು ಮತ್ತು ತಂಪಾದ ಪರ್ವತ ಪ್ರದೇಶ, ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ-ನೆಲಗಳು; ರೋಲಿಂಗ್ ಬೆಟ್ಟಗಳು, ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶಗಳು; ಕರಾವಳಿ ಬಯಲುಗಳು.[೧೧೧]: 110 ಪೂರ್ವ-ಕೇಂಬ್ರಿಯನ್ ಮತ್ತು ಪ್ಲಿಸ್ಟೊಸೀನ್ ಭೂವೈಜ್ಞಾನಿಕ ರಚನೆಗಳು ಕೇರಳದ ಭೂಪ್ರದೇಶದ ಬಹುಭಾಗವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ.[೧೧೨][೧೧೩] 1341 CE ಯಲ್ಲಿ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಪ್ರವಾಹವು ಅದರ ಭೂಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅದರ ಇತಿಹಾಸದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು; ಇದು ಮಸಾಲೆ ಸಾಗಣೆಗೆ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬಂದರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು.[೧೧೪] ಕೇರಳದ ಪೂರ್ವ ಪ್ರದೇಶವು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಮಳೆ ನೆರಳು ಯ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಎತ್ತರದ ಪರ್ವತಗಳು, ಕಮರಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಕಣಿವೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.[೧೧೧]: 110 ಕೇರಳದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ 41 ನದಿಗಳು,[೧೧೫] ಮತ್ತು ಅದರ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ 3 ನದಿಗಳು ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.[೧೧೬][೧೧೭] ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ಬಳಿ ಮಾತ್ರ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವ ಪರ್ವತಗಳ ಗೋಡೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪಾಲ್ಘಾಟ್ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ಅಂತರವು ಮುರಿಯುತ್ತದೆ.[೧೧೮] ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳು ಸರಾಸರಿ 1,500 metres (4,900 feet) ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದವರೆಗೆ ಏರುತ್ತವೆ,[೧೧೯] ಆದರೆ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರಗಳು ಸುಮಾರು 2,500 metres (8,200 feet) ತಲುಪುತ್ತವೆ.[೧೨೦] ಇಡುಕ್ಕಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅನಮುಡಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಶಿಖರವಾಗಿದ್ದು, 2,695 m (8,842 ft) ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದೆ.[೧೨೧] ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯು ವಿಶ್ವದ ಎಂಟು "ಅತ್ಯಂತ ಬಿಸಿಯಾದ ಜೈವಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಹಾಟ್ಸ್ಪಾಟ್ಗಳಲ್ಲಿ" ಒಂದಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಮತ್ತು UNESCO ವಿಶ್ವ ಪರಂಪರೆಯ ತಾಣಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ.[೧೨೨] ಈ ಶ್ರೇಣಿಯ ಕಾಡುಗಳು ಹಿಮಾಲಯ ಪರ್ವತಗಳಿಗಿಂತ ಹಳೆಯದು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.[೧೨೨] ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುವ ಅತಿರಪ್ಪಿಲ್ಲಿ ಜಲಪಾತವನ್ನು ಭಾರತದ ನಯಾಗರ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.[೧೨೩] ಇದು ಚಾಲಕ್ಕುಡಿ ನದಿಯಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಜಲಪಾತವಾಗಿದೆ.[೧೨೩] ವಯನಾಡು ಕೇರಳದ ಏಕೈಕ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿಯಾಗಿದೆ.[೧೨೪] ವಯನಾಡು, ಮಲಪ್ಪುರಂ (ನಿಲಂಬೂರಿನ ಚಾಲಿಯಾರ್ ಕಣಿವೆ), ಮತ್ತು ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ (ಅಟ್ಟಪ್ಪಾಡಿ ಕಣಿವೆ) ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ಪೂರ್ವ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೀಲಗಿರಿ ಜೀವಗೋಳ ಮೀಸಲು ಮತ್ತು ಮೈಸೂರು ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿಯ ಮುಂದುವರಿಕೆಯ ಭಾಗಗಳಾಗಿವೆ, ಇವು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಚಿನ್ನದ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪಕ್ಕದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು.[೧೨೫] ಇಲ್ಮೆನೈಟ್, ಮೊನಾಜೈಟ್, ಥೋರಿಯಮ್, ಮತ್ತು ಟೈಟಾನಿಯಮ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಖನಿಜಗಳು ಕೇರಳದ ಕರಾವಳಿ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ.[೧೨೬] ಕೇರಳದ ಕರುನಾಗಪ್ಪಳ್ಳಿ ಕರಾವಳಿ ಪಟ್ಟಿಯು ಥೋರಿಯಮ್-ಹೊಂದಿರುವ ಮೊನಾಜೈಟ್ ಮರಳಿನಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆ ವಿಕಿರಣಕ್ಕೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ಕರಾವಳಿ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳಲ್ಲಿ, ಸರಾಸರಿ ಹೊರಾಂಗಣ ವಿಕಿರಣ ಮಟ್ಟಗಳು 4 mGy/yr ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿಯ ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ, ಇದು 70 mGy/yr ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.[೧೨೭]
ಕೇರಳದ ಪಶ್ಚಿಮ ಕರಾವಳಿ ಪಟ್ಟಿಯು ಪೂರ್ವ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸಮತಟ್ಟಾಗಿದೆ,[೧೧೧]: 33 ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಸಂಪರ್ಕಿತ ಉಪ್ಪುನೀರಿನ ಕಾಲುವೆಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ಅಳಿವೆಗಳು,[೧೨೮] ಮತ್ತು ಕೇರಳ ಬ್ಯಾಕ್ವಾಟರ್ಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ನದಿಗಳ ಜಾಲದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ.[೧೨೯] ಕೇರಳದ ಅಕ್ಕಿಯ ಬಟ್ಟಲು ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಕುಟ್ಟನಾಡು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಎತ್ತರವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಮತ್ತು ಇದು ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಬೇಸಾಯ ನಡೆಯುವ ವಿಶ್ವದ ಕೆಲವೇ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.[೧೩೦][೧೩೧] ದೇಶದ ಅತಿ ಉದ್ದದ ಸರೋವರ ವೇಂಬನಾಡು ಬ್ಯಾಕ್ವಾಟರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ; ಇದು ಆಲಪ್ಪುಳ ಮತ್ತು ಕೊಚ್ಚಿ ನಡುವೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ಸುಮಾರು 200 km2 (77 sq mi) ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿದೆ.[೧೩೨] ಭಾರತದ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಪ್ರತಿಶತದಷ್ಟು ಜಲಮಾರ್ಗಗಳು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ.[೧೩೩] ಕೇರಳದ 44 ನದಿಗಳು ಪೆರಿಯಾರ್; 244 kilometres (152 mi), ಭಾರತಪುಳ; 209 kilometres (130 mi), ಪಂಬಾ; 176 kilometres (109 mi), ಚಾಲಿಯಾರ್; 169 kilometres (105 mi), ಕಡಲುಂಡಿಪುಳ; 130 kilometres (81 mi), ಚಾಲಕ್ಕುಡಿಪುಳ; 130 kilometres (81 mi), ವಲಪಟ್ಟಣಂ; 129 kilometres (80 mi) ಮತ್ತು ಅಚನ್ಕೋವಿಲ್ ನದಿ; 128 kilometres (80 mi). ನದಿಗಳ ಸರಾಸರಿ ಉದ್ದ 64 kilometres (40 mi). ಅನೇಕ ನದಿಗಳು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಳೆಗಾಲದ ಮಳೆಯಿಂದ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.[೧೩೪] ಕೇರಳದ ನದಿಗಳು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಮುಖಜ ಭೂಮಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ, ಅವು ಪರಿಸರ ಪರಿಣಾಮಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ. ನದಿಗಳು ಮರಳು ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಮಾಲಿನ್ಯದಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತವೆ.[೧೩೫] ರಾಜ್ಯವು ಭೂಕುಸಿತ, ಪ್ರವಾಹ ಮತ್ತು ಬರಗಾಲದಂತಹ ಹಲವಾರು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. 2004 ರ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದ ಸುನಾಮಿ ಯಿಂದ ರಾಜ್ಯವು ಸಹ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು,[೧೩೬] ಮತ್ತು 2018 ರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು.[೧೩೭] 2024 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟ ಭೂಕುಸಿತಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು.[೧೩೮]
ಹವಾಮಾನ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 120–140 ಮಳೆಯ ದಿನಗಳೊಂದಿಗೆ,[೧೩೯]: 80 ಕೇರಳವು ನೈಋತ್ಯ ಬೇಸಿಗೆ ಮಾನ್ಸೂನ್ ಮತ್ತು ಈಶಾನ್ಯ ಚಳಿಗಾಲದ ಮಾನ್ಸೂನ್ ನ ಕಾಲಿಕ ಭಾರೀ ಮಳೆಯಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾದ ಆರ್ದ್ರ ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರಯಾನ ಉಷ್ಣವಲಯದ ಹವಾಮಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೧೪೦] ಸುಮಾರು 65% ಮಳೆಯು ಜೂನ್ ನಿಂದ ಆಗಸ್ಟ್ ವರೆಗೆ ನೈಋತ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಉಳಿದವು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ನಿಂದ ಡಿಸೆಂಬರ್ ವರೆಗೆ ಈಶಾನ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ.[೧೪೦] ನೈಋತ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ನ ತೇವಾಂಶ-ಹೊತ್ತ ಗಾಳಿಗಳು, ಭಾರತೀಯ ಪರ್ಯಾಯ ದ್ವೀಪದ ಅತ್ಯಂತ ದಕ್ಷಿಣದ ಬಿಂದುವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಅದರ ಸ್ಥಳಾಕೃತಿಯ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ಎರಡು ಶಾಖೆಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಗುತ್ತವೆ; "ಅರೇಬಿಯನ್ ಸಮುದ್ರ ಶಾಖೆ" ಮತ್ತು "ಬಂಗಾಳ ಕೊಲ್ಲಿಯ ಶಾಖೆ".[೧೪೧] ನೈಋತ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ನ "ಅರೇಬಿಯನ್ ಸಮುದ್ರ ಶಾಖೆ" ಮೊದಲು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಿಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತದೆ,[೧೪೨] ನೈಋತ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ನಿಂದ ಮಳೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಕೇರಳವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ.[೧೪೩][೧೪೪] ಈಶಾನ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ನಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡದ ಮಾದರಿಗಳ ವಿತರಣೆಯು ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗುತ್ತದೆ, ಈ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತದಿಂದ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಗಳು ಬಂಗಾಳ ಕೊಲ್ಲಿಯಿಂದ ತೇವಾಂಶವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಪರ್ಯಾಯ ದ್ವೀಪ ಭಾರತದ ಪೂರ್ವ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮಳೆಯಾಗಿ ಸುರಿಸುತ್ತವೆ.[೧೪೫][೧೪೬] ಕೇರಳದಲ್ಲಿ, ಈಶಾನ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ನ ಪ್ರಭಾವವು ದಕ್ಷಿಣ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.[೧೪೭] ಕೇರಳದ ಮಳೆಯು ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ಸರಾಸರಿ 2,923 mm (115 in) ಆಗಿದೆ.[೧೪೮] ಕೇರಳದ ಕೆಲವು ಶುಷ್ಕ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಸರಾಸರಿ ಕೇವಲ 1,250 mm (49 in) ಪಡೆಯುತ್ತವೆ; ಪೂರ್ವ ಇಡುಕ್ಕಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪರ್ವತಗಳು 5,000 mm (197 in) ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಶಿಲಾವೃಷ್ಟಿ ಮಳೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ: ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು. ಪೂರ್ವ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ, ಶುಷ್ಕ ಉಷ್ಣವಲಯದ ಆರ್ದ್ರ ಮತ್ತು ಶುಷ್ಕ ಹವಾಮಾನವು ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿದೆ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ರಾಜ್ಯವು ಭಾರಿ ಗಾಳಿ, ಸುಂಟರಗಾಳಿ, ಚಂಡಮಾರುತ-ಸಂಬಂಧಿತ ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆ, ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ಬರಗಾಲ ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದ ಏರಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ.[೧೪೯]: 26, 46, 52 ಸರಾಸರಿ ದೈನಂದಿನ ತಾಪಮಾನವು 19.8 °C ನಿಂದ 36.7 °C ವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ.[೧೫೦] ವಾರ್ಷಿಕ ಸರಾಸರಿ ತಾಪಮಾನವು ಕರಾವಳಿ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ 25.0 ರಿಂದ 27.5 °C ವರೆಗೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ 20.0–22.5 °C ವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ.[೧೪೯]: 65
ಸಸ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಹೆಚ್ಚಿನ ಜೈವಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. 18 ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಕೇರಳದ ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಭಾಗದಷ್ಟು ಭೂ ಪ್ರದೇಶವು ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.[೧೫೧] 2004 ರಂತೆ, ಭಾರತದ 15,000 ಸಸ್ಯ ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿ 25% ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೇರಳದಲ್ಲಿವೆ. 4,000 ಹೂಬಿಡುವ ಸಸ್ಯ ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 1,272 ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿವೆ, 900 ಔಷಧೀಯವಾಗಿವೆ, ಮತ್ತು 159 ಬೆದರಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿವೆ.[೧೫೨]: 11 ಇದರ 9,400 km2 (3,600 sq mi) ಕಾಡುಗಳು ಉಷ್ಣವಲಯದ ಆರ್ದ್ರ ನಿತ್ಯಹಸಿರು ಮತ್ತು ಅರೆ-ನಿತ್ಯಹಸಿರು ಕಾಡುಗಳು (ಕೆಳ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಎತ್ತರಗಳು—3,470 km2), ಉಷ್ಣವಲಯದ ಆರ್ದ್ರ ಮತ್ತು ಶುಷ್ಕ ಪತನಶೀಲ ಕಾಡುಗಳು (ಮಧ್ಯಮ ಎತ್ತರಗಳು—4,100 km2 ಮತ್ತು 100 km2 (39 sq mi), ಕ್ರಮವಾಗಿ), ಮತ್ತು ಪರ್ವತ ಉಪೋಷ್ಣವಲಯ ಮತ್ತು ಸಮಶೀತೋಷ್ಣ (ಶೋಲ) ಕಾಡುಗಳು (ಅತಿ ಎತ್ತರದ ಎತ್ತರಗಳು—100 km2) ಒಳಗೊಂಡಿವೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಕೇರಳದ 24% ಅರಣ್ಯವಾಗಿದೆ.[೧೫೨]: 12 ವಿಶ್ವದ ರಾಮ್ಸರ್ ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲಾದ ನಾಲ್ಕು ಜವುಗು ಪ್ರದೇಶಗಳು—ಸರೋವರ ಶಾಸ್ತಾಂಕೋಟ್ಟ, ಅಷ್ಟಮುಡಿ ಸರೋವರ, ತೃಶೂರ್-ಪೊನ್ನಾನಿ ಕೋಲ್ ಜವುಗು ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಮತ್ತು ವೇಂಬನಾಡು-ಕೋಲ್ ಜವುಗು ಪ್ರದೇಶಗಳು—ಕೇರಳದಲ್ಲಿವೆ,[೧೫೩] ಜೊತೆಗೆ ವಿಶಾಲವಾದ ನೀಲಗಿರಿ ಜೀವಗೋಳ ಮೀಸಲುಯ 1,455.4 km2 (561.9 sq mi) ಮತ್ತು ಅಗಸ್ತ್ಯಮಲೈ ಜೀವಗೋಳ ಮೀಸಲುಯ 1,828 km2 (706 sq mi) ಸೇರಿವೆ.[೧೫೪] 20 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬೇಸಾಯಕ್ಕಾಗಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ತೆರವುಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು,[೧೫೫]: 6–7 ಉಳಿದ ಅರಣ್ಯ ಹೊದಿಕೆಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಡಿತದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲಾಗಿದೆ.[೧೫೬] ಪೂರ್ವ ಕೇರಳದ ಗಾಳಿಗೆ ಮುಖವಾದ ಪರ್ವತಗಳು ಉಷ್ಣವಲಯದ ಆರ್ದ್ರ ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಉಷ್ಣವಲಯದ ಶುಷ್ಕ ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತವೆ, ಇವು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿವೆ.[೧೫೭][೧೫೮] ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ತೇಗದ ತೋಟ 'ಕೊನೊಲ್ಲಿಸ್ ಪ್ಲಾಟ್' ನಿಲಂಬೂರಿನಲ್ಲಿದೆ.[೧೫೯]
ಕೇರಳದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅವುಗಳ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಳೀಯತೆಯ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿವೆ: ಇದು 118 ಸಸ್ತನಿ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು (1 ಸ್ಥಳೀಯ), 500 ಪಕ್ಷಿ ಪ್ರಭೇದಗಳು, 189 ಸಿಹಿನೀರಿನ ಮೀನು ಪ್ರಭೇದಗಳು, 173 ಸರೀಸೃಪ ಪ್ರಭೇದಗಳು (ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 10 ಸ್ಥಳೀಯ), ಮತ್ತು 151 ಉಭಯಚರ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು (36 ಸ್ಥಳೀಯ) ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.[೧೬೦] ಇವುಗಳು ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಆವಾಸಸ್ಥಾನ ನಾಶ, ಮಣ್ಣಿನ ಸವಕಳಿ, ಭೂಕುಸಿತ, ಉಪ್ಪಿನಂಶ, ಮತ್ತು ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹೊರತೆಗೆಯುವಿಕೆಯಿಂದ ಬೆದರಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿವೆ. ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ, ಸೋನೋಕೆಲಿಂಗ್, ಡಾಲ್ಬರ್ಗಿಯಾ ಲ್ಯಾಟಿಫೋಲಿಯಾ, ಅಂಜಿಲಿ, ಮುಲ್ಲುಮುರಿಕ್ಕು, ಎರಿಥ್ರಿನಾ, ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಸಿಯಾ ಕೇರಳದ 1,000 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮರ ಪ್ರಭೇದಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ. ಇತರ ಸಸ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದಿರು, ಕಾಡು ಕರಿಮೆಣಸು, ಕಾಡು ಏಲಕ್ಕಿ, ಕ್ಯಾಲಮಸ್ ರಟ್ಟನ್ ತಾಳೆ, ಮತ್ತು ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ ವೆಟಿವರ್ ಹುಲ್ಲು, ವೆಟಿವೇರಿಯಾ ಝಿಝಾನಿಯಾಯ್ಡ್ಸ್ ಸೇರಿವೆ.[೧೫೨]: 12 ಭಾರತೀಯ ಆನೆ, ಬಂಗಾಳ ಹುಲಿ, ಭಾರತೀಯ ಚಿರತೆ, ನೀಲಗಿರಿ ತಾರ್, ಸಾಮಾನ್ಯ ತಾಳೆ ನರಿ, ಮತ್ತು ಬೂದು ದೈತ್ಯ ಅಳಿಲುಗಳು ಸಹ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ.[೧೫೨]: 12, 174–75 ಸರೀಸೃಪಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ ನಾಗ, ಹಾವು, ಪೈಥಾನ್, ಮತ್ತು ಚಿಪ್ಪು ಮೊಸಳೆ ಸೇರಿವೆ. ಕೇರಳದ ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಲಬಾರ್ ಟ್ರೋಗನ್, ಮಹಾಶಿಖಿ, ಕೇರಳ ಕುಕ್ಕುರ, ಡಾರ್ಟರ್ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಬೆಟ್ಟ ಮೈನಾ ಸೇರಿವೆ. ಸರೋವರಗಳು, ಜವುಗು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಜಲಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಡು, ರೆಡ್ ಲೈನ್ ಟಾರ್ಪಿಡೋ ಬಾರ್ಬ್ ಮತ್ತು ಚೂಟ್ಟಾಚಿ; ಆರೆಂಜ್ ಕ್ರೋಮೈಡ್—ಎಟ್ರೋಪ್ಲಸ್ ಮ್ಯಾಕುಲಾಟಸ್ ಮುಂತಾದ ಮೀನುಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ.[೧೬೧][೧೫೨]: 163–65 ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ಕೇರಳದ ವಡಕರಾ ಕರಾವಳಿಯಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹೊಸದಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾದ ಟಾರ್ಡಿಗ್ರೇಡ್ (ನೀರಿನ ಕರಡಿಗಳು) ಪ್ರಭೇದವನ್ನು ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಸ್ಟೈಗಾರ್ಕ್ಟಸ್ ಕೇರಳೆನ್ಸಿಸ್.[೧೬೨]
ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಮತ್ತು ನಗರಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ರಾಜ್ಯದ 14 ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಆರು ಪ್ರದೇಶಗಳಾಗಿ ವಿತರಿಸಲಾಗಿದೆ: ಉತ್ತರ ಮಲಬಾರ್ (ದೂರದ-ಉತ್ತರ ಕೇರಳ), ದಕ್ಷಿಣ ಮಲಬಾರ್ (ಉತ್ತರ-ಮಧ್ಯ ಕೇರಳ), ಕೊಚ್ಚಿ (ಮಧ್ಯ ಕೇರಳ), ಉತ್ತರ ತಿರುವಾಂಕೂರು (ದಕ್ಷಿಣ-ಮಧ್ಯ ಕೇರಳ), ಮಧ್ಯ ತಿರುವಾಂಕೂರು (ದಕ್ಷಿಣ ಕೇರಳ) ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ತಿರುವಾಂಕೂರು (ದೂರದ-ದಕ್ಷಿಣ ಕೇರಳ). ತೆರಿಗೆ ಮತ್ತು ಭೂ ಆದಾಯ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಆಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು 27 ಆದಾಯ ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ಮತ್ತು 77 ತಾಲೂಕುಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಇವುಗಳು ತಮ್ಮ ಗಡಿಗಳೊಳಗಿನ ವಸಾಹತುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಭೂ ದಾಖಲೆಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ ಸೇರಿದಂತೆ. ಕೇರಳದ ತಾಲೂಕುಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು 1,674 ಆದಾಯ ಗ್ರಾಮಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ.[೧೬೩][೧೬೪]
73 ಮತ್ತು 74 ನೇ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳಿಂದ, ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸ್ವಯಂ-ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸರ್ಕಾರದ ಮೂರನೇ ಹಂತವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ 14 ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳು, 152 ಬ್ಲಾಕ್ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳು, ಮತ್ತು 941 ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳು, ಮತ್ತು ನಗರ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ 87 ಪುರಸಭೆಗಳು, ಆರು ನಗರ ನಿಗಮಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ.[೧೬೫]
ಮಾಹೆ, ಭಾರತೀಯ ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶ ಪುದುಚೇರಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು,[೧೬೬] ಇದು 647 kilometres (402 mi) ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ,[೧೬೭] ಇದು ಕೇರಳದಿಂದ ಅದರ ಎಲ್ಲಾ ಭೂಮುಖ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವ ಕರಾವಳಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿದೆ. ಕಣ್ಣೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯು ಮೂರು ಕಡೆ ಮಾಹೆಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿದೆ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕನೇ ಕಡೆ ಕೋಝಿಕೋಡ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಿದೆ.[೧೬೮]
1664 ರಲ್ಲಿ, ಫೋರ್ಟ್ ಕೊಚ್ಚಿ ಪುರಸಭೆಯನ್ನು ಡಚ್ ಮಲಬಾರ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು, ಇದು ಭಾರತೀಯ ಉಪಖಂಡದ ಮೊದಲ ಪುರಸಭೆಯಾಗಿದೆ, ಇದು 18 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಡಚ್ ಅಧಿಕಾರವು ದುರ್ಬಲಗೊಂಡಾಗ ವಿಸರ್ಜಿಸಲಾಯಿತು.[೧೬೯] ಕೋಝಿಕೋಡ್, ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್, ಫೋರ್ಟ್ ಕೊಚ್ಚಿ, ಕಣ್ಣೂರು, ಮತ್ತು ತಲಶ್ಶೇರಿ ಪುರಸಭೆಗಳನ್ನು 1 ನವೆಂಬರ್ 1866 ರಂದು[೧೭೦][೧೭೧][೧೭೨][೧೨೧] ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಭಾರತ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯದ ಮೊದಲ ಆಧುನಿಕ ಪುರಸಭೆಗಳಾಗಿವೆ. ತಿರುವನಂತಪುರ ಪುರಸಭೆಯು 1920 ರಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಎರಡು ದಶಕಗಳ ನಂತರ, ಶ್ರೀ ಚಿತಿರಾ ತಿರುನಾಳ್ ರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ತಿರುವನಂತಪುರ ಪುರಸಭೆಯನ್ನು 30 ಅಕ್ಟೋಬರ್ 1940 ರಂದು ನಿಗಮವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ಕೇರಳದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ನಗರ ನಿಗಮವಾಗಿದೆ.[೧೭೩] ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾದ ಮೊದಲ ನಗರ ನಿಗಮ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಎರಡನೇ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ನಗರ ನಿಗಮವು 1962 ರಲ್ಲಿ ಕೋಝಿಕೋಡ್ ನಲ್ಲಿದೆ.[೧೭೪] ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಆರು ನಗರ ನಿಗಮಗಳಿವೆ, ಅವು ತಿರುವನಂತಪುರ, ಕೋಝಿಕೋಡ್, ಕೊಚ್ಚಿ, ಕೊಲ್ಲಂ, ತೃಶೂರ್, ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೂರು ನಗರಗಳನ್ನು ಆಳುತ್ತವೆ.[೧೭೫] ತಿರುವನಂತಪುರ ನಗರ ನಿಗಮವು ಕೇರಳದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ನಿಗಮವಾಗಿದ್ದರೆ ಕೊಚ್ಚಿ ಮಹಾನಗರ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿ UA ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಅತಿದೊಡ್ಡ ನಗರ ಸಮೂಹವಾಗಿದೆ.[೧೭೬] ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ ಇಂಡಿಕಸ್ ಅನಾಲಿಟಿಕ್ಸ್ 2007 ರಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ತಿರುವನಂತಪುರ, ಕೋಝಿಕೋಡ್, ಕೊಚ್ಚಿ, ಕೊಲ್ಲಂ, ತೃಶೂರ್ "ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ" ಸೇರಿವೆ; ಸಮೀಕ್ಷೆಯು ನಗರಗಳನ್ನು ಶ್ರೇಣೀಕರಿಸಲು ಆರೋಗ್ಯ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಪರಿಸರ, ಸುರಕ್ಷತೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನರಂಜನೆಯಂತಹ ನಿಯತಾಂಕಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದೆ.[೧೭೭]
ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ರಾಜ್ಯವು ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಂಸದೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಆಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಕೇರಳವು ಏಕಸಭಾ ಶಾಸಕಾಂಗವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಕೇರಳ ವಿಧಾನಸಭೆಯು ನಿಯಮಸಭೆ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಇದು 140 ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದು, ಅವರು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಗೆ ಚುನಾಯಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.[೧೭೮] ರಾಜ್ಯವು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸತ್ತಿನ ಕೆಳಮನೆಯಾದ ಲೋಕಸಭೆಗೆ 20 ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಸಭೆಗೆ 9 ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಚುನಾಯಿಸುತ್ತದೆ.[೧೭೯]
ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಚುನಾಯಿತ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿದ್ದು, ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ಇದರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳಿಂದ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಗೆ ನೇಮಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.[೧೮೦] ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಬಹುಮತ ಹೊಂದಿರುವ ಪಕ್ಷ ಅಥವಾ ಒಕ್ಕೂಟದ ನಾಯಕನನ್ನು ರಾಜ್ಯಪಾಲರಿಂದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸಚಿವರ ಸಂಪುಟವನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಸಲಹೆಯ ಮೇರೆಗೆ ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ನೇಮಿಸುತ್ತಾರೆ.[೧೮೦] ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ರಾಜ್ಯದ ಆಚಾರಪೂರ್ಣ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಪುಟವು ದೈನಂದಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಚಿವರ ಸಂಪುಟವು ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದ ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಸಚಿವರನ್ನು (MoS) ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ, ಸಚಿವ ಸಂಪುಟಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರಿ ನೀತಿಗಳ ರಚನೆ ಮತ್ತು ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯು ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕ ಸೇವಕ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ಆಡಳಿತವು 47 ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಇಲಾಖೆಗಳ ಮೂಲಕ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.[೧೮೧] ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸರ್ಕಾರದ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯು ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಇವರು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಅಥವಾ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ, ಇವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಆಡಳಿತ ಸೇವೆ (IAS) ನ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳು/ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳು ತಮಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಲಾದ ಇಲಾಖೆಯ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಲಾಖೆಯು ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಜಂಟಿ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಉಪ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ, ಅಂಡರ್ ಸೆಕ್ರೆಟರಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಸಹಾಯಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಸಹ ಹೊಂದಿದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಇಲಾಖೆಗಳು ನೀತಿ ರಚನೆ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ರೇಖಾ ಇಲಾಖೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸರ್ಕಾರಿ ನೀತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಇಲಾಖೆಯು ಒಂದು ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚು ರೇಖಾ ಇಲಾಖೆಗಳು, ನಿರ್ದೇಶನಾಲಯಗಳು, ಆಯುಕ್ತ ಕಚೇರಿಗಳು, ಮಂಡಳಿಗಳು, ಅಥವಾ ಅಂತಹುದೇ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಾಹಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸರ್ಕಾರಿ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸಲು, ನಿಯಂತ್ರಕ ಆಡಳಿತ, ಜಾರಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಕರು, ಆಯುಕ್ತರು, ಅಥವಾ ಅಂತಹುದೇ ಅಧಿಕಾರಿಯು ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಇಲಾಖೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಲಾಖೆಗಳು/ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಉಪವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.[೧೮೨]
ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಜಿಲ್ಲಾ ಆಡಳಿತದ ಪ್ರಧಾನ ಕಚೇರಿಯಾಗಿ ಕಲೆಕ್ಟರೇಟ್ ಅನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಜಿಲ್ಲಾ ಕಲೆಕ್ಟರ್ ಜಿಲ್ಲಾ ಆಡಳಿತದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಭೂ ಆದಾಯ ಆಡಳಿತ, ವಿಪತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆ, ಚುನಾವಣೆಗಳು, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲೆಯೊಳಗಿನ ವಿವಿಧ ಸರ್ಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಗಳ ಸಮನ್ವಯಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.[೧೮೩] ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜಿಲ್ಲೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆದಾಯ ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ, ತಾಲೂಕುಗಳಾಗಿ, ಮತ್ತು ಆದಾಯ ಗ್ರಾಮಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಭೂ ಆದಾಯ ಆಡಳಿತದ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ.[೧೮೪]
ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನು ಜಾರಿಯನ್ನು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಕೇರಳ ಪೊಲೀಸ್ ನಡೆಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರದ ಗೃಹ ಇಲಾಖೆಯ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇರಳ ಪೊಲೀಸ್ ಅನ್ನು ಎರಡು ಪೊಲೀಸ್ ವಲಯಗಳಾಗಿ (ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ) ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವ್ಯಾಪ್ತಿಗಳು, ಪೊಲೀಸ್ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು, ಉಪವಿಭಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಕಾನೂನು ಜಾರಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುವ 484 ಸ್ಥಳೀಯ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗಳಿವೆ.[೧೮೫]
ನ್ಯಾಯಾಂಗವು ಕೇರಳ ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಮತ್ತು ಕೆಳ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.[೧೮೬] ಕೊಚ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರುವ ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು,[೧೮೭]as ರಂತೆ ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಮತ್ತು 35 ಖಾಯಂ ಮತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಪ್ರೋ ಟೆಂಪೋರ್ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೧೮೮] ಉಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಲಕ್ಷದ್ವೀಪ ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶದ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಸಹ ವಿಚಾರಣೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.[೧೮೯][೧೯೦] ರಾಜ್ಯದ ಅಧೀನ ನ್ಯಾಯಾಂಗವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು 14 ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಿಲ್ಲಾ ಮತ್ತು ಸೆಷನ್ಸ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ಇವುಗಳನ್ನು ಜಿಲ್ಲಾ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಜೊತೆಗೆ ನಾಗರಿಕ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು (ಮುನ್ಸಿಫ್ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ಸಿವಿಲ್ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು) ಮತ್ತು ಅಪರಾಧ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು (ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟ್ಗಳು, ಮುಖ್ಯ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟ್ಗಳು, ಮತ್ತು ಸೆಷನ್ಸ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು) ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ.
ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳದಲ್ಲಿ, ಪಂಚಾಯತ್ಗಳು, ಪುರಸಭೆಗಳು ಮತ್ತು ನಿಗಮಗಳಂತಹ ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು 1959 ರಿಂದಲೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ವಿಕೇಂದ್ರೀಕರಣ ಉಪಕ್ರಮವು 1993 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು, ಇದು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಯಿತು.[೧೯೧][೧೯೨]: 12 ಕೇರಳ ಪಂಚಾಯತ್ ರಾಜ್ ಕಾಯ್ದೆ ಮತ್ತು ಕೇರಳ ಪುರಸಭೆ ಕಾಯ್ದೆಯನ್ನು 1994 ರಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ಗ್ರಾಮೀಣ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು-ಹಂತದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ನಗರ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ ಏಕ-ಹಂತದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು.[೧೯೩][೧೯೪]
ಗ್ರಾಮೀಣ ಆಡಳಿತದ ಮೂರು-ಹಂತದ ರಚನೆಯು ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳು, ಬ್ಲಾಕ್ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳು, ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.[೧೯೫] ಕೇರಳ ಪಂಚಾಯತ್ ರಾಜ್ ಕಾಯ್ದೆ, 1994 ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತದೆ.[೧೯೧] ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ, ಕೇರಳ ಪುರಸಭೆ ಕಾಯ್ದೆಯು ಏಕ-ಹಂತದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಪುರಸಭೆಗಳು ಮತ್ತು ನಗರ ನಿಗಮಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ಅವು ಸ್ಥಳೀಯ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಚುನಾವಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ರಚಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.[೧೯೬] ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ವಿಕೇಂದ್ರೀಕರಣವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಗಣನೀಯ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.[೧೯೨]: 13 ಪ್ರಸ್ತುತ, ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ರಾಜ್ಯ ಯೋಜನಾ ವಿನಿಯೋಗದ ಸುಮಾರು 40% ಅನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ನಿಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ.[೧೯೭] ಕೇರಳವು 1,200 ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ 941 ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳು, 152 ಬ್ಲಾಕ್ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳು, 14 ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯತ್ಗಳು, 87 ಪುರಸಭೆಗಳು, ಮತ್ತು 6 ನಗರ ನಿಗಮಗಳು ಸೇರಿವೆ.[೧೯೮]
ಕೇರಳವನ್ನು 2016 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಡಿಜಿಟಲ್ ರಾಜ್ಯವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಟ್ರಾನ್ಸ್ಪರೆನ್ಸಿ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ ನ 2019 ರ ಭಾರತ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಭ್ರಷ್ಟ ರಾಜ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.[೧೯೯][೨೦೦] ಪಬ್ಲಿಕ್ ಅಫೇರ್ಸ್ ಇಂಡೆಕ್ಸ್-2020 ಕೇರಳವನ್ನು ಭಾರತದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಡಳಿತ ರಾಜ್ಯವೆಂದು ಗೊತ್ತುಪಡಿಸಿತು.[೨೦೧]
ರಾಜಕೀಯ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳವು ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಲ್ಯಾಣ ನೀತಿಗಳು, ಭೂ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚಕಗಳಿಂದಾಗಿ ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಸಮಾನತಾವಾದಿ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.[೨೦೨][೨೦೩][೨೦೪][೨೦೫] ಕೇರಳದ ರಾಜಕೀಯವು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಕಮ್ಯುನಿಸಂ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸಮಾಜವಾದ, ಜಾತ್ಯತೀತತೆ, ಮಧ್ಯಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ. ಬಲಪಂಥೀಯ ರಾಜಕೀಯವು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಚಿಕ್ಕ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷ-ನೇತೃತ್ವದ NDA ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.[೨೦೬][೨೦೭]
ಕೇರಳವು ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕೀಯ ಮೈತ್ರಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ: ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಯುನೈಟೆಡ್ ಡೆಮೋಕ್ರಟಿಕ್ ಫ್ರಂಟ್ (UDF); ಮತ್ತು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಪಾರ್ಟಿ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ (ಮಾರ್ಕ್ಸ್ವಾದಿ) (CPI(M)) ನೇತೃತ್ವದ ಲೆಫ್ಟ್ ಡೆಮೋಕ್ರಟಿಕ್ ಫ್ರಂಟ್ (LDF). 1980 ರಿಂದ, ಕೇರಳದ ರಾಜಕೀಯವು LDF ಮತ್ತು UDF ನಿಂದ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ, ಸರ್ಕಾರಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಎರಡು ಮೈತ್ರಿಗಳ ನಡುವೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿವೆ.[೨೦೮] 2026 ಕೇರಳ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಪ್ರಕಾರ, UDF ಆಡಳಿತ ಒಕ್ಕೂಟವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು LDF ಅಧಿಕೃತ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವಾಗಿದೆ.[೨೦೯][೨೧೦]
ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇರಳವು ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಂಸದೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ; ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಮತದಾನವನ್ನು ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.[೧೮೧]
ಆರ್ಥಿಕತೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ, ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಕಲ್ಯಾಣ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಯಿತು.[೨೧೧] ಅತ್ಯಧಿಕ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ "ಕೇರಳ ವಿದ್ಯಮಾನ" ಅಥವಾ "ಕೇರಳ ಮಾದರಿ" ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ಬಲವಾದ ಸೇವಾ ವಲಯದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿದೆ.[೧೪೯]: 48 [೨೧೨]: 1 2019–20 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ₹೮.೫೫ trillion (US$೮೯ billion) ಸ್ಥೂಲ ರಾಜ್ಯ ಆಂತರಿಕ ಉತ್ಪನ್ನ (GSDP) ಮತ್ತು ₹೨,೨೨,೦೦೦ (US$೨,೩೦೦) ತಲಾ ನಿವ್ವಳ ರಾಜ್ಯ ಆಂತರಿಕ ಉತ್ಪನ್ನದೊಂದಿಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ 8 ನೇ ಅತಿದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ.[೨೧೩] 2019–20 ರಲ್ಲಿ, ತೃತೀಯ ವಲಯವು ರಾಜ್ಯದ GSVA ಯ ಸುಮಾರು 63% ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದೆ, ಇದಕ್ಕೆ ದ್ವಿತೀಯ ವಲಯ 28% ಮತ್ತು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ವಲಯ 8% ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದೆ.[೨೧೪] 1960 ಮತ್ತು 2020 ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಕೇರಳದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ಕೃಷಿ ಆರ್ಥಿಕತೆಯಿಂದ ಸೇವಾ ಆಧಾರಿತ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಕ್ರಮೇಣ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.[೨೧೪]
ರಾಜ್ಯದ ಸೇವಾ ವಲಯವು ಅದರ ಆದಾಯದ ಸುಮಾರು 63% ರಷ್ಟಿದ್ದು, ಇದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆತಿಥ್ಯ ಉದ್ಯಮ, ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ, ಆಯುರ್ವೇದ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವೆಗಳು, ಯಾತ್ರಾ ಸ್ಥಳಗಳು, ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಸಾರಿಗೆ, ಹಣಕಾಸು ವಲಯ, ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ.[೨೧೫] ಕೈಗಾರಿಕಾ ವಲಯದಡಿಯಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಉಪಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಹಡಗು ನಿರ್ಮಾಣ ಕೇಂದ್ರ, ಹಡಗು ನಿರ್ಮಾಣ, ತೈಲ ಸಂಸ್ಕರಣಾಗಾರ, ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಉದ್ಯಮ, ಕರಾವಳಿ ಖನಿಜ ಉದ್ಯಮಗಳು,[೧೨೬] ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕರಣೆ, ಸಮುದ್ರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಸಂಸ್ಕರಣೆ, ಮತ್ತು ರಬ್ಬರ್ ಆಧಾರಿತ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಸೇರಿವೆ. ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ವಲಯವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವಾಣಿಜ್ಯ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ.[೨೧೬] ಕೇರಳವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತೆಂಗು, ಚಹಾ, ಕಾಫಿ, ಮೆಣಸು, ನೈಸರ್ಗಿಕ ರಬ್ಬರ್, ಏಲಕ್ಕಿ, ಮತ್ತು ಗೋಡಂಬಿ ಮುಂತಾದ ವಾಣಿಜ್ಯ ಬೆಳೆಗಳ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಗಮನಾರ್ಹ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ.[೨೧೬] ಆಹಾರ ಬೆಳೆಗಳ ಕೃಷಿಯು 1950 ರ ದಶಕದಿಂದ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.[೨೧೬]
ಕೇರಳದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವಲಸಿಗರ ಮೇಲೆ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪರ್ಷಿಯನ್ ಗಲ್ಫ್ನ ಅರಬ್ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ವಾರ್ಷಿಕ ಸ್ಥಳಾಂತರ ವರ್ಗಾವಣೆಗಳು GSDP ಯ ಐದನೇ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತವೆ.[೨೧೭] 1970 ಮತ್ತು 1980 ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದ ಗಲ್ಫ್ ಬೂಮ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವು ಗಮನಾರ್ಹ ವಲಸೆಯನ್ನು ಕಂಡಿತು. 2012 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಳಾಂತರ ವರ್ಗಾವಣೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಿತು: US$11.3 ಬಿಲಿಯನ್, ಇದು ದೇಶಕ್ಕೆ US$71 ಬಿಲಿಯನ್ ಸ್ಥಳಾಂತರ ವರ್ಗಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 16% ಆಗಿತ್ತು.[೨೧೮] 2015 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳದಲ್ಲಿ NRI ಠೇವಣಿಗಳು ₹೧ lakh crore (US$೧೦ billion) ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು, ಇದು NRI ಖಾತೆಗಳಲ್ಲಿ ಠೇವಣಿಯಾದ ಎಲ್ಲಾ ಹಣದ ಆರನೇ ಒಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ಸಮನಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಇದು ಸುಮಾರು ₹೭ lakh crore (US$೭೩ billion) ಆಗಿದೆ.[೨೧೯] ಮಲಪ್ಪುರಂ ಜಿಲ್ಲೆಯು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ವಲಸೆ ಕುಟುಂಬಗಳ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೨೧೪] ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯ ಯೋಜನಾ ಮಂಡಳಿಯು ನಿಯೋಜಿಸಿದ ಅಧ್ಯಯನವು, ತನ್ನ ವೆಚ್ಚಕ್ಕೆ ಹಣಕಾಸು ಒದಗಿಸಲು ಸ್ಥಳಾಂತರ ವರ್ಗಾವಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸುವ ಬದಲು ರಾಜ್ಯವು ಇತರ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ಆದಾಯದ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕೆಂದು ಸೂಚಿಸಿದೆ.[೨೨೦]
ಮಾರ್ಚ್ 2002 ರಂತೆ, ಕೇರಳದ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ವಲಯವು 3341 ಸ್ಥಳೀಯ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು: ಪ್ರತಿ ಶಾಖೆಯು 10,000 ಜನರಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿತು, ಇದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿ 16,000 ಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ; ರಾಜ್ಯವು ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೨೨೧] 1 ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2011 ರಂದು, ಕೇರಳವು ಪ್ರತಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಸೌಲಭ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ದೇಶದ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯವಾಯಿತು.[೨೨೨] 2007 ರಲ್ಲಿ ನಿರುದ್ಯೋಗವು 9.4% ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ;[೨೨೩] ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆಂದರೆ ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಯುವಜನರ ಕಡಿಮೆ ಉದ್ಯೋಗಸಾಧ್ಯತೆ, ಮತ್ತು ಕೇವಲ 13.5% ರಷ್ಟಿರುವ ಕಡಿಮೆ ಮಹಿಳಾ ಕಾರ್ಮಿಕ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ದರ,[೨೨೪]: 5, 13 ಜೊತೆಗೆ ನೋಕ್ಕು ಕೂಲಿ ("ನೋಡುವಿಕೆಗೆ ವೇತನ") ಪದ್ಧತಿಯೂ ಇತ್ತು.[೨೨೫] 1999–2000 ರ ವೇಳೆಗೆ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಮತ್ತು ನಗರ ಬಡತನ ಪ್ರಮಾಣವು ಕ್ರಮವಾಗಿ 10.0% ಮತ್ತು 9.6% ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ.[೨೨೬]
2020–2021 ರ ರಾಜ್ಯದ ಬಜೆಟ್ ₹೧.೧೫ lakh crore (US$೧೨ billion) ಆಗಿತ್ತು.[೨೨೭] ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ತೆರಿಗೆ ಆದಾಯವು (ಕೇಂದ್ರ ತೆರಿಗೆ ಪೂಲ್ನ ಪಾಲುಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ) 2020–21 ರಲ್ಲಿ ₹೬೭೪ billion (US$೭�0 billion) ಆಗಿತ್ತು; 2019–20 ರಲ್ಲಿ ₹೫೫೭ billion (US$೫.೮ billion) ರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರದ ಅದರ ತೆರಿಗೆ-ಅಲ್ಲದ ಆದಾಯಗಳು (ಕೇಂದ್ರ ತೆರಿಗೆ ಪೂಲ್ನ ಪಾಲುಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ) 2020–2021 ರಲ್ಲಿ ₹೧೪೬ billion (US$೧.೫ billion) ತಲುಪಿದೆ.[೨೨೭] ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕೇರಳದ GSDP ಗೆ ತೆರಿಗೆಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅನುಪಾತವು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಬಜೆಟ್ ಕೊರತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸುಸ್ಥಿರವಲ್ಲದ ಮಟ್ಟದ ಸರ್ಕಾರಿ ಸಾಲವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಲ್ಲ, ಇದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದೆ.[೨೨೮] 2006 ರಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 223 ಹರ್ತಾಲ್ಗಳು ನಡೆದಿದ್ದವು, ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ₹೨೦ billion (US$೨೧೦ million) ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಆದಾಯ ನಷ್ಟವಾಗಿದೆ.[೨೨೯] ಕೇರಳದ GDP ಯಲ್ಲಿ 10% ಏರಿಕೆಯು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ GDP ಗಿಂತ 3% ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. 2013 ರಲ್ಲಿ, ಬಂಡವಾಳ ವೆಚ್ಚವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿ 5% ಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ 30% ರಷ್ಟು ಏರಿತು, ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನಗಳ ಮಾಲೀಕರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದರ 15% ಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ 35% ರಷ್ಟು ಏರಿತು, ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕ-ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಅನುಪಾತವು 2:100 ರಿಂದ 4:100 ಕ್ಕೆ 50% ರಷ್ಟು ಏರಿತು.[೨೩೦]
ಕೇರಳ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಹೂಡಿಕೆ ನಿಧಿ ಮಂಡಳಿಯು ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ರಾಜ್ಯದ ಆದಾಯದ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ನಿಧಿಯನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಲು ರಾಜ್ಯದ ಸರ್ಕಾರಿ-ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಹಣಕಾಸು ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ.[೨೩೧][೨೩೨] ನವೆಂಬರ್ 2015 ರಲ್ಲಿ, ನಗರಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಚಿವಾಲಯವು ಅಟಲ್ ನವೀಕರಣ ಮತ್ತು ನಗರ ಪರಿವರ್ತನೆಗಾಗಿ ಮಿಷನ್ (AMRUT) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸಮಗ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಾಗಿ ಕೇರಳದ ಏಳು ನಗರಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿತು.[೨೩೩] ಸೇವಾ ಮಟ್ಟದ ಸುಧಾರಣಾ ಯೋಜನೆಯನ್ನು (SLIP) ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲು ಪ್ರತಿ ನಗರಕ್ಕೆ ₹೨.೫ million (US$೨೬,೦೦೦) ನ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಅನ್ನು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ತಿರುವನಂತಪುರ, ಕೊಲ್ಲಂ, ಆಲಪ್ಪುಳ, ಕೊಚ್ಚಿ, ತೃಶೂರ್, ಕೋಝಿಕೋಡ್, ಮತ್ತು ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ನಗರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಯೋಜನೆಯಾಗಿದೆ.[೨೩೪] ಗ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಕೇರಳ ಶಾಪಿಂಗ್ ಫೆಸ್ಟಿವಲ್ (GKSF) ಅನ್ನು 2007 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ಕೇರಳದ ಒಂಬತ್ತು ನಗರಗಳಾದ್ಯಂತ 3000 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಳಿಗೆಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡ ತೆರಿಗೆ ರಿಯಾಯಿತಿಗಳು, VAT ಮರುಪಾವತಿಗಳು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಬಹುಮಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.[೨೩೫] ತಿರುವನಂತಪುರದ ಲುಲು ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ ಮಾಲ್ ಭಾರತದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್ ಆಗಿದೆ.[೨೩೬]
ಅನೇಕ ಸಾಧನೆಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಕೇರಳವು ವಿದ್ಯಾವಂತ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಅಸಮಾನವಾಗಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟದ ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟದ ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪರಿಸರದಂತಹ ಅನೇಕ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ.[೨೩೭]
ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳು; ತೆಂಗಿನ ನಾರು, ಕೈಮಗ್ಗಗಳು, ಮತ್ತು ಕರಕುಶಲಗಳು ಸುಮಾರು ಒಂದು ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರನ್ನು ಉದ್ಯೋಗಿಸುತ್ತವೆ.[೨೩೮] ಕೇರಳವು ಬಿಳಿ ತೆಂಗಿನ ನಾರಿನ ನಾರಿನ ಒಟ್ಟು ಜಾಗತಿಕ ಉತ್ಪಾದನೆಯ 60% ಅನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ. ಭಾರತದ ಮೊದಲ ತೆಂಗಿನ ನಾರಿನ ಕಾರ್ಖಾನೆಯನ್ನು ಆಲಪ್ಪುಳದಲ್ಲಿ 1859–60 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು.[೨೩೯] ಕೇಂದ್ರ ತೆಂಗಿನ ನಾರಿನ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ 1959 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. 2006–2007 ರ SIDBI ಯ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ೧೪,೬೮,೧೦೪ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಉದ್ಯಮಗಳಿವೆ, ಇವು ೩೦,೩೧,೨೭೨ ಜನರನ್ನು ಉದ್ಯೋಗಿಸುತ್ತವೆ.[೨೪೦][೨೪೧] KSIDC ಕೇರಳದಲ್ಲಿ 650 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಉತ್ಪಾದನಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದೆ, 72,500 ಜನರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.[೨೪೨] GSDP ಯ 0.3% ರಷ್ಟಿರುವ ಗಣಿಗಾರಿಕಾ ವಲಯವು ಇಲ್ಮೆನೈಟ್, ಕಯೋಲಿನ್, ಬಾಕ್ಸೈಟ್, ಸಿಲಿಕಾ, ಕ್ವಾರ್ಟ್ಜ್, ರುಟೈಲ್, ಜಿರ್ಕಾನ್, ಮತ್ತು ಸಿಲ್ಲಿಮನೈಟ್ ಹೊರತೆಗೆಯುವಿಕೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.[೨೪೩] ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ವಲಯಗಳೆಂದರೆ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಲಯ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಲಯ, ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್, ಹಡಗು ನಿರ್ಮಾಣ, ತೈಲ ಸಂಸ್ಕರಣಾಗಾರ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಉತ್ಪಾದನೆ, ಮನೆ ತೋಟಗಳು, ಪಶುಪಾಲನೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಹೊರಗುತ್ತಿಗೆ.[ಸೂಕ್ತ ಉಲ್ಲೇಖನ ಬೇಕು]
ಕೃಷಿ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]

ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಬದಲಾವಣೆಯು 1970 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿತು, ಭಾರತಾದ್ಯಂತ ಅಕ್ಕಿಯ ಲಭ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಾದ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಲಭ್ಯತೆ ಕಡಿಮೆಯಾದ ಕಾರಣ ಅಕ್ಕಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯು ಕುಸಿಯಿತು.[೨೪೪] ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಅಕ್ಕಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಗಮನಾರ್ಹ ಭಾಗವು ದೀರ್ಘಕಾಲಿಕ ಮರದ ಬೆಳೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲಿಕ ಬೆಳೆಗಳ ಕೃಷಿಗೆ ಬದಲಾಯಿತು.[೨೪೫][೨೪೬] ಕೃಷಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕೊರತೆ, ಭೂಮಿಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಹಿಡುವಳಿಗಳ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಗಾತ್ರದಿಂದಾಗಿ ಬೆಳೆಗಳ ಲಾಭದಾಯಕತೆಯು ಕುಸಿಯಿತು.[೨೪೭] ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 27.3% ಕುಟುಂಬಗಳು ತಮ್ಮ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ, ಇದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿದೆ.[೨೪೮]
ಕೇರಳವು ಕರಿಮೆಣಸಿನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉತ್ಪಾದನೆಯ 97% ಅನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ[೨೪೯] ಮತ್ತು ದೇಶದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ರಬ್ಬರ್ನ 85% ರಷ್ಟಿದೆ.[೨೫೦][೨೫೧] ತೆಂಗು, ಚಹಾ, ಕಾಫಿ, ಗೋಡಂಬಿ, ಮತ್ತು ಮಸಾಲೆಗಳು—ಏಲಕ್ಕಿ, ವೆನಿಲ್ಲಾ, ದಾಲ್ಚಿನ್ನಿ, ಮತ್ತು ಜಾಯಿಕಾಯಿ ಪ್ರಮುಖ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಾಗಿವೆ.[೧೧೧]: 74 [೨೫೨][೨೫೩][೨೫೪][೨೫೫][೨೫೬] ಭಾರತದ ರಫ್ತು ಗುಣಮಟ್ಟದ ಗೋಡಂಬಿ ಬೀಜಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 80% ಅನ್ನು ಕೊಲ್ಲಂನಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.[೨೫೭] ಪ್ರಮುಖ ವಾಣಿಜ್ಯ ಬೆಳೆ ತೆಂಗು ಮತ್ತು ಕೇರಳವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತೆಂಗಿನ ಕೃಷಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ.[೨೫೮] ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವ ಒಟ್ಟು ಏಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 90% ಕೇರಳದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ.[೨೧೪] ಭಾರತವು ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಏಲಕ್ಕಿಯ ಎರಡನೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಉತ್ಪಾದಕವಾಗಿದೆ.[೨೧೪] ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವ ಒಟ್ಟು ಕಾಫಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 20% ಕೇರಳದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ.[೨೧೬] ಪ್ರಮುಖ ಕೃಷಿ ಪ್ರಧಾನ ಆಹಾರವೆಂದರೆ ಅಕ್ಕಿ, ವಿವಿಧ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.[೨೫೯] ಮನೆ ತೋಟಗಳು ಕೃಷಿ ವಲಯದ ಗಮನಾರ್ಹ ಭಾಗವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದವು.[೨೬೦]
ಮೀನುಗಾರಿಕೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]590 kilometres (370 miles) ಕರಾವಳಿ ಪಟ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ,[೨೬೧] 400,000 ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಒಳನಾಡಿನ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು[೨೬೨] ಮತ್ತು ಸರಿಸುಮಾರು 220,000 ಸಕ್ರಿಯ ಮೀನುಗಾರರು,[೨೬೩] ಕೇರಳವು ಭಾರತದ ಪ್ರಮುಖ ಮೀನು ಉತ್ಪಾದಕರಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.[೨೬೪] 2003–04 ರ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಸುಮಾರು 11 ಲಕ್ಷ (1.1 ಮಿಲಿಯನ್) ಜನರು ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಒಣಗಿಸುವಿಕೆ, ಸಂಸ್ಕರಣೆ, ಪ್ಯಾಕೇಜಿಂಗ್, ರಫ್ತು ಮತ್ತು ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಸಾಗಣೆಯಂತಹ ಸಂಯೋಜಿತ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತಾರೆ. 2003–04 ರಲ್ಲಿ ವಲಯದ ವಾರ್ಷಿಕ ಇಳುವರಿಯನ್ನು 6,08,000 ಟನ್ ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ.[೨೬೫] ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟು ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಸುಮಾರು 3% ರಷ್ಟು ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. 2006 ರಲ್ಲಿ, ಒಟ್ಟು ಭಾರತೀಯ ಸಮುದ್ರ ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ಇಳುವರಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 22% ಕೇರಳದಿಂದ ಬಂದಿದೆ.[೨೬೬] ನೈಋತ್ಯ ಮಾನ್ಸೂನ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ತೀರದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಅಮಾನತುಗೊಂಡ ಮಣ್ಣಿನ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ, ಇದು ಪ್ರಶಾಂತ ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಮೀನುಗಾರಿಕಾ ಉದ್ಯಮದ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಚಕರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.[೨೬೭][೨೬೮] ಜಲಗಳು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ: ಪೆಲಾಜಿಕ್ ಪ್ರಭೇದಗಳು; 59%, ಡೆಮರ್ಸಲ್ ಪ್ರಭೇದಗಳು; 23%, ಕಠಿಣಚರ್ಮಿಗಳು, ಮೃದ್ವಂಗಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳು 18% ರಷ್ಟಿವೆ.[೨೬೬] ಸುಮಾರು 1,050,000 (1.050 ಮಿಲಿಯನ್) ಮೀನುಗಾರರು 1999–2000 ರ ಅಂದಾಜಿನಂತೆ 668,000 ಟನ್ ವಾರ್ಷಿಕ ಕ್ಯಾಚ್ ಅನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತಾರೆ; 222 ಮೀನುಗಾರಿಕಾ ಗ್ರಾಮಗಳು 590-kilometre (370-mile) ಕರಾವಳಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಹರಡಿವೆ. ಇನ್ನೂ 113 ಮೀನುಗಾರಿಕಾ ಗ್ರಾಮಗಳು ಒಳನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹರಡಿವೆ.[ಸೂಕ್ತ ಉಲ್ಲೇಖನ ಬೇಕು]
ಸಾರಿಗೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ರಸ್ತೆಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳವು 331,904 kilometres (206,236 mi) ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಇದು ಭಾರತದ ಒಟ್ಟು ರಸ್ತೆಗಳ 5.6% ರಷ್ಟಿದೆ.[೨೧೪][೨೬೯] ಇದು ಪ್ರತಿ ಸಾವಿರ ಜನರಿಗೆ ಸುಮಾರು 9.94 kilometres (6.18 mi) ರಸ್ತೆ ಎಂದು ಅನುವಾದಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ದೇಶದ ಸರಾಸರಿ 4.87 kilometres (3.03 mi) ಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ.[೨೧೪][೨೬೯] ಕೇರಳದ ರಸ್ತೆಗಳು 1,812 kilometres (1,126 mi) ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ; ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಟ್ಟು 1.6%, 4,342 kilometres (2,698 mi) ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿ; ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಟ್ಟು 2.5%, 27,470 kilometres (17,070 mi) ಜಿಲ್ಲಾ ರಸ್ತೆಗಳು; ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಟ್ಟು 4.7%, 33,201 kilometres (20,630 mi) ನಗರ (ಪುರಸಭೆ) ರಸ್ತೆಗಳು; ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಟ್ಟು 6.3%, ಮತ್ತು 158,775 kilometres (98,658 mi) ಗ್ರಾಮೀಣ ರಸ್ತೆಗಳು; ರಾಷ್ಟ್ರದ ಒಟ್ಟು 3.8%.[೨೭೦] ಕೋಟ್ಟಯಂ ಕೇರಳದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಉದ್ದದ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೆ, ವಯನಾಡು ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೨೭೧] ಕೇರಳದ ಪಶ್ಚಿಮ ಕರಾವಳಿಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವು NH 66 (ಹಿಂದೆ NH 17 ಮತ್ತು 47) ಮೂಲಕ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದು; ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ಭಾಗವು ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದು.[೨೭೨] ಬೆಟ್ಟ ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ KIIFB ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು.[೨೭೩] ಅತಿ ಉದ್ದದ ರಸ್ತೆ (1,622 kilometres (1,008 mi)) ಹೊಂದಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ 66, ಕನ್ಯಾಕುಮಾರಿಯನ್ನು ಮುಂಬೈಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ; ಇದು ಕಾಸರಗೋಡಿನ ತಲಪಾಡಿ ಮೂಲಕ ಕೇರಳವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೂರು, ಕೋಝಿಕೋಡ್, ಮಲಪ್ಪುರಂ, ಗುರುವಾಯೂರು, ಕೊಚ್ಚಿ, ಆಲಪ್ಪುಳ, ಕೊಲ್ಲಂ, ತಿರುವನಂತಪುರ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುವ ಮೊದಲು ತಮಿಳುನಾಡು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ.[೨೭೨] ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ಜಿಲ್ಲೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇರಳದ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ಅಂತರದ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಾಗಿ, ಅದರ ಮೂಲಕ ಕೇರಳದ ಉತ್ತರ (ಮಲಬಾರ್) ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ (ತಿರುವಾಂಕೂರು) ಭಾಗಗಳು ರಸ್ತೆ ಮತ್ತು ರೈಲು ಮೂಲಕ ಭಾರತದ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿವೆ. ರಾಜ್ಯದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ತಪಾಸಣಾ ಕೇಂದ್ರ, ವಾಲಯಾರ್, NH 544 ರಲ್ಲಿದೆ, ಕೇರಳ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡು ನಡುವಿನ ಗಡಿ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ, ಅದರ ಮೂಲಕ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಾರಿಗೆಯು ಕೇರಳದ ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ.[೨೭೪]
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳ ಇಲಾಖೆ ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಜಿಲ್ಲಾ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಮತ್ತು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೨೭೫] ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯ ಸಾರಿಗೆ ಯೋಜನೆ (KSTP), ಇದು GIS-ಆಧಾರಿತ ರಸ್ತೆ ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣಾ ಯೋಜನೆಯನ್ನು (RIMS) ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ಕೇರಳದ ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಮತ್ತು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಜಿಲ್ಲಾ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಸಹ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.[೨೭೬][೨೭೭] ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಸಾರಿಗೆಯು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ 10-11% ದರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ, ಇದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ರಸ್ತೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಸಾರಿಗೆ ಸಾಂದ್ರತೆಯು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿಗಿಂತ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇರಳದ ವಾರ್ಷಿಕ ಒಟ್ಟು ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿದೆ. ಅಪಘಾತಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಿರಿದಾದ ರಸ್ತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಜಾಗರೂಕ ಚಾಲನೆಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ.[೨೭೮] ಕೇರಳದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿದಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೂ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ಕಿರಿದಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಅನುಮತಿಸುವ ವಿನಾಯಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ, ಹೆದ್ದಾರಿಗಳು 45 metres (148 feet) ಅಗಲವಾಗಿವೆ. ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳು ದರ್ಜೆಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, 60 metres (200 feet) ಅಗಲವಾಗಿದ್ದು ಕನಿಷ್ಠ ನಾಲ್ಕು ಪಥಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ, ಜೊತೆಗೆ 6 ಅಥವಾ 8-ಪಥದ ಪ್ರವೇಶ-ನಿಯಂತ್ರಿತ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ವೇಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.[೨೭೯][೨೮೦] ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ (NHAI) ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ, ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಬದ್ಧತೆಯ ಕೊರತೆಯಿರುವುದರಿಂದ ಹೆದ್ದಾರಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವುದಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದೆ.[೨೮೧] ೨೦೧೩ ರಂತೆ, ಕೇರಳವು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತ ದರವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಅಪಘಾತಗಳು ರಾಜ್ಯದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿವೆ.[೨೮೨]
ರೈಲುಮಾರ್ಗಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಭಾರತೀಯ ರೈಲ್ವೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ರೈಲ್ವೆ ವಲಯವು ಇಡುಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ವಯನಾಡು ಎತ್ತರದ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮುಖ ಪಟ್ಟಣಗಳು ಮತ್ತು ನಗರಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲಾ ರೈಲು ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.[೨೮೩] ರಾಜ್ಯದ ರೈಲು ಜಾಲವು ದಕ್ಷಿಣ ರೈಲ್ವೆಯ ಆರು ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ; ತಿರುವನಂತಪುರ ಮೂಲಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ತಿರುವನಂತಪುರ ರೈಲ್ವೆ ವಿಭಾಗ ಮತ್ತು ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ಮೂಲಸ್ಥಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ರೈಲ್ವೆ ವಿಭಾಗ.[೨೮೪] ತಿರುವನಂತಪುರ ಸೆಂಟ್ರಲ್ (TVC) ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ಜನನಿಬಿಡ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣವಾಗಿದೆ.[೨೮೫] ಕೇರಳದ ಪ್ರಮುಖ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣಗಳು:
- ತಿರುವನಂತಪುರ ಸೆಂಟ್ರಲ್ (TVC)
- ಎರ್ನಾಕುಳಂ ಜಂಕ್ಷನ್ (ದಕ್ಷಿಣ) (ERS)
- ಕೋಝಿಕೋಡ್ (CLT)
- ಕೊಲ್ಲಂ ಜಂಕ್ಷನ್ (QLN)
- ತೃಶೂರ್ (TCR)
- ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ಜಂಕ್ಷನ್ (PGT)
- ಕಣ್ಣೂರು (CAN)
- ಶೊರಾನೂರು ಜಂಕ್ಷನ್ (SRR)
- ಎರ್ನಾಕುಳಂ ಟೌನ್ (ಉತ್ತರ) (ERN)
- ಕೋಟ್ಟಯಂ (KTYM)
- ಚೆಂಗನ್ನೂರು (CNGR)
- ಆಲಪ್ಪುಳ (ALLP)
- ತಿರುವನಂತಪುರ ಉತ್ತರ (TVCN)
- ಕಾಯಂಕುಲಂ ಜಂಕ್ಷನ್ (KYJ)
- ತಿರೂರ್ (TIR)
- ಕಾಸರಗೋಡು (KGQ)
- ಆಲುವಾ (AWY)
- ತಲಶ್ಶೇರಿ (TLY)
ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]
ಕೇರಳವು ನಾಲ್ಕು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ:
ಮದ್ರಾಸ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾದ ಕೊಲ್ಲಂ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವು ನಂತರ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಇದು ಕೇರಳದ ಮೊದಲ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವಾಗಿತ್ತು.[೨೮೬] ಕಣ್ಣೂರು 1935 ರಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ವಾಣಿಜ್ಯ ವಿಮಾನಯಾನಕ್ಕೆ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, ಟಾಟಾ ಏರ್ಲೈನ್ಸ್ ಮುಂಬೈ ಮತ್ತು ತಿರುವನಂತಪುರ ನಡುವೆ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿತ್ತು – ಗೋವಾ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೂರಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು.[೨೮೭] ತಿರುವನಂತಪುರ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವು ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಇದು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. 1988 ರಲ್ಲಿ ತೆರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಕ್ಯಾಲಿಕಟ್ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವು ಕೇರಳದ ಎರಡನೇ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ಮತ್ತು ಮಲಬಾರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯದಾಗಿದೆ.[೨೮೮] ಕೊಚ್ಚಿ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಜನನಿಬಿಡವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಏಳನೇ ಅತಿ ಜನನಿಬಿಡವಾಗಿದೆ. ಇದು ಸೌರಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚಾಲಿತವಾಗುವ ವಿಶ್ವದ ಮೊದಲ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವಾಗಿದೆ[೨೮೯] ಮತ್ತು ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪರಿಸರ ಗೌರವವಾದ ಚಾಂಪಿಯನ್ ಆಫ್ ದಿ ಅರ್ಥ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿದೆ.[೨೯೦] ಕೊಚ್ಚಿ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವು ಪಬ್ಲಿಕ್ ಲಿಮಿಟೆಡ್ ಕಂಪನಿಯಾಗಿ ಸೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊದಲ ಭಾರತೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು 30 ದೇಶಗಳ ಸುಮಾರು 10,000 ಅನಿವಾಸಿ ಭಾರತೀಯರು ಹಣಕಾಸು ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.[೨೯೧] ನಾಗರಿಕ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಕೊಚ್ಚಿ INS ಗರುಡ ಎಂಬ ನೌಕಾ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ತಿರುವನಂತಪುರ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣವು ಭಾರತೀಯ ವಾಯುಪಡೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ವಾಯು ಕಮಾಂಡ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾಗರಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ VIP ಗಳು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.[ಸೂಕ್ತ ಉಲ್ಲೇಖನ ಬೇಕು]
ಜಲ ಸಾರಿಗೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳವು ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಬಂದರುಗಳು, ನಾಲ್ಕು ಮಧ್ಯಂತರ ಬಂದರುಗಳು, ಮತ್ತು 13 ಸಣ್ಣ ಬಂದರುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 4 ವಲಸೆ ತಪಾಸಣಾ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.[೨೯೨][೨೯೩] ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಬಂದರು ಕೊಚ್ಚಿಯಲ್ಲಿದೆ, ಇದು 8.27 km2 (3.19 sq mi) ವಿಸ್ತೀರ್ಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೨೯೪] ವಿಝಿನ್ಜಂ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದ್ರ ಬಂದರು ತಿರುವನಂತಪುರ, ಇದನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರಮುಖ ಬಂದರಾಗಿ ವರ್ಗೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಇತರೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಹಂತ I ಮಾತ್ರ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದೆ.[೨೯೪] ಇತರ ಮಧ್ಯಂತರ ಬಂದರುಗಳು ಬೇಪುರ, ಕೊಲ್ಲಂ, ಮತ್ತು ಅಝೀಕಲ್.[೨೯೪] ಉಳಿದ ಬಂದರುಗಳನ್ನು ಸಣ್ಣ ಬಂದರುಗಳಾಗಿ ವರ್ಗೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಂಜೇಶ್ವರಂ, ಕಾಸರಗೋಡು, ನೀಲೇಶ್ವರಂ, ಕಣ್ಣೂರು, ತಲಶ್ಶೇರಿ, ವಡಕರ, ಪೊನ್ನಾನಿ, ಮುನಂಬಂ, ಮನಕೋಡಂ, ಆಲಪ್ಪುಳ, ಕಾಯಂಕುಲಂ, ನೀಂದಕರ, ಮತ್ತು ವಲಿಯತುರ ಸೇರಿವೆ.[೨೯೪] ಕೇರಳ ಸಮುದ್ರ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಪ್ರಧಾನ ಕಛೇರಿಯು ನೀಂದಕರದಲ್ಲಿದೆ, ಇದು ಕೊಡುಂಗಲ್ಲೂರು ನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಉಪಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಸಹ ಹೊಂದಿದೆ.[೨೯೪] ರಾಜ್ಯವು ಹಲವಾರು ಬ್ಯಾಕ್ವಾಟರ್ಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ವಾಣಿಜ್ಯ ಒಳನಾಡಿನ ನ್ಯಾವಿಗೇಷನ್ ಗೆ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾರಿಗೆ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ದೇಶೀಯ ದೋಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಹಡಗುಗಳು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ 67 ನ್ಯಾವಿಗೇಬಲ್ ನದಿಗಳಿವೆ, ಒಳನಾಡಿನ ಜಲಮಾರ್ಗಗಳ ಒಟ್ಟು ಉದ್ದ 1,687 kilometres (1,048 mi) ಆಗಿದೆ.[೨೯೫] ಒಳನಾಡಿನ ನ್ಯಾವಿಗೇಷನ್ ವಿಸ್ತರಣೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಅಡೆತಡೆಗಳೆಂದರೆ; ಮಣ್ಣು ತುಂಬುವಿಕೆಯಿಂದ ಜಲಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಆಳದ ಕೊರತೆ, ನ್ಯಾವಿಗೇಷನ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ದಂಡೆ ರಕ್ಷಣೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಕೊರತೆ, ನೀರಿನ ಹಯಸಿಂತ್ ನ ವೇಗವರ್ಧಿತ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಆಧುನಿಕ ಒಳನಾಡಿನ ಕ್ರಾಫ್ಟ್ ಟರ್ಮಿನಲ್ಗಳ ಕೊರತೆ, ಮತ್ತು ಸರಕು ನಿರ್ವಹಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕೊರತೆ.[ಸೂಕ್ತ ಉಲ್ಲೇಖನ ಬೇಕು]
ಕೇರಳವು ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಜಲ ಮೆಟ್ರೋವನ್ನು ಸಹ ಹೊಂದಿದೆ, ಇದನ್ನು 'ಕೊಚ್ಚಿ ವಾಟರ್ ಮೆಟ್ರೋ' ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.[೨೯೬] ಕೊಚ್ಚಿ ವಾಟರ್ ಮೆಟ್ರೋ ಯೋಜನೆಯು 15 ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದೆ, 10 ದ್ವೀಪಗಳನ್ನು 78 ಕಿಮೀ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಮಾರ್ಗಗಳ ಜಾಲದೊಂದಿಗೆ 78 ವೇಗದ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಚಾಲಿತ ಹೈಬ್ರಿಡ್ ದೋಣಿಗಳ ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ.[೨೯೭]
616 kilometres (383 mi) ಉದ್ದದ ಪಶ್ಚಿಮ-ಕರಾವಳಿ ಕಾಲುವೆಯು ಕಾಸರಗೋಡುವನ್ನು ಪೂವಾರ್ ಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ಉದ್ದದ ಜಲಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.[೨೯೮] ಇದನ್ನು ಐದು ವಿಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ: 41 kilometres (25 mi) ಉದ್ದದ ಕಾಸರಗೋಡು-ನೀಲೇಶ್ವರಂ ವ್ಯಾಪ್ತಿ, 188 kilometres (117 mi) ಉದ್ದದ ನೀಲೇಶ್ವರಂ-ಕೋಝಿಕೋಡ್ ವ್ಯಾಪ್ತಿ, 160 kilometres (99 mi) ಕೋಝಿಕೋಡ್-ಕೊಟ್ಟಪುರಂ ವ್ಯಾಪ್ತಿ, 168 kilometres (104 mi) ಉದ್ದದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಜಲಮಾರ್ಗ 3 (ಕೊಟ್ಟಪುರಂ-ಕೊಲ್ಲಂ ವ್ಯಾಪ್ತಿ), ಮತ್ತು 74 kilometres (46 mi) ಉದ್ದದ ಕೊಲ್ಲಂ-ವಿಝಿನ್ಜಂ ವ್ಯಾಪ್ತಿ.[೨೧೪] ಪಶ್ಚಿಮ-ಕರಾವಳಿ ಕಾಲುವೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾದ ಕೊನೊಲ್ಲಿ ಕಾಲುವೆಯು ಕೋಝಿಕೋಡ್ ನಗರವನ್ನು ಪೊನ್ನಾನಿ ಮೂಲಕ ಕೊಚ್ಚಿ ಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ, ಮಲಪ್ಪುರಂ ಮತ್ತು ತೃಶೂರ್ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇದು ವಡಕರ ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.[೨೯೯] ಇದನ್ನು 1848 ರಲ್ಲಿ ಆಗಿನ ಮಲಬಾರಿನ ಜಿಲ್ಲಾ ಕಲೆಕ್ಟರ್ ಎಚ್. ವಿ. ಕೊನೊಲ್ಲಿ ಅವರ ಆದೇಶದಂತೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಲಬಾರಿನ ಒಳನಾಡಿನಿಂದ ಕುಟ್ಟಿಯಾಡಿ ಮತ್ತು ಕೊರಪುಳ ನದಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಕಲ್ಲಾಯಿ ಬಂದರಿಗೆ ಸರಕುಗಳ ಚಲನೆಯನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸಲು.[೨೯೯] ಒಂದು ಶತಮಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕೋಝಿಕೋಡ್ ಮತ್ತು ಕೊಚ್ಚಿ ನಡುವೆ ಪೊನ್ನಾನಿ ಮೂಲಕ ಸರಕು ಸಾಗಣೆಗೆ ಇದು ಮುಖ್ಯ ಜಲಮಾರ್ಗವಾಗಿತ್ತು.[೨೯೯] ಕೇರಳದ ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ಜಲಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಆಲಪ್ಪುಳ-ಚಂಗನಾಶ್ಶೇರಿ ಕಾಲುವೆ, ಆಲಪ್ಪುಳ-ಕೋಟ್ಟಯಂ-ಅತಿರಂಪುಳ ಕಾಲುವೆ, ಮತ್ತು ಕೋಟ್ಟಯಂ-ವೈಕೋಂ ಕಾಲುವೆ ಸೇರಿವೆ.[೨೯೪]
ಜನಸಂಖ್ಯಾಶಾಸ್ತ್ರ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]
ಕೇರಳವು ಭಾರತದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ 2.8% ರಷ್ಟಿದೆ; 859 ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪ್ರತಿ km2 ಸಾಂದ್ರತೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅದರ ಭೂಮಿಯು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರಾಸರಿ 370 ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪ್ರತಿ km2 ಗಿಂತ ಸುಮಾರು ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನನಿಬಿಡವಾಗಿದೆ.[೩೦೦] 2011 ರಂತೆ, ತಿರುವನಂತಪುರವು ಕೇರಳದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿರುವ ನಗರವಾಗಿದೆ.[೩೦೧] ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಪ್ರಮಾಣವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು 2011 ರಲ್ಲಿ 4.9% ರಷ್ಟಿರುವ ದಶಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಸರಾಸರಿ 17.6% ರಷ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ.[೩೦೦] ಕೇರಳದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು 1951 ಮತ್ತು 1991 ರ ನಡುವೆ ಎರಡು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ 15.6 ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ 1991 ರಲ್ಲಿ 29.1 ಮಿಲಿಯನ್ ನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ತಲುಪಿತು; 2011 ರ ವೇಳೆಗೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು 33.3 ಮಿಲಿಯನ್ ಆಗಿತ್ತು.[೩೦೦] ಕೇರಳದ ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶಗಳು 2022 ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪ್ರತಿ km2 ಜನಸಂಖ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನನಿಬಿಡವಾಗಿವೆ, ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಸಾಂದ್ರತೆ 859 ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪ್ರತಿ km2 ಗಿಂತ 2.5 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದು, ಪೂರ್ವದ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವಿರಳವಾಗಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿರುವಂತೆ ಬಿಡುತ್ತದೆ.[೩೦೨] ಕೇರಳವು 2011 ರ ಭಾರತದ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಎರಡನೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನಗರೀಕರಣಗೊಂಡ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದ್ದು 47.7% ನಗರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೩೦೩] ಸುಮಾರು 31.8 ಮಿಲಿಯನ್ ಕೇರಳೀಯರು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಮಲಯಾಳಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ.[೩೦೦] ರಾಜ್ಯದ 321,000 ಸ್ಥಳೀಯ ಬುಡಕಟ್ಟು ಆದಿವಾಸಿಗಳು, ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ 1.1%, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿವೆ.[೩೦೪]: 10–12
ಲಿಂಗ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಮಾತೃವಂಶೀಯ ಅನುವಂಶಿಕತೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಮನೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆಯಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ.[೩೦೫] ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಕೇರಳದ ಮಹಿಳೆಯರು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೆಲವು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಜಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುವ ಮೌಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂಶವಾಗಿದೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮಿಷನರಿಗಳು ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅವರು ಮಲಯಾಳಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದರು.[೩೦೬] ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಲಾಭದಾಯಕ ಉದ್ಯೋಗದಂತಹ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಅವಕಾಶಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಜನನ ದರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ,[೩೦೭] ಇದು ಪ್ರತಿಯಾಗಿ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಮುದಾಯದ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಮೇಲ್ಮುಖವಾದ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ, ಅದು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ರವಾನಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. 1996 ರ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇರಳದ ಲಿಂಗ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕ 597 ಆಗಿತ್ತು; ಇದು ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹಿಳಾ ಸಾಕ್ಷರತೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಕೆಲಸದ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಜೀವಿತಾವಧಿಯ ಪ್ರಮಾಣಗಳು, ಅನುಕೂಲಕರ ಲಿಂಗಾನುಪಾತದ ಜೊತೆಗೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿವೆ.[೩೦೮]
ಕೇರಳದ ಲಿಂಗಾನುಪಾತ 1.084 (ಸ್ತ್ರೀಯರು ಪುರುಷರಿಗೆ) ಭಾರತದ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ; ಮಹಿಳೆಯರು ಪುರುಷರನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಏಕೈಕ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ.[೨೧೨]: 2 ಶಿಕ್ಷಣವು ಒದಗಿಸುವ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಾಗ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಘಟನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನವೀಕೃತವಾಗಿರುವುದು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಓದುವುದು ಇತ್ಯಾದಿ, ಈ ಉಪಕರಣಗಳು ಇನ್ನೂ ಕೇರಳದ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ, ಸಮಾನ ಹಕ್ಕುಗಳಾಗಿ ಅನುವಾದಗೊಂಡಿಲ್ಲ. ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನೋಭಾವವಿದೆ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಗತಿಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಲಿಂಗವು ಇನ್ನೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಲನಶೀಲತೆ ಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ.[೩೦೯][೩೧೦][೩೧೧]
LGBT ಹಕ್ಕುಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ LGBT ಸಮಸ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದೆ.[೩೧೨] ಕೇರಳವು ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ಸಮುದಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಲ್ಯಾಣ ನೀತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. 2016 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರವು ಸರ್ಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಮೂಲಕ ಉಚಿತ ಲಿಂಗ ಬದಲಾವಣೆ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿತು.[೩೧೩][೩೧೪][೩೧೫] ಕ್ವೀರಳ ಕೇರಳದ ಪ್ರಮುಖ LGBT ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಇದು LGBT ಜನರ ಅರಿವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳು, ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳ ನೀತಿಗಳು ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪಠ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತದೆ.[೩೧೬] 2010 ರಿಂದ, ಕೇರಳ ಕ್ವೀರ್ ಪ್ರೈಡ್ ಅನ್ನು ಕೇರಳದ ವಿವಿಧ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.[೩೧೭]
ಜೂನ್ 2019 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರವು ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ಸಮುದಾಯದ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ಸಂವಹನಗಳಲ್ಲಿ "ಮೂರನೇ ಲಿಂಗ" ಅಥವಾ "ಇತರ ಲಿಂಗ" ಎಂದು ಕರೆಯಬಾರದು ಎಂದು ಹೊಸ ಆದೇಶವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಬದಲಾಗಿ, "ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್" ಪದವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು. ಹಿಂದೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ನಮೂನೆಗಳು ಮತ್ತು ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸಲಾದ ಲಿಂಗ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಪುರುಷ, ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಇತರ/ಮೂರನೇ ಲಿಂಗವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದವು.[೩೧೮][೩೧೯]
ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್ ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ಭಾರತೀಯ ಸರಾಸರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮುಂದುವರಿದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದೆ.[೩೨೧] 2015 ರಂತೆ, ಕೇರಳವು 0.770 ರ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕ (HDI) ಅನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಇದು "ಹೆಚ್ಚಿನ" ವರ್ಗದಲ್ಲಿದೆ, ಇದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ.[೩೨೨] ಇದು 2007–08 ರಲ್ಲಿ 0.790 ಆಗಿತ್ತು[೩೨೩] ಮತ್ತು ಇದು 0.920 ರ ಬಳಕೆ-ಆಧಾರಿತ HDI ಅನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, ಇದು ಅನೇಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ದೇಶಗಳಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿದೆ.[೩೨೩] 19 ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಬಡತನ ನಿರ್ಮೂಲನೆಗೆ ಸರ್ಕಾರದ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ವೆಚ್ಚವು ರಾಜ್ಯವು ಅಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ HDI ಅನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ;[೩೨೪][೩೨೫] ಈ ವರದಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಅನ್ವಯಿಕ ಜನಶಕ್ತಿ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ ತಯಾರಿಸಿತು.[೩೨೬][೩೨೭] ಆದಾಗ್ಯೂ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಧ್ಯಯನ ಕೇಂದ್ರವು ತಯಾರಿಸಿದ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ವರದಿ 2005, ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾನವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪ್ರಗತಿಯು ರಾಜ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದರಿಂದ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಾವೇಶಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಗುಣಾತ್ಮಕ ಹಂತವನ್ನು ಊಹಿಸುತ್ತದೆ.[೩೨೪] ಕೇರಳವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ವಚ್ಛ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯಕರ ರಾಜ್ಯವೆಂದು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.[೩೨೮]
2011 ರ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇರಳವು ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಕ್ಷರತಾ ಪ್ರಮಾಣ (94%) ಹೊಂದಿದೆ. 2018 ರಲ್ಲಿ, ಭಾರತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಾಂಖ್ಯಿಕ ಕಚೇರಿ ನಡೆಸಿದ 2018 ರ ಸಾಕ್ಷರತಾ ಸಮೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷರತಾ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು 96.2% ಎಂದು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಲಾಯಿತು.[೩೨೯] ಕೋಟ್ಟಯಂ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ, ಸಾಕ್ಷರತಾ ಪ್ರಮಾಣವು 97% ಆಗಿತ್ತು.[೩೩೦][೧೧][೩೩೧] ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಜೀವಿತಾವಧಿಯು 74 ವರ್ಷಗಳು, 2011 ರಂತೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿದೆ.[೩೩೨] ಕೇರಳದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬಡತನ ಪ್ರಮಾಣವು 59% (1973–1974) ರಿಂದ 12% (1999–2010) ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ; ಒಟ್ಟಾರೆ (ನಗರ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ) ಬಡತನ ಪ್ರಮಾಣವು 1970 ಮತ್ತು 2000 ರ ದಶಕಗಳ ನಡುವೆ 47% ರಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದು, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾರೆ ಬಡತನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ 29% ರಷ್ಟು ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ.[೩೩೩] 1999–2000 ರ ವೇಳೆಗೆ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಮತ್ತು ನಗರ ಬಡತನ ಪ್ರಮಾಣವು ಕ್ರಮವಾಗಿ 10.0% ಮತ್ತು 9.6% ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ.[೨೨೬] 2013 ರ ಟೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಸಮಿತಿ ವರದಿಯು ಗ್ರಾಮೀಣ ಮತ್ತು ನಗರ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಬಡತನ ರೇಖೆಯ ಕೆಳಗೆ ವಾಸಿಸುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಶೇಕಡಾವಾರು ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ 9.1% ಮತ್ತು 5.0% ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಿದೆ.[೩೩೪] ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ 19 ನೇ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿ ಮತ್ತು ತಿರುವಾಂಕೂರು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗಿವೆ.[೩೩೫][೩೩೬] ಈ ಗಮನವನ್ನು ಕೇರಳದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ತರ ಸರ್ಕಾರವು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.[೧೪೯][೩೩೭]: 48 ಕೇರಳವು NITI ಆಯೋಗದ ಸುಸ್ಥಿರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಗುರಿಗಳ ಡ್ಯಾಶ್ಬೋರ್ಡ್ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ರಿಸರ್ವ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ನ ಇಂಡಿಯನ್ ಎಕಾನಮಿಯ ಹ್ಯಾಂಡ್ಬುಕ್ ಆಫ್ ಸ್ಟ್ಯಾಟಿಸ್ಟಿಕ್ಸ್ ಪ್ರಕಾರ ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಬಡತನ ಹೊಂದಿರುವ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ.[೩೩೮][೩೩೯]
ಕೇರಳವು ಕೆನಡಾ, ಜಪಾನ್, ಮತ್ತು ನಾರ್ವೆ ನಂತಹ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ "ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಪರಿವರ್ತನೆ" ಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ.[೨೧೨]: 1 2005 ರಲ್ಲಿ, 11.2% ಜನರು 60 ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದರು.[೩೩೭] 2023 ರಲ್ಲಿ, ಬಿಬಿಸಿಯು ಕೇರಳದಿಂದ ವಲಸೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿ ಮಾಡಿತು, ಕುಂಬನಾಡ್ ಗ್ರಾಮದ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿತು.[೩೪೦]
2004 ರಲ್ಲಿ, ಜನನ ದರವು 18 ಪ್ರತಿ 1,000 ಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು.[೩೪೧] 2011 ರ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇರಳವು 1.6 ರ ಒಟ್ಟು ಫಲವತ್ತತೆ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು (TFR) ಹೊಂದಿತ್ತು. ಮಲಪ್ಪುರಂ ಜಿಲ್ಲೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ಜಿಲ್ಲೆಗಳು 2 ಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಫಲವತ್ತತೆ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಫಲವತ್ತತೆ ಪ್ರಮಾಣವು ಮಲಪ್ಪುರಂ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ (2.2) ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮತ್ತು ಪತ್ತನಂತಿಟ್ಟ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ (1.3) ಅತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ.[೩೪೨] 2001 ರಲ್ಲಿ, ಮುಸ್ಲಿಮರು 2.6 ರ TFR ಅನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು, ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ 1.5 ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೆ 1.7 ರಷ್ಟಿತ್ತು.[೩೪೩] CMS ಇಂಡಿಯನ್ ಕರಪ್ಷನ್ ಸ್ಟಡಿ (CMS-ICS) ನಡೆಸಿದ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ರಾಜ್ಯವು "ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಭ್ರಷ್ಟ ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯ" ಎಂದೂ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ[೩೪೪] ಟ್ರಾನ್ಸ್ಪರೆನ್ಸಿ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ (2005)[೩೪೫] ಮತ್ತು ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೇ (1997).[೩೪೬] ಕೇರಳವು ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಕೊಲೆ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, 2011 ರಲ್ಲಿ 1.1 ಪ್ರತಿ 100,000 ಕ್ಕೆ.[೩೪೭] ಮಹಿಳಾ ಸಬಲೀಕರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಪ್ರಮಾಣ, ಕಡಿಮೆ ಗಳಿಸಿದ ಆದಾಯದ ಪಾಲು, ಬಾಲ್ಯ ವಿವಾಹ,[೩೪೮] ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ ದೂರುಗಳು ಮತ್ತು ಸೀಮಿತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಂತಹ ಕೆಲವು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳು ವರದಿಯಾಗಿವೆ.[೩೦೮] ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ ವಿವಾಹವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಮಲಪ್ಪುರಂ ಜಿಲ್ಲೆಯು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬಾಲ್ಯ ವಿವಾಹಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಮತ್ತು ಅಂತಹ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಮಲಪ್ಪುರಂನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಬಾಲ್ಯ ವಿವಾಹಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.[೩೪೯][೩೫೦] 2019 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಕ್ಕಳ ಲೈಂಗಿಕ ದುರುಪಯೋಗ ದೂರುಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿತು.[೩೫೧]
2015 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಶಿಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, 77% ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು.[೩೫೨] ಕೇರಳವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಮನೆಯಿಲ್ಲದ ಜನರ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, <0.1%,[೩೫೩] ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯವು ಮೊದಲ "ಶೂನ್ಯ ಮನೆಯಿಲ್ಲದ ರಾಜ್ಯ" ವಾಗುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ, ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ಶ್ಲಾಘನೀಯ "ಶೂನ್ಯ ಭೂರಹಿತ ಯೋಜನೆ" ಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ವಲಸೆ ಮಲಯಾಳಿ ಸಮುದಾಯವು ಮನೆಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಯೋಜನೆಗಳಿಗೆ ಹಣಕಾಸು ಒದಗಿಸುತ್ತಿದೆ.[೩೫೪] ರಾಜ್ಯವು ಭಾರತ ರಾಜ್ಯ ಹಸಿವು ಸೂಚ್ಯಂಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿತ್ತು, ಇದು ಪಂಜಾಬ್ ನ ನಂತರದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. 2015 ರಲ್ಲಿ ಕೇರಳವು ಇ-ಗವರ್ನೆನ್ಸ್ ಉಪಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮೊದಲ "ಸಂಪೂರ್ಣ ಡಿಜಿಟಲ್ ರಾಜ್ಯ" ವಾಯಿತು.[೩೫೫]
ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳವು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರವರ್ತಕವಾಗಿದೆ.[೩೫೬] ಉಪ-ಬದಲಿ ಫಲವತ್ತತೆ ಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವು ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ, ಇದು 12[೧೪೯][೩೪೧]: 49 ರಿಂದ 14[೩೫೭]: 5 ಪ್ರತಿ 1,000 ಜೀವಂತ ಜನನಗಳಿಗೆ ಸಾವುಗಳು ಎಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿದೆ; ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕುಟುಂಬ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮೀಕ್ಷೆ 2015–16 ರ ಪ್ರಕಾರ, ಇದು 6 ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ.[೩೫೮] ಲಿಯಾನ್ ಫೌಂಡೇಶನ್, ಸಿಂಗಾಪುರ-ಆಧಾರಿತ ಪರೋಪಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆ, ನಿಯೋಜಿಸಿದ ಅಧ್ಯಯನದ ಪ್ರಕಾರ, ಗಂಭೀರ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ರಾಜ್ಯದ ಉಪಶಮನ ಆರೈಕೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಕೇರಳವನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಾಯಲು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಳವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.[೩೫೯] ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕೇರಳದ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪ್ರಮಾಣವು ಯಾವುದೇ ಇತರ ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ—118 (ಗ್ರಾಮೀಣ) ಮತ್ತು 88 (ನಗರ) ಪ್ರತಿ 1,000 ಜನರಿಗೆ. ಅನುಗುಣವಾದ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಅಖಿಲ ಭಾರತಕ್ಕೆ 55 ಮತ್ತು 54 ಪ್ರತಿ 1,000 ಆಗಿತ್ತು 2005ರಂತೆ.[೩೫೭]: 5 ಕೇರಳದ 13.3% ಕಡಿಮೆ ಜನನ ತೂಕ ಪ್ರಪಂಚದ ಮೊದಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.[೩೪೧] 50% ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಅವಲಂಬಿಸಿರುವ 3 ಮಿಲಿಯನ್ ನೀರಿನ ಬಾವಿಗಳ ನಡುವೆ ನೀರಿನಿಂದ ಹರಡುವ ರೋಗಗಳಾದ ಅತಿಸಾರ, ಭೇದಿ, ಹೆಪಟೈಟಿಸ್, ಮತ್ತು ಟೈಫಾಯಿಡ್ ಏಕಾಏಕಿ ಸಮಸ್ಯೆಯು ಒಳಚರಂಡಿ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಉಲ್ಬಣಗೊಂಡಿದೆ.[೩೬೦]: 5–7 2017 ರಂತೆ, ರಾಜ್ಯವು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಧುಮೇಹ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ರೋಗದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಹರಡುವಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೩೬೧]
ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮಕ್ಕಳ ನಿಧಿ (UNICEF) ಮತ್ತು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಸೂತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ತನ್ಯಪಾನದ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದಾಗಿ ಕೇರಳವನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಮೊದಲ "ಶಿಶು-ಸ್ನೇಹಿ ರಾಜ್ಯ" ಎಂದು ಗೊತ್ತುಪಡಿಸಿತು.[೩೬೨][೩೬೩] 95% ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕೇರಳೀಯ ಜನನಗಳು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯವು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಶಿಶು ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಸಹ ಹೊಂದಿದೆ. ಮೂರನೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕುಟುಂಬ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮೀಕ್ಷೆಯು 100% ಜನನಗಳು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರೊಂದಿಗೆ "ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಪ್ರಸವ" ದಲ್ಲಿ ಕೇರಳವನ್ನು ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರಿಸುತ್ತದೆ.[೩೦೨] ಆಯುರ್ವೇದ,[೩೬೪]: 13 ಸಿದ್ಧ, ಮತ್ತು ಅಳಿವಿನಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಔಷಧ ವಿಧಾನಗಳು, ಕಳರಿ, ಮರ್ಮಚಿಕಿತ್ಸ ಮತ್ತು ವಿಷವೈದ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ, ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕಣಿಯಾರ್ ನಂತಹ ಕೆಲವು ವೃತ್ತಿಪರ ಸಮುದಾಯಗಳು ತಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವೃತ್ತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಅಂತಹ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಸ್ಥಳೀಯ ವೈದ್ಯರು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.[೩೬೫] ಇವುಗಳು ಗುರುಕುಲ ಶಿಷ್ಯತ್ವದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಚಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ,[೩೬೪]: 5–6 ಮತ್ತು ಔಷಧೀಯ ಮತ್ತು ಪರ್ಯಾಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ.[೩೬೪]: 15 ವೈದ್ಯರತ್ನಂ ಪಿ. ಎಸ್. ವಾರಿಯರ್ 1902 ರಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಕ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ (ಮಲಪ್ಪುರಂ ನಿಂದ ಸುಮಾರು 10 ಕಿಮೀ) ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಆರ್ಯ ವೈದ್ಯ ಸಲಾ ರಾಜ್ಯದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಆಯುರ್ವೇದ ಔಷಧೀಯ ಜಾಲ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದೆ.[೩೬೬][೩೬೭][೩೬೮] ಇದು ವಿಶ್ವದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಆಯುರ್ವೇದ ಔಷಧೀಯ ಬ್ರಾಂಡ್ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.[೩೬೬][೩೬೭][೩೬೮]
2014 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ಸುಕೃತಂ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೂಲಕ ಬಡವರಿಗೆ ಉಚಿತ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯವಾಯಿತು.[೩೬೯] ಕೇರಳದ ಜನರು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ಗಳು, ಯಕೃತ್ತು ಮತ್ತು ಮೂತ್ರಪಿಂಡ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಹೆಚ್ಚಿನ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.[೩೭೦] ಏಪ್ರಿಲ್ 2016 ರಲ್ಲಿ, ಎಕನಾಮಿಕ್ ಟೈಮ್ಸ್ 250,000 ನಿವಾಸಿಗಳು ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ವರದಿ ಮಾಡಿದೆ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸರಿಸುಮಾರು 150 ರಿಂದ 200 ಯಕೃತ್ತು ಕಸಿಗಳು ಪ್ರದೇಶದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಎಂದು ಸಹ ಇದು ವರದಿ ಮಾಡಿದೆ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಸರಿಸುಮಾರು 42,000 ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವರದಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳು ತಮ್ಮ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡದಿರಬಹುದು ಎಂದು ಇದು ಕಡಿಮೆ ಅಂದಾಜು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಮೂತ್ರಪಿಂಡ ದಾನಕ್ಕೆ ದೀರ್ಘ ಕಾಯುವ ಪಟ್ಟಿಗಳು ಮಾನವ ಮೂತ್ರಪಿಂಡಗಳ ಅಕ್ರಮ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿದೆ, ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಅನನುಕೂಲಕರ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಿಡ್ನಿ ಫೆಡರೇಶನ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.[೩೭೧] 2017–18 ರಂತೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳ ಇಲಾಖೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ 6,691 ಆಧುನಿಕ ಔಷಧ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿವೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಹಾಸಿಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ 37,843; 15,780 ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು 22,063 ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ.[೩೭೨]
ಭಾಷೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಮಲಯಾಳಂ ಕೇರಳದ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.[೩೭೩][೩೭೪] ಇಡುಕ್ಕಿ ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಪಾಲಕ್ಕಾಡ್ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ತಮಿಳು ಮಾತನಾಡುವ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಿದೆ, ಇದು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಎರಡು ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ 17.48% ಮತ್ತು 4.8% ರಷ್ಟಿದೆ.[೩೭೫] ತುಳು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಾಸರಗೋಡು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಉತ್ತರ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ 8.77% ಮತ್ತು 4.23% ರಷ್ಟಿದೆ.[೩೭೫][೩೭೬]
ಧರ್ಮ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]- ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ (54.7%)
- ಇಸ್ಲಾಂ (26.6%)
- ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮ (18.4%)
- ಇತರೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ (0.32%)

ಕೇರಳವು ಹಿಂದೂಗಳು, ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮತ್ತು ಕ್ರೈಸ್ತರು ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಗಮನಾರ್ಹ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಧಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಹಳ ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾಗಿದೆ. ಕೇರಳವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.[೩೭೮][೩೭೯] ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಅತಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಲ್ಪಡುವ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು, ಇಸ್ಲಾಂ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಗಮನಾರ್ಹ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಕೇರಳವು ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.[೩೮೦] 2011 ರ ಭಾರತದ ಜನಗಣತಿ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇರಳದ ನಿವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ 54.7% ಹಿಂದೂಗಳು, 26.6% ಮುಸ್ಲಿಮರು, 18.4% ಕ್ರೈಸ್ತರು, ಮತ್ತು ಉಳಿದ 0.3% ರಷ್ಟು ಜನರು ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ.[೩೮೧] ಮಲಪ್ಪುರಂ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುಂಪನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುಸ್ಲಿಮರಿಂದ ಹಿಂದಿಕ್ಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.[೩೮೨] ಕೇರಳವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ರೈಸ್ತರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೩೮೩] 2016 ರಂತೆ, ಹಿಂದೂಗಳು, ಮುಸ್ಲಿಮರು, ಕ್ರೈಸ್ತರು ಮತ್ತು ಇತರರು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಜನನಗಳ ಕ್ರಮವಾಗಿ 41.9%, 42.6%, 15.4% ಮತ್ತು 0.2% ರಷ್ಟಿದ್ದಾರೆ.[೩೮೪]
ಇಸ್ಲಾಂ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು, ಇದು ದೊಡ್ಡ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಾಗರದ ಅಂಚಿನ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದಿಂದ ಮಸಾಲೆ ಮತ್ತು ರೇಷ್ಮೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಮೂಲಕ ಬಂದಿತು. ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಇಸ್ಲಾಂನ್ನು ಕೇರಳಕ್ಕೆ 7 ನೇ ಶತಮಾನ CE ಯಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಪರಿಚಯಿಸಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ.[೩೮೫][೩೮೬] ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಚೇರಮನ್ ಪೆರುಮಾಳ್ ತಾಜುದ್ದೀನ್ ರ ದಂತಕಥೆಯು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ, ಇದು ಅರೇಬಿಯಾಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಮುಹಮ್ಮದ್ ರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮತಾಂತರಗೊಂಡ ಪೌರಾಣಿಕ ಹಿಂದೂ ರಾಜನ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ.[೩೮೭][೩೮೮][೩೮೯] ಕೇರಳ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಾಪ್ಪಿಲ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾಪ್ಪಿಲರು ಕೇರಳದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಅನೇಕ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.[೩೯೦][೩೯೧] ಚೇರಮನ್ ಪೆರುಮಾಳ್ಸ್ ದಂತಕಥೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಮೊದಲ ಭಾರತೀಯ ಮಸೀದಿಯನ್ನು ಟೆಂಪ್ಲೇಟು:CE ರಲ್ಲಿ ಕೊಡುಂಗಲ್ಲೂರು ನಲ್ಲಿ ಚೇರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಕೊನೆಯ ಆಡಳಿತಗಾರ (ಚೇರಮನ್ ಪೆರುಮಾಳ್) ರ ಆದೇಶದಂತೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು, ಅವರು ಮುಹಮ್ಮದ್ (c. 570–632) ರ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಸ್ಲಾಂಗೆ ಮತಾಂತರಗೊಂಡರು.[೩೯೨][೩೯೩][೩೯೪][೩೯೫]
ಪ್ರಾಚೀನ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮವು 52 CE ಯಲ್ಲಿ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಹನ್ನೆರಡು ಪ್ರೇರಿತರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ತಾಮಸ್ ಪ್ರೇರಿತನ ಆಗಮನದೊಂದಿಗೆ ಕೇರಳದ ತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿತು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ.[೩೯೬][೩೯೭][೩೯೮][೩೯೯] ಸೇಂಟ್ ತಾಮಸ್ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಸಿರೋ-ಮಲಬಾರ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್,[೪೦೦] ಸಿರೋ-ಮಲಂಕರ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್,[೪೦೧] ಜಾಕೋಬೈಟ್ ಸಿರಿಯನ್ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಚರ್ಚ್,[೪೦೨] ಮಾರ್ ತೋಮಾ ಸಿರಿಯನ್ ಚರ್ಚ್,[೪೦೩] ಮಲಂಕರ ಓರ್ಥೊಡಾಕ್ಸ್ ಸಿರಿಯನ್ ಚರ್ಚ್,[೪೦೪] CSI ಯ ಸಿರಿಯನ್ ಆಂಗ್ಲಿಕನ್ನರು[೪೦೫] ಮತ್ತು ಪೆಂಟೆಕೋಸ್ಟಲ್ ಸೇಂಟ್ ತಾಮಸ್ ಕ್ರೈಸ್ತರು[೪೦೬] ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಕ್ರೈಸ್ತರ ಮೂಲವು 16 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಪಡ್ರೊಡೊನ ಮಿಷನರಿ ಪ್ರಯತ್ನಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ.[೪೦೭][೪೦೮][೪೦೯] ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ವಲಸಿಗರೊಂದಿಗೆ ಶತಮಾನಗಳ ಮಿಶ್ರಣದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್, ಡಚ್, ಫ್ರೆಂಚ್, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಯುರೋಪಿಯನ್ನರಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಮಿಶ್ರ ಯುರೋಪಿಯನ್ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಪೋಷಕತ್ವ ಅಥವಾ ಪೂರ್ವಜರ ಆಂಗ್ಲೋ-ಇಂಡಿಯನ್ ಸಮುದಾಯವಿದೆ. ಕೇರಳವು ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕ್ರೈಸ್ತರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೪೧೦]
ಯಹೂದಿ ಧರ್ಮವು 10 ನೇ ಶತಮಾನ BCE ಯಲ್ಲಿ ರಾಜ ಸೊಲೊಮನ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೇರಳವನ್ನು ತಲುಪಿತು.[೪೧೧] ಅವರನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿ ಯಹೂದಿಗಳು ಅಥವಾ ಮಲಬಾರ್ ಯಹೂದಿಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಯಹೂದಿಗಳ ಗುಂಪು ಆಗಿದ್ದಾರೆ.[೪೧೨][೪೧೩] 20 ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಯಹೂದಿ ಸಮುದಾಯವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿತ್ತು, ಅವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಇಸ್ರೇಲ್ಗೆ ವಲಸೆ ಹೋದರು.[೪೧೪] ಪರದೇಶಿ ಸಿನಾಗೋಗ್ ಕೊಚ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಮನ್ವೆಲ್ತ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಸಿನಾಗೋಗ್ ಆಗಿದೆ.[೪೧೫] ಜೈನ ಧರ್ಮವು ವಯನಾಡು ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯ ಅನುಯಾಯಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೪೧೬][೪೧೭]
ಶಿಕ್ಷಣ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳದ ಖಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಗಣಿತದ ಶಾಲೆ 14 ಮತ್ತು 16 ನೇ ಶತಮಾನಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರವರ್ಧಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಖಗೋಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ, ಕೇರಳ ಶಾಲೆಯು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರಮುಖ ಗಣಿತ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿತು, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿಕೋನಮಿತಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಸರಣಿ ವಿಸ್ತರಣೆ ಸೇರಿದೆ.[೪೧೮][೪೧೯] 19 ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭಿಕ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ, ಕೇರಳದ ಆಧುನಿಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆಯು ಸಾಮೂಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಲು ಚರ್ಚ್ ಮಿಷನ್ ಸೊಸೈಟಿ ಮಿಷನರಿಗಳ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.[೪೨೦][೪೨೧][೪೨೨][೪೨೩][೪೨೪] 1854 ರ ವುಡ್ಸ್ ಡೆಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ನ ಶಿಫಾರಸುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ತಿರುವಾಂಕೂರು ಮತ್ತು ಕೊಚ್ಚಿ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಜಾತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಾಮೂಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಅಭಿಯಾನಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಖಾಸಗಿ ಉಪಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಅನುದಾನ-ಸಹಾಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದವು.[೪೨೫] ಸೇಂಟ್ ತಾಮಸ್ ಕಾಲೇಜು ತೃಶೂರ್ ಮತ್ತು ಎಸ್ಬಿ ಕಾಲೇಜು ಚಂಗನಾಶ್ಶೇರಿ ನಂತಹ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಚರ್ಚ್ನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಫಾ. ಕುರಿಯಾಕೋಸ್ ಎಲಿಯಾಸ್ ಚಾವರ, ಮಾರ್ ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಲಾವಿಗ್ನೆ SJ, ವೈಕುಂಡ ಸ್ವಾಮಿ, ನಾರಾಯಣ ಗುರು ಮತ್ತು ಅಯ್ಯಂಕಾಳಿ ರಂತಹ ನಾಯಕರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ತಾರತಮ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ—ನಾಯರ್ ಸೇವಾ ಸೊಸೈಟಿ, ಎಸ್ಎನ್ಡಿಪಿ, ಮುಸ್ಲಿಂ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸೊಸೈಟಿ, ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಾಜನ ಸಭಾ, ಯೋಗ ಕ್ಷೇಮ ಸಭಾ (ನಂಬೂದಿರಿಗಳ) ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಚರ್ಚುಗಳ ಸಭೆಗಳಂತಹ ಸಮುದಾಯ-ಆಧಾರಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ—ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಸಾಮೂಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.[೪೨೫]
1991 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಕ್ಷರವೆಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯವಾಯಿತು, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಸಾಕ್ಷರತಾ ಪ್ರಮಾಣವು ಕೇವಲ 90% ಆಗಿತ್ತು.[೪೨೬] 2006–2007 ರಲ್ಲಿ, ರಾಜ್ಯವು ಭಾರತದ 21 ಪ್ರಮುಖ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸೂಚ್ಯಂಕದಲ್ಲಿ (EDI) ಅಗ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿತ್ತು.[೪೨೭] ೨೦೦೭ ರಂತೆ, ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾತಿಯು ಸುಮಾರು 100% ಆಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು, ಭಾರತದ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅವಕಾಶವು ಲಿಂಗಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಗುಂಪುಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ಸುಮಾರು ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.[೪೨೮] 2011 ರ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಕೇರಳವು 93.9% ಸಾಕ್ಷರತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಇದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಾಕ್ಷರತಾ ಪ್ರಮಾಣ 74.0% ಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ.[೩೩೧] ಜನವರಿ 2016 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು ತನ್ನ ಅಥುಲ್ಯಂ ಸಾಕ್ಷರತಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮೂಲಕ 100% ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯವಾಯಿತು.[೪೨೯]
ರಾಜ್ಯದ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು 10-ವರ್ಷದ ಅಧ್ಯಯನದ ಆರಂಭಿಕ ಕೋರ್ಸ್ ಅನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ, ಇದನ್ನು ಮೂರು ಹಂತಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ: ಕೆಳಗಿನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ, ಮೇಲಿನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ, ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಶಾಲೆ—4+3+3 ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಇದು ಪ್ರತಿ ಹಂತದ ವರ್ಷಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.[೪೨೮] ಮೊದಲ 10 ವರ್ಷಗಳ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣದ ನಂತರ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೂರು ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ—ಉದಾರ ಕಲೆಗಳು, ವಾಣಿಜ್ಯ, ಅಥವಾ ವಿಜ್ಞಾನ—ಹೈಯರ್ ಸೆಕೆಂಡರಿ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ದಾಖಲಾಗುತ್ತಾರೆ.[೪೩೦] ಹೆಚ್ಚಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ಕೇರಳ ಬೋರ್ಡ್ ಆಫ್ ಪಬ್ಲಿಕ್ ಎಕ್ಸಾಮಿನೇಷನ್ ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿತವಾಗಿವೆ.[೪೩೧] ಇತರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮಂಡಳಿಗಳೆಂದರೆ ಭಾರತೀಯ ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ (ICSE), ಕೇಂದ್ರೀಯ ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಂಡಳಿ (CBSE), ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮುಕ್ತ ಶಾಲಾ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆ (NIOS).[೪೩೦]
ಸಂಸ್ಕೃತಿ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಮಿಶ್ರ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ಸ್ವರೂಪದ್ದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿದೆ.[೪೩೨] ಇದು ಆರ್ಯ, ದ್ರಾವಿಡ, ಅರಬ್, ಮತ್ತು ಯುರೋಪಿಯನ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಸಮ್ಮಿಳನವಾಗಿದೆ,[೪೩೩] ಇದು ಸಹಸ್ರಮಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಭಾರತದ ಇತರ ಭಾಗಗಳು ಮತ್ತು ವಿದೇಶಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡಿದೆ.[೪೩೪] ಇದು ಅದರ ಪ್ರಾಚೀನತೆ ಮತ್ತು ಮಲಯಾಳಿ ಜನರು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಾವಯವ ನಿರಂತರತೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.[೪೩೫] ಇದು ನೆರೆಯ ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಶತಮಾನಗಳ ಸಂಪರ್ಕದ ಮೂಲಕ ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.[೪೩೬] ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕೇರಳದ ದೇಶದ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಜೀವನಶೈಲಿ, ಕಲೆ, ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ, ಭಾಷೆ, ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.[೪೩೨] ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ 10,000 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.[೪೩೭] ಕೇರಳದಲ್ಲಿ 825 CE ಯಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಸೌರ ನಾಕ್ಷತ್ರಿಕ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ಆಗಿರುವ ಮಲಯಾಳಂ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್,[೪೩೮] ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಯೋಜಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.[೪೩೯] ಭಾರತದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಮಲಯಾಳಂ ಕೇರಳದ ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆಯಾಗಿದೆ.[೪೪೦] ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಿಗದಿತ ಮತ್ತು ಅನಿಗದಿತ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಡಜನ್ಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.[೪೪೧] ಕೇರಳವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮದ್ಯ ಸೇವನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೪೪೨]
ಹಬ್ಬಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳದಲ್ಲಿನ ಅನೇಕ ದೇವಾಲಯಗಳು ವರ್ಷದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತವೆ.[೪೪೩] ಈ ಹಬ್ಬಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಪವಿತ್ರ ಧ್ವಜವನ್ನು ಏರಿಸುವುದು, ಅದನ್ನು ಹಬ್ಬದ ಕೊನೆಯ ದಿನದಂದು ದೇವತೆಯನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಇಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.[೪೪೪] ಕೆಲವು ಹಬ್ಬಗಳು ಪೂರಂಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದುದು ತೃಶೂರ್ ಪೂರಂ.[೪೪೫] "ಆನೆಗಳು, ಪಟಾಕಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪುಗಳು" ತೃಶೂರ್ ಪೂರಂನ ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಾಗಿವೆ.[೪೪೬] ಇತರ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಹಬ್ಬಗಳೆಂದರೆ ಮಕರವಿಳಕ್ಕು,[೪೪೭] ಚಿನಕ್ಕತ್ತೂರು ಪೂರಂ, ಅಟ್ಟುಕಲ್ ಪೊಂಗಲ ಮತ್ತು ನೆನ್ಮಾರ ವಲ್ಲಂಗಿ ವೇಳ[೪೪೮] ಇವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಉತ್ಸವಗಳು ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇವಾಲಯಗಳು ವಾರ್ಷಿಕ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಡೆಸುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ದೇವಾಲಯಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಬ್ಬದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಆನೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿನ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಈ ಆನೆಯ ಮೇಲೆ ಗ್ರಾಮಾಂತರದಲ್ಲಿ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮೆರವಣಿಗೆಯು ದೇವಾಲಯದ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ, ಜನರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಕ್ಕಿ, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ.[೪೪೯] ಮೆರವಣಿಗೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪಂಚಾರಿ ಮೇಳಂ ಅಥವಾ ಪಂಚವಾದ್ಯದಂತಹ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ.[೪೫೦] ಈದ್ ಅಲ್-ಫಿತರ್ ಮತ್ತು ಈದ್ ಅಲ್-ಅಧಾ ಅನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯವು ಆಚರಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಮತ್ತು ಈಸ್ಟರ್ ನಂತಹ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಕ್ರೈಸ್ತರು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ.[೪೫೧] ಓಣಂ ಕೇರಳದ ಜನರು ಆಚರಿಸುವ ಸುಗ್ಗಿಯ ಹಬ್ಬವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ರಾಜ್ಯದ ಕೃಷಿ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.[೪೫೨][೪೫೩] ಇದು ಕೇರಳದ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಬ್ಬವಾಗಿದೆ[೪೫೪] ಇದು ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ರಜಾದಿನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ; ಓಣಂ ಮುನ್ನಾದಿನದಿಂದ (ಉತ್ತ್ರಾಡಂ) ನಾಲ್ಕನೇ ಓಣಂ ದಿನದವರೆಗೆ.[೪೫೫] ಓಣಂ ಮಲಯಾಳಂ ತಿಂಗಳು ಚಿಂಗಂ (ಆಗಸ್ಟ್–ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್) ನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ[೪೫೬] ಮತ್ತು ಇದು ರಾಜ ಮಹಾಬಲಿಯ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.[೪೫೭] ಓಣಂನ ಒಟ್ಟು ಅವಧಿಯು 10 ದಿನಗಳು ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಕೇರಳದಾದ್ಯಂತ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ವಲ್ಲಂ ಕಳಿ,[೪೫೮] ಪುಲಿಕಳಿ,[೪೫೯] ಪೂಕ್ಕಲಂ,[೪೬೦] ತುಂಬಿ ತುಳ್ಳಲ್[೪೬೧] ಮತ್ತು ಓನವಿಲ್ಲು[೪೬೨] ನಂತಹ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಂಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಚರಿಸಲಾಗುವ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.
- ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ನೃತ್ಯ
ಕೇರಳವು ಹಲವಾರು ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಲೆಗಳ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಐದು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ನೃತ್ಯ ಪ್ರಕಾರಗಳು ಸೇರಿವೆ: ಕಥಕ್ಕಳಿ, ಮೋಹಿನಿಯಾಟ್ಟಂ, ಕೂಡಿಯಾಟ್ಟಂ, ತುಳ್ಳಲ್ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನಾಟ್ಟಂ, ಇವು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜಮನೆತನಗಳ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯದ ರಂಗಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡವು.[೪೬೩] ಕೇರಳ ನಾಟನಂ, ಥಿರಯಾಟ್ಟಂ,[೪೬೪] ಕಳಿಯಾಟ್ಟಂ, ಥೆಯ್ಯಂ, ಕೂತು ಮತ್ತು ಪದಯಾನಿ ಈ ಪ್ರದೇಶದ ದೇವಾಲಯದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇತರ ನೃತ್ಯ ಪ್ರಕಾರಗಳಾಗಿವೆ.[೪೬೫] ಒಪ್ಪನ ಮತ್ತು ದಫ್ ಮುಟ್ಟು ನಂತಹ ಕೆಲವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನೃತ್ಯ ಪ್ರಕಾರಗಳು ರಾಜ್ಯದ ಮುಸ್ಲಿಮರಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದವು,[೪೬೬] ಆದರೆ ಮಾರ್ಗಂಕಳಿ ಮತ್ತು ಪರಿಚಮುಟ್ಟುಕಳಿ ಸಿರಿಯನ್ ಕ್ರೈಸ್ತರಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಚವಿಟ್ಟು ನಾಟಕಂ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಕ್ರೈಸ್ತರಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ.[೪೬೭][೪೬೮] ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ಕೇರಳದ ದೇವಾಲಯದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಲೆಗಳು ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.[೪೬೯] ಸ್ಥಳೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಕಾರವಾದ ಸೋಪಾನ ಸಂಗೀತದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ದೇವಾಲಯದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಕೇರಳದ ಕಲೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಿದ ಶ್ರೀಮಂತ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.[೪೬೯] ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತವು ಕೇರಳೀಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ. ಇದು 19 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಿ ತಿರುನಾಳ್ ರಾಮ ವರ್ಮ ಅವರು ಈ ಪ್ರಕಾರವನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ.[೪೩೬] ರಾಗ-ಆಧಾರಿತ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು ಸೋಪಾನಂ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ಇವು ಕಥಕ್ಕಳಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರುತ್ತವೆ.[೪೭೦] ಮೇಳಂ, ಪಾಂಡಿ ಮತ್ತು ಪಂಚಾರಿ ರೂಪಾಂತರಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ, ಹೆಚ್ಚು ತಾಳವಾದ್ಯ ಶೈಲಿಯ ಸಂಗೀತವಾಗಿದೆ;[೪೭೧] ಇದನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರಮ್-ಕೇಂದ್ರಿತ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಚೆಂಡ ಬಳಸಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪಂಚವಾದ್ಯ ತಾಳವಾದ್ಯ ಸಮೂಹದ ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರು ಐದು ವಿಧದ ತಾಳವಾದ್ಯ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.[೪೭೧] ಕೇರಳದ ದೃಶ್ಯ ಕಲೆಗಳು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ರಾಜ್ಯದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರನಾದ ರಾಜಾ ರವಿ ವರ್ಮ ಅವರ ಕೃತಿಗಳವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿವೆ.[೪೬೯] ಕೇರಳದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಾತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯಗಳು ವಿವಿಧ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಜಾನಪದ ಗೀತೆಗಳು ಮತ್ತು ಗೀತೆಗಳ ಶ್ರೀಮಂತ ಸಂಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ; ವಡಕ್ಕನ್ ಪಟ್ಟುಕಲ್ (ಉತ್ತರ ಗೀತೆಗಳು), ತೆಕ್ಕನ್ ಪಟ್ಟುಕಲ್ (ದಕ್ಷಿಣ ಗೀತೆಗಳು), ವಂಚಿ ಪಟ್ಟುಕಲ್ (ದೋಣಿ ಹಾಡುಗಳು), ಮಾಪ್ಪಿಲ ಪಟ್ಟುಕಲ್ (ಮುಸ್ಲಿಂ ಹಾಡುಗಳು) ಮತ್ತು ಪಲ್ಲಿಪಟ್ಟುಕಲ್ (ಚರ್ಚ್ ಹಾಡುಗಳು) ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು.[೪೭೨]
ಸಿನಿಮಾ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಮಲಯಾಳಂ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಪ್ರಸ್ತುತಿಯೊಂದಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕೆತ್ತಿಕೊಂಡಿವೆ.[೪೭೩][೪೭೪] ಅಡೂರ್ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣನ್, ಮಂಕಡ ರವಿ ವರ್ಮ, ಜಿ. ಅರವಿಂದನ್, ಭರತನ್, ಪಿ. ಪದ್ಮರಾಜನ್, ಎಂ.ಟಿ. ವಾಸುದೇವನ್ ನಾಯರ್, ಕೆ.ಜಿ. ಜಾರ್ಜ್, ಪ್ರಿಯದರ್ಶನ್, ಜಾನ್ ಅಬ್ರಹಾಂ, ರಾಮು ಕಾರ್ಯಾಟ್, ಕೆ ಎಸ್ ಸೇತುಮಾಧವನ್, ಎ. ವಿನ್ಸೆಂಟ್ ಮತ್ತು ಶಾಜಿ ಎನ್ ಕರುಣ್ ನಂತಹ ಕೇರಳದ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಭಾರತೀಯ ಸಮಾನಾಂತರ ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೆ ಗಣನೀಯ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೇರಳವು ಮೋಹನ್ಲಾಲ್, ಮಮ್ಮೂಟ್ಟಿ, ಸತ್ಯನ್, ಪ್ರೇಮ್ ನಝೀರ್, ಮಧು, ಶೀಲಾ, ಶಾರದಾ, ಮಿಸ್ ಕುಮಾರಿ, ಜಯನ್, ಅಡೂರ್ ಭಾಸಿ, ಸೀಮಾ, ಭರತ್ ಗೋಪಿ, ತಿಲಕನ್, ವಿಜಯ ರಾಘವನ್, ಕಲಾಭವನ್ ಮಣಿ, ಇಂದ್ರನ್ಸ್, ಶೋಭನಾ, ನಿವಿನ್ ಪೌಲಿ, ಶ್ರೀನಿವಾಸನ್, ಉರ್ವಶಿ, ಮಂಜು ವಾರಿಯರ್, ಸುರೇಶ್ ಗೋಪಿ, ಜಯರಾಂ, ಮುರಳಿ, ಶಂಕರಾಡಿ, ಕಾವ್ಯ ಮಾಧವನ್, ಭಾವನಾ ಮೇನನ್, ಪೃಥ್ವಿರಾಜ್, ಪಾರ್ವತಿ, ಜಯಸೂರ್ಯ, ದುಲ್ಕರ್ ಸಲ್ಮಾನ್, ಒಡುವಿಲ್ ಉನ್ನಿಕೃಷ್ಣನ್, ಜಗತಿ ಶ್ರೀಕುಮಾರ್, ನೆಡುಮುಡಿ ವೇಣು, ಕೆಪಿಎಸಿ ಲಲಿತಾ, ಇನ್ನೋಸೆಂಟ್ ಮತ್ತು ಫಹಾದ್ ಫಾಜಿಲ್ ನಂತಹ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ನಟರಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದೆ. ಕೊನೆಯ ಮಲಯಾಳಂ ನಟ ಪ್ರೇಮ್ ನಝೀರ್ 720 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ ವಿಶ್ವ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.[೪೭೫] 1980 ರ ದಶಕದಿಂದ, ನಟರು ಮೋಹನ್ಲಾಲ್ ಮತ್ತು ಮಮ್ಮೂಟ್ಟಿ ಅವರು ಚಲನಚಿತ್ರ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ; ಮೋಹನ್ಲಾಲ್ ಐದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು (ನಾಲ್ಕು ಅಭಿನಯಕ್ಕಾಗಿ) ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಮಮ್ಮೂಟ್ಟಿ ಅವರು ಅಭಿನಯಕ್ಕಾಗಿ ಮೂರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.[೪೭೬] ಮಲಯಾಳಂ ಸಿನಿಮಾ ಕೆ. ಜೆ. ಯೇಸುದಾಸ್, ಕೆ.ಎಸ್. ಚಿತ್ರಾ, ಎಂ.ಜಿ. ಶ್ರೀಕುಮಾರ್, ವಯಲಾರ್ ರಾಮ ವರ್ಮ, ವಿ. ಮಧುಸೂದನನ್ ನಾಯರ್, ಎಂ.ಟಿ. ವಾಸುದೇವನ್ ನಾಯರ್ ಮತ್ತು ಒ.ಎನ್.ವಿ. ಕುರುಪ್ ನಂತಹ ಕೆಲವು ಹೆಚ್ಚು ಗಮನಾರ್ಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಹ ನಿರ್ಮಿಸಿದೆ,[೪೭೭] ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾದ ಇಬ್ಬರು ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದವರು, ಇದು ಭಾರತದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯಾಗಿದೆ.[೪೭೮] ಕೇರಳದವರಾದ ರೆಸುಲ್ ಪೂಕ್ಕುಟ್ಟಿ ಅವರು ಸ್ಲಮ್ಡಾಗ್ ಮಿಲಿಯನೇರ್ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಉತ್ತಮ ಸೌಂಡ್ ಮಿಕ್ಸಿಂಗ್ ಗೆದ್ದ ಏಕೈಕ ಭಾರತೀಯರಾಗಿದ್ದಾರೆ. 2018 ರಂತೆ, ಮಲಯಾಳಂ ಸಿನಿಮಾ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ನಟಿಗೆ 14 ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ನಟಿಗೆ 6, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ 11, ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಲನಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ 13 ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ.[೪೭೯]
ಸಾಹಿತ್ಯ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಸಂಗಮ್ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಮಲಯಾಳಂನ ಪ್ರಾಚೀನ ಪೂರ್ವವರ್ತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು.[೪೮೦] ಮಲಯಾಳಂ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಹಳೆಯ ಮಲಯಾಳಂ ಅವಧಿಯಿಂದ (9 ನೇ–13 ನೇ ಶತಮಾನ CE) ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು 14 ನೇ ಶತಮಾನದ ನಿರಣಂ ಕವಿಗಳು (ಮಾಧವ ಪಣಿಕ್ಕರ್, ಶಂಕರ ಪಣಿಕ್ಕರ್ ಮತ್ತು ರಾಮ ಪಣಿಕ್ಕರ್),[೪೮೧][೪೮೨] ಮತ್ತು 16 ನೇ ಶತಮಾನದ ಕವಿ ತುಂಚತ್ತು ಎಳುತ್ತಚ್ಚನ್ ಅವರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ, ಅವರ ಕೃತಿಗಳು ಆಧುನಿಕ ಮಲಯಾಳಂ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಕಾವ್ಯದ ಆರಂಭವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ.[೪೮೩] ಮಲಯಾಳಂ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ನ ಮೊದಲ 600 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಸಾಹಿತ್ಯವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಮಲಬಾರಿನ ವಡಕ್ಕನ್ ಪಟ್ಟುಕಲ್ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ತಿರುವಾಂಕೂರಿನ ತೆಕ್ಕನ್ ಪಟ್ಟುಕಲ್ ನಂತಹ ಮೌಖಿಕ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು.[೪೮೪] 2013 ರಲ್ಲಿ "ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆ" ಎಂದು ಗೊತ್ತುಪಡಿಸಲಾಯಿತು,[೩೭೩] ಇದು ಪ್ರಸ್ತುತ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ 15 ಮತ್ತು 16 ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಯುಗದ ಕವಿಗಳಾದ ಚೆರುಶ್ಶೇರಿ ನಂಬೂದಿರಿ,[೪೮೫][೪೮೬] ತುಂಚತ್ತು ಎಳುತ್ತಚ್ಚನ್,[೪೮೬] ಮತ್ತು ಪೂಂತಾನಂ ನಂಬೂದಿರಿ[೪೮೬][೪೮೭] ರವರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡಿತು.[೪೮೬][೪೮೮] 17/18 ನೇ ಶತಮಾನ CE ಯ ಸಂಭವನೀಯ ಕವಿಯಾದ ಉನ್ನಾಯಿ ವರಿಯಾರ್,[೪೮೯] ಮತ್ತು 18 ನೇ ಶತಮಾನ CE ಯ ಕವಿಯಾದ ಕುಂಚನ್ ನಂಬಿಯಾರ್ ಅವರು ಆಧುನಿಕ ಮಲಯಾಳಂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅಪಕ್ವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ್ದಾರೆ.[೪೮೬] ಭಾರತಪುಳ ನದಿ, ಇದನ್ನು ಪೊನ್ನಾನಿ ನದಿ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅದರ ಉಪನದಿಗಳು ಆಧುನಿಕ ಮಲಯಾಳಂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿವೆ.[೪೯೦]
ಪರೆಮ್ಮಕ್ಕಲ್ ತೋಮಾ ಕಥನಾರ್ ಮತ್ತು ಕೇರಳ ವರ್ಮ ವಲಿಯಕೋಯಿ ತಂಪುರಾನ್ ಮಲಯಾಳಂ ಗದ್ಯಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಕೊಡುಗೆಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.[೪೯೧][೪೯೨][೪೯೩] "ಕವಿಗಳ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳು" (ಕವಿತ್ರಯಂ): ಕುಮಾರನ್ ಆಶಾನ್, ವಳ್ಳತ್ತೋಳ್ ನಾರಾಯಣ ಮೇನನ್, ಮತ್ತು ಉಳ್ಳೂರ್ ಎಸ್. ಪರಮೇಶ್ವರ ಅಯ್ಯರ್ ಅವರು ಕೇರಳೀಯ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಾಚೀನ ಚಾತುರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾತ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಗೀತಾತ್ಮಕ ಶೈಲಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.[೪೯೪][೪೯೫][೪೯೬] ಮೊಯಿಂಕುಟ್ಟಿ ವೈದ್ಯರ್ ಮತ್ತು ಪುಲಿಕ್ಕೋಟ್ಟಿಲ್ ಹೈದರ್ ನಂತಹ ಕವಿಗಳು ಮಾಪ್ಪಿಲ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ಗಮನಾರ್ಹ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ಅರಬಿ ಮಲಯಾಳಂ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿದೆ.[೪೯೭][೪೯೮] ಯಾವುದೇ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನವು ಮಲಯಾಳಂ ವರ್ತಮಾನಪುಸ್ತಕಂ ಆಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ಪರೆಮ್ಮಕ್ಕಲ್ ತೋಮಾ ಕಥನಾರ್ 1785 ರಲ್ಲಿ ಬರೆದರು.[೪೯೯][೫೦೦] ಗದ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಮಲಯಾಳಂ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ, ಮತ್ತು ವಿಮರ್ಶೆಯು 18 ನೇ ಶತಮಾನದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದ ನಂತರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.[೪೯೯] ಸಮಕಾಲೀನ ಮಲಯಾಳಂ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಜೀವನದ ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ತೀವ್ರವಾದದ ಕಡೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ.[೫೦೧] ಮಲಯಾಳಂ ಸಾಹಿತ್ಯವು 6 ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ, ಇದು ಯಾವುದೇ ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಗೆ ಎರಡನೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗೆ ಮೂರನೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು.[೫೦೨][೫೦೩] 20 ನೇ ಶತಮಾನದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಕವಿಗಳು ಮತ್ತು ಬರಹಗಾರರಾದ ಜಿ. ಶಂಕರ ಕುರುಪ್, ಎಸ್. ಕೆ. ಪೊಟ್ಟೆಕ್ಕಾಟ್, ತಕಳಿ ಶಿವಶಂಕರ ಪಿಳ್ಳೈ, ಎಂ. ಟಿ. ವಾಸುದೇವನ್ ನಾಯರ್, ಒ. ಎನ್. ವಿ. ಕುರುಪ್, ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿತಂ ಅಚ್ಯುತನ್ ನಂಬೂದಿರಿ ಅವರು ಆಧುನಿಕ ಮಲಯಾಳಂ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಮೂಲ್ಯ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.[೫೦೪][೫೦೫][೫೦೬][೫೦೭][೫೦೮] ನಂತರ, ಒ. ವಿ. ವಿಜಯನ್, ಕಮಲಾದಾಸ್, ಎಂ. ಮುಕುಂದನ್, ಅರುಂಧತಿ ರಾಯ್, ವೈಕಂ ಮುಹಮ್ಮದ್ ಬಷೀರ್ ನಂತಹ ಬರಹಗಾರರು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.[೫೦೯][೫೧೦][೫೧೧][೫೧೨]
ಪಾಕಪದ್ಧತಿ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳದ ಪಾಕಪದ್ಧತಿಯು ಮೀನು, ಕೋಳಿ ಮತ್ತು ಮಾಂಸವನ್ನು ಬಳಸಿ ತಯಾರಿಸಿದ ವಿವಿಧ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಮತ್ತು ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಪಾಕಶಾಸ್ತ್ರದ ಮಸಾಲೆಗಳನ್ನು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಮಾನಗಳಿಂದ ಬೆಳೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಅವು ಅದರ ಪಾಕಪದ್ಧತಿಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣಗಳಾಗಿವೆ.[೫೧೩] ಅಕ್ಕಿಯು ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಧಾನ ಆಹಾರವಾಗಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಸೇವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.[೫೧೪] ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಉಪಾಹಾರ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ (ಇಡ್ಲಿ, ದೋಸೆ, ಪುಟ್ಟು, ಪತ್ತಿರಿ, ಅಪ್ಪಂ, ಅಥವಾ ಇಡಿಯಪ್ಪಂ), ಮರಗೆಣಸು ತಯಾರಿಕೆಗಳು, ಅಥವಾ ದ್ವಿದಳ ಧಾನ್ಯ-ಆಧಾರಿತ ವಡೆ.[೫೧೫] ಇವುಗಳು ಚಟ್ನಿ, ಕಡಲೆ, ಪಾಯಸಂ, ಪಯರ್ ಪಪ್ಪಡಂ, ಅಪ್ಪಂ, ಚಿಕನ್ ಕರಿ, ಗೋಮಾಂಸ ಫ್ರೈ, ಎಗ್ ಮಸಾಲಾ ಮತ್ತು ಮೀನು ಕರಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.[೨೫೨] ಪೊರೊಟ್ಟ ಮತ್ತು ಬಿರಿಯಾನಿ ಸಹ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇರಳದ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ತಲಶ್ಶೇರಿ ಬಿರಿಯಾನಿ ಜನಾಂಗೀಯ ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಆಗಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಕರಿ ಜೊತೆಗೆ ರಸಂ, ಪುಳಿಶ್ಶೇರಿ ಮತ್ತು ಸಾಂಬಾರ್ ಅನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ.[೫೧೬] ಸಾಧ್ಯ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಊಟವಾಗಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ಬಾಳೆ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಒಂದು ಕಪ್ ಪಾಯಸಂನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.[೫೧೭] ಜನಪ್ರಿಯ ತಿಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಳೆಹಣ್ಣಿನ ಚಿಪ್ಸ್, ಯಾಮ್ ಕ್ರಿಸ್ಪ್ಸ್, ಮರಗೆಣಸು ಚಿಪ್ಸ್, ಅಚ್ಚಪ್ಪಂ, ಉನ್ನಿ ಅಪ್ಪಂ ಮತ್ತು ಕುಳಲಪ್ಪಂ ಸೇರಿವೆ.[೫೧೮][೫೧೯][೫೨೦] ಸಮುದ್ರಾಹಾರ ವಿಶೇಷ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕರಿಮೀನ್, ಸೀಗಡಿ, ಏಡಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಠಿಣಚರ್ಮಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳು ಸೇರಿವೆ.[೫೨೧] ತಲಶ್ಶೇರಿ ಪಾಕಪದ್ಧತಿ ವೈವಿಧ್ಯಮಯವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಅನೇಕ ಪ್ರಭಾವಗಳ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿದೆ.
ಮಾಧ್ಯಮ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಮಾಧ್ಯಮ, ದೂರಸಂಪರ್ಕ, ಪ್ರಸಾರ ಮತ್ತು ಕೇಬಲ್ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಭಾರತದ ದೂರಸಂಪರ್ಕ ನಿಯಂತ್ರಣ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ (TRAI) ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತದೆ.[೫೨೨] 2015–16 ರಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕುಟುಂಬ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮೀಕ್ಷೆ – 4, ಕೇರಳವನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರಸಾರ ಹೊಂದಿರುವ ರಾಜ್ಯ ಎಂದು ಶ್ರೇಣೀಕರಿಸಿತು.[೫೨೩] ಡಜನ್ಗಟ್ಟಲೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ, ಒಂಬತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ,[೫೨೪] ಆದರೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಮಲಯಾಳಂ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್.[೫೨೫] ಕೇರಳವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರಸಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.[೫೨೬][೫೨೭] ಅತಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ಮಲಯಾಳಂ-ಭಾಷಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳೆಂದರೆ ಮಲಯಾಳ ಮನೋರಮ, ಮಾತೃಭೂಮಿ, ದೇಶಾಭಿಮಾನಿ, ಮಧ್ಯಮಂ, ಕೇರಳ ಕೌಮುದಿ, ಮಂಗಳಂ, ಚಂದ್ರಿಕಾ, ದೀಪಿಕಾ, ಜನಯುಗಂ, ಜನ್ಮಭೂಮಿ, ಸಿರಾಜ್ ಡೈಲಿ ಮತ್ತು ಸುಪ್ರಭಾತಂ. ಪ್ರಮುಖ ಮಲಯಾಳಂ ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಗಳು ಮಾತೃಭೂಮಿ ಅಳಚಪ್ಪತಿಪ್ಪು, ವನಿತಾ, ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೇ ಮಲಯಾಳಂ, ಮಧ್ಯಮಂ ವೀಕ್ಲಿ, ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಧನಂ, ಚಿತ್ರಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಭಾಷಾಪೋಷಿಣಿ.

ಡಿಡಿ ಮಲಯಾಳಂ ಸರ್ಕಾರಿ-ಸ್ವಾಮ್ಯದ ದೂರದರ್ಶನ ಪ್ರಸಾರಕವಾಗಿದೆ. ಬಹು-ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಮಲಯಾಳಂ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್, ಇತರ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚಾನೆಲ್ಗಳ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಜನಪ್ರಿಯ ಮಲಯಾಳಂ ದೂರದರ್ಶನ ಚಾನೆಲ್ಗಳು ಏಷ್ಯಾನೆಟ್, ಏಷ್ಯಾನೆಟ್ ನ್ಯೂಸ್, ಏಷ್ಯಾನೆಟ್ ಪ್ಲಸ್, ಏಷ್ಯಾನೆಟ್ ಮೂವೀಸ್, ಸೂರ್ಯ ಟಿವಿ, ಸೂರ್ಯ ಮೂವೀಸ್, ಮಝವಿಲ್ ಮನೋರಮ, ಮನೋರಮ ನ್ಯೂಸ್, ಕೈರಳಿ ಟಿವಿ, ಕೈರಳಿ ನ್ಯೂಸ್, ಫ್ಲವರ್ಸ್, ಮೀಡಿಯಾ ವನ್ ಟಿವಿ, ಮಾತೃಭೂಮಿ ನ್ಯೂಸ್, ಕಪ್ಪಾ ಟಿವಿ, ಅಮೃತ ಟಿವಿ, ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಟಿವಿ, ಜೈಹಿಂದ್, ಜನಂ ಟಿವಿ, ಜೀವನ್ ಟಿವಿ, ಕೌಮುದಿ ಟಿವಿ ಮತ್ತು ಶಾಲೋಮ್ ಟಿವಿ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಪ್ರವೇಶ ಪ್ರಮಾಣದೊಂದಿಗೆ,[೫೨೮] ಡಿಜಿಟಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು OTT ಸೇವೆಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಮನರಂಜನೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಜನ ವಿಜ್ಞಾನ ಚಳುವಳಿ ಬೇರೂರಿದೆ, ಮತ್ತು ಬರಹಗಾರರ ಸಹಕಾರಿ ಸಂಘಗಳಂತಹ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿವೆ.[೨೧೨][೫೨೯] ಬಿಎಸ್ಎನ್ಎಲ್, ಏರ್ಟೆಲ್, ವೋಡಾಫೋನ್ ಐಡಿಯಾ ಲಿಮಿಟೆಡ್, ಜಿಯೋ ಪ್ರಮುಖ ಸೆಲ್ ಫೋನ್ ಸೇವಾ ಪೂರೈಕೆದಾರರಾಗಿದ್ದಾರೆ.[೫೩೦] ಬ್ರಾಡ್ಬ್ಯಾಂಡ್ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸೇವೆಗಳು ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿವೆ; ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸೇವಾ ಪೂರೈಕೆದಾರರು ಬಿಎಸ್ಎನ್ಎಲ್, ಏಷ್ಯಾನೆಟ್ ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಷನ್ಸ್, ಏರ್ಟೆಲ್, ವೋಡಾಫೋನ್ ಐಡಿಯಾ ಲಿಮಿಟೆಡ್, ರೈಲ್ವೈರ್, ಮತ್ತು ಟಾಟಾ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಷನ್ಸ್.
ಕ್ರೀಡೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]
21 ನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ, ಕೇರಳದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ರೀಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಟಗಳು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿದ್ದವು ಅಥವಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಬ್ಬಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುವ ಒಂದು ಕಲಾ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರಕ್ಕಳಿ, ಪದಯಾನಿ, ತಲಪ್ಪಂದುಕಳಿ, ಓನತಲ್ಲು, ಪರಿಚಮುಟ್ಟುಕಳಿ, ವೇಳಾಕಳಿ, ಮತ್ತು ಕಿಳಿತತ್ತುಕಳಿ ಸೇರಿವೆ.[೫೩೧] ಆದಾಗ್ಯೂ, "ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲಾ ಸಮರ ಕಲೆಗಳ ತಾಯಿ" ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕಳರಿಪಯಟ್ಟು ಒಂದು ಅಪವಾದವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮರ ಕ್ರೀಡೆಯಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.[೫೩೨] ಕೇರಳದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕ್ರೀಡೆಯೆಂದರೆ ದೋಣಿ ಪಂದ್ಯ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಾವು ದೋಣಿಗಳ ಪಂದ್ಯ.[೫೩೧]
ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಫುಟ್ಬಾಲ್ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಯಿತು; ಎರಡನ್ನೂ 19 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಬಾರ್ನಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು. ಟಿನು ಯೋಹಾನನ್, ಅಬೇ ಕುರುವಿಲ್ಲ, ಚುಂಡಂಗಪೊಯಿಲ್ ರಿಝ್ವಾನ್, ಶ್ರೀಶಾಂತ್, ಸಂಜು ಸ್ಯಾಮ್ಸನ್ ಮತ್ತು ಬಾಸಿಲ್ ತಂಪಿ ಅಂತಹ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದರು. ಕೇರಳದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಫ್ರ್ಯಾಂಚೈಸಿ, ಕೊಚ್ಚಿ ಟಸ್ಕರ್ಸ್, ಇಂಡಿಯನ್ ಪ್ರೀಮಿಯರ್ ಲೀಗ್ನ ನಾಲ್ಕನೇ ಸೀಸನ್ ನಲ್ಲಿ ಆಡಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಅದರ ಫ್ರ್ಯಾಂಚೈಸಿಗಳ ನಡುವಿನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಸಂಘರ್ಷದಿಂದಾಗಿ ಸೀಸನ್ ನಂತರ ಈ ತಂಡವನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಲಾಯಿತು.[೫೩೩][೫೩೪] ಕೇರಳವು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಣಜಿ ಟ್ರೋಫಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದೆ, 2017–18 ರಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಫೈನಲ್ಗೆ ತಲುಪಿದೆ.[೫೩೧][೫೩೫] ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಕ್ಲಬ್ ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದ ಪಂದ್ಯಗಳಿಗೆ ಈ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಆಡಲ್ಪಡುವ ಮತ್ತು ವೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುವ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಕೊಚ್ಚಿ ಇಂಡಿಯನ್ ಸೂಪರ್ ಲೀಗ್ ನಲ್ಲಿ ಕೇರಳ ಬ್ಲಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಎಫ್ಸಿಯನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ. ಬ್ಲಾಸ್ಟರ್ಸ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಂಬಲಿತ ಕ್ಲಬ್ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಏಷ್ಯಾದಿಂದ ಐದನೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಸರಿಸಲ್ಪಡುವ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಕ್ಲಬ್ ಆಗಿದೆ.[೫೩೬][೫೩೭][೫೩೮] ಅಲ್ಲದೆ, ಕೋಝಿಕೋಡ್ ಐ-ಲೀಗ್ ನಲ್ಲಿ ಗೋಕುಲಂ ಕೇರಳ ಎಫ್ಸಿ ಮತ್ತು ಸೈಟ್ ನಾಗ್ಜೀ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಟೂರ್ನಮೆಂಟ್ ಅನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇರಳವು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮತ್ತು ಗೋವಾ ಜೊತೆಗೆ ಭಾರತದ ಪ್ರಮುಖ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಐ. ಎಂ. ವಿಜಯನ್, ಸಿ. ವಿ. ಪಪ್ಪಚನ್, ವಿ. ಪಿ. ಸತ್ಯನ್, ಯು. ಶರಾಫ್ ಅಲಿ, ಜೋ ಪಾಲ್ ಅಂಚೇರಿ, ಆಶಿಕ್ ಕುರುಣಿಯನ್, ಮುಹಮ್ಮದ್ ರಫಿ, ಜಿಜು ಜಾಕೋಬ್, ಮಶೂರ್ ಶರೀಫ್, ಪಪ್ಪಚನ್ ಪ್ರದೀಪ್, ಸಿ.ಕೆ. ವಿನೀತ್, ಅನಸ್ ಎಡತೋಡಿಕಾ, ಸಹಲ್ ಅಬ್ದುಲ್ ಸಮದ್, ಮತ್ತು ರಿನೊ ಆಂಟೊ ನಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಆಟಗಾರರನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದೆ.[೫೩೯][೫೪೦][೫೪೧][೫೪೨][೫೪೩] ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ತಂಡವು ಸಂತೋಷ್ ಟ್ರೋಫಿಯನ್ನು ಏಳು ಬಾರಿ ಗೆದ್ದಿದೆ; 1973, 1992, 1993, 2001, 2004, 2018, ಮತ್ತು 2022 ರಲ್ಲಿ. ಅವರು ಎಂಟು ಬಾರಿ ರನ್ನರ್-ಅಪ್ ಆಗಿದ್ದರು.[೫೪೪]
ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಲ್ಲಿ ಪಿ. ಟಿ. ಉಷಾ, ಶೈನಿ ವಿಲ್ಸನ್ ಮತ್ತು ಎಂ.ಡಿ. ವಾಲ್ಸಮ್ಮ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ, ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಕೆ. ಎಂ. ಬೀನಾಮೋಲ್ ಮತ್ತು ಅಂಜು ಬಾಬಿ ಜಾರ್ಜ್ ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಖೇಲ್ ರತ್ನ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಟಿ. ಸಿ. ಯೋಹಾನನ್, ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು, ಸಿನಿಮೋಲ್ ಪೌಲೋಸ್, ಏಂಜಲ್ ಮೇರಿ ಜೋಸೆಫ್, ಮರ್ಸಿ ಕುಟ್ಟನ್, ಕೆ. ಸರಮ್ಮ, ಕೆ. ಸಿ. ರೋಸಾಕುಟ್ಟಿ, ಪದ್ಮಿನಿ ಸೆಲ್ವನ್ ಮತ್ತು ಟಿಂಟು ಲುಕಾ ಕೇರಳದ ಇತರ ಅರ್ಜುನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತರು.[೫೩೧][೫೪೫] ವಾಲಿಬಾಲ್ ಮತ್ತೊಂದು ಜನಪ್ರಿಯ ಕ್ರೀಡೆಯಾಗಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕರಾವಳಿಯ ಮರಳು ಕಡಲತೀರಗಳಲ್ಲಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಅಂಗಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಡಲಾಗುತ್ತದೆ.[೫೪೬] ಜಿಮ್ಮಿ ಜಾರ್ಜ್ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಮುಖ ಭಾರತೀಯ ವಾಲಿಬಾಲ್ ಆಟಗಾರ, ಅವರ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಹತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಟಗಾರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಣೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು.[೫೪೭] ಇತರ ಜನಪ್ರಿಯ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್, ಬ್ಯಾಸ್ಕೆಟ್ಬಾಲ್ ಮತ್ತು ಕಬಡ್ಡಿ ಸೇರಿವೆ.[೫೪೮] ಭಾರತೀಯ ಹಾಕಿ ತಂಡದ ನಾಯಕ ಪಿ. ಆರ್. ಶ್ರೀಜೇಶ್, ಅಗ್ರ ಗೋಲ್ಕೀಪರ್ ಕೇರಳದವರು. ರಾಜ್ಯದ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಾಕರ್ಸ್ ಕೆ. ಟಿ. ಇರ್ಫಾನ್ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ.[೫೪೯]
2017 FIFA U-17 ವಿಶ್ವಕಪ್ ಭಾರತದಲ್ಲಿ, ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣ (ಕೊಚ್ಚಿ) ಅನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಟವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುವ ಆರು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು.[೫೫೦] ಗ್ರೀನ್ಫೀಲ್ಡ್ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣವು ತಿರುವನಂತಪುರ ನಗರದ ಕಾರಿಯಾವಟ್ಟಂನಲ್ಲಿದೆ, ಇದು ಭಾರತದ ಮೊದಲ DBOT (ವಿನ್ಯಾಸ, ನಿರ್ಮಿಸಿ, ನಿರ್ವಹಿಸಿ ಮತ್ತು ವರ್ಗಾಯಿಸಿ) ಮಾದರಿಯ ಹೊರಾಂಗಣ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣವಾಗಿದ್ದು, ಇದು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಂದ್ಯಗಳು ಮತ್ತು 2015 SAFF ಚಾಂಪಿಯನ್ಶಿಪ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಪಂದ್ಯಗಳನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದೆ.[೫೫೧]
ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಕೇರಳದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು, ಅದರ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಜನಸಂಖ್ಯಾಶಾಸ್ತ್ರದೊಂದಿಗೆ, ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. 2012 ರಲ್ಲಿ, ನ್ಯಾಷನಲ್ ಜಿಯಾಗ್ರಫಿಕ್ ನ ಟ್ರಾವೆಲರ್ ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಯು ಕೇರಳವನ್ನು "ವಿಶ್ವದ ಹತ್ತು ಸ್ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ" ಒಂದಾಗಿ[೫೫೨][೫೫೩][೫೫೪] ಮತ್ತು "ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ನೋಡಲೇಬೇಕಾದ 50 ಸ್ಥಳಗಳು" ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿತು.[೫೫೫] ಟ್ರಾವೆಲ್ ಅಂಡ್ ಲೀಷರ್ ಕೂಡ ಕೇರಳವನ್ನು "21 ನೇ ಶತಮಾನದ 100 ಉತ್ತಮ ಪ್ರವಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು" ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದೆ.[೫೫೨][೫೫೬] 2012 ರಲ್ಲಿ, ಇದು ತಾಜ್ ಮಹಲ್ ಅನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ಗೂಗಲ್ನ ಹುಡುಕಾಟ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣವಾಯಿತು.[೫೫೭] CNN ಟ್ರಾವೆಲ್ ತನ್ನ '2019 ರಲ್ಲಿ ಭೇಟಿ ನೀಡಲು 19 ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಳಗಳ' ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೇರಳವನ್ನು ಸೇರಿಸಿದೆ.[೫೫೮] ಕೇರಳವನ್ನು TIME ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಯು 2022 ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ಥಳಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ವೇಷಿಸಲು 50 ಅಸಾಧಾರಣ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಸಿತು.[೫೫೯] 2025 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವನ್ನು ರಫ್ ಗೈಡ್ಸ್ ನ '2026 ರ ವಿಶ್ವದ 26 ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಳಗಳ' ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ 16 ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಣೀಕರಿಸಲಾಯಿತು, ಇದು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರವಾಸ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯ ವಾರ್ಷಿಕ ಜಾಗತಿಕ ಸ್ಥಳಗಳ ಶ್ರೇಯಾಂಕದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಏಕೈಕ ಭಾರತೀಯ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ.[೫೬೦]
ಕೇರಳದ ಬೀಚ್ಗಳು, ಬ್ಯಾಕ್ವಾಟರ್ಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಗಳು, ಜಲಪಾತಗಳು, ಪ್ರಾಚೀನ ಬಂದರುಗಳು, ಅರಮನೆಗಳು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು[೫೬೧] ಮತ್ತು ವನ್ಯಜೀವಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯಗಳು ದೇಶೀಯ ಮತ್ತು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಾಗಿವೆ.[೫೬೨] ಕೊಚ್ಚಿ ನಗರವು ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ದೇಶೀಯ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ.[೫೬೩][೫೬೪] 1980 ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದವರೆಗೆ, ಕೇರಳವು ದೇಶದ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅಪರಿಚಿತ ತಾಣವಾಗಿತ್ತು.[೫೬೫] 1986 ರಲ್ಲಿ ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರವು ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮವನ್ನು ಪ್ರಮುಖ ಉದ್ಯಮವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿತು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ರಾಜ್ಯವಾಗಿದೆ.[೫೫೨] ಕೇರಳ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಗಮ, ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುವ ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆ, ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಅಭಿಯಾನಗಳು ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಉದ್ಯಮದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.[೫೬೬] ಅನೇಕ ಜಾಹೀರಾತುಗಳು ಕೇರಳವನ್ನು ಕೇರಳ, ಗಾಡ್ಸ್ ಓನ್ ಕಂಟ್ರಿ ಎಂಬ ಸ್ಲೋಗನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಾಂಡ್ ಮಾಡಿದವು.[೫೬೬] ಕೇರಳ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮವು ಜಾಗತಿಕ ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಆಗಿದ್ದು, ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.[೫೬೬] 2006 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳವು 8.5 ಮಿಲಿಯನ್ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿತು, ಇದು ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ 23.7% ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಳವಾಗಿದೆ, ಇದು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಜನಪ್ರಿಯ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ.[೫೬೭] 2011 ರಲ್ಲಿ, ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಒಳಹರಿವು 10-ಮಿಲಿಯನ್ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿತು.[೫೬೮]
ಆಯುರ್ವೇದ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮವು 1990 ರ ದಶಕದಿಂದಲೂ ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಇಲಾಖೆಯ ಉಪಕ್ರಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಗಮನಾರ್ಹ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿವೆ.[೫೬೫] ಕೇರಳವು ತನ್ನ ಪರಿಸರ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಉಪಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದೆ, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಾರೋಹಣ, ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷಿ ವೀಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಾಗಿವೆ.[೫೬೯] ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಉದ್ಯಮವು ರಾಜ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿದೆ, 13.3% ದರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ.[೫೭೦] ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದಿಂದ ಬರುವ ಆದಾಯವು 2001 ಮತ್ತು 2011 ರ ನಡುವೆ ಐದು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ 2011 ರಲ್ಲಿ ₹ 190 ಬಿಲಿಯನ್ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿತು. ಎಕನಾಮಿಕ್ ಟೈಮ್ಸ್ ಪ್ರಕಾರ[೫೭೧] ಕೇರಳವು 2018 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ವಲಯದಿಂದ INR 365280.1 ಮಿಲಿಯನ್ ದಾಖಲೆಯ ಆದಾಯವನ್ನು ಗಳಿಸಿತು, ಇದು ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ Rs 28743.3 ಮಿಲಿಯನ್ ಹೆಚ್ಚಳವಾಗಿದೆ. 2018 ರಲ್ಲಿ 16.7 ಮಿಲಿಯನ್ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷ 15.76 ಮಿಲಿಯನ್ ಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ 5.9% ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಳವಾಗಿದೆ. ಈ ಉದ್ಯಮವು ಸರಿಸುಮಾರು 1.2 ಮಿಲಿಯನ್ ಜನರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.[೫೬೮]
ರಾಜ್ಯದ ಏಕೈಕ ಡ್ರೈವ್-ಇನ್ ಬೀಚ್, ಕಣ್ಣೂರಿನ ಮುಝಪ್ಪಿಲಂಗಡ್ ಬೀಚ್, ಇದು 5 kilometres (3.1 mi) ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಹರಡಿದೆ, ಇದನ್ನು ಬಿಬಿಸಿ 2016 ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಆರು ಪ್ರಮುಖ ಡ್ರೈವ್-ಇನ್ ಬೀಚ್ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿತು.[೫೭೨] ಇಡುಕ್ಕಿ ಅಣೆಕಟ್ಟು, ವಿಶ್ವದ ಎರಡನೇ ಕಮಾನು ಅಣೆಕಟ್ಟು, ಮತ್ತು ಏಷ್ಯಾದ ಮೊದಲನೆಯದು ಇಡುಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಪ್ರಮುಖ ಬೀಚ್ಗಳು ಕೋವಳಂ, ವರ್ಕಲ, ಕೋಝಿಕೋಡ್, ಫೋರ್ಟ್ ಕೊಚ್ಚಿ, ಚೇರಾಯಿ, ಆಲಪ್ಪುಳ, ಪೊನ್ನಾನಿ, ಕಡಲುಂಡಿ, ತಾನೂರು, ಚಾಲಿಯಂ, ಪಾಯ್ಯಂಬಲಂ, ಕಪ್ಪಾಡ್, ಮುಝಪ್ಪಿಲಂಗಡ್ ಮತ್ತು ಬೇಕಲ್. ಜನಪ್ರಿಯ ಬೆಟ್ಟದ ತಾಣಗಳೆಂದರೆ ಪೊನ್ಮುಡಿ, ವಯನಾಡು, ವಗಮನ್, ಮುನ್ನಾರ್, ಪೀರ್ಮೇಡ್, ರಾಮಕ್ಕಲ್ಮೇಡು, ಅರಿಂಬ್ರ, ಪೈತಲ್ಮಲ ಕಣ್ಣೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ, ಕೊಡಿಕುತಿಮಲ, ಮತ್ತು ನೆಲ್ಲಿಯಂಪತಿ.[೫೭೩] ಮುನ್ನಾರ್ ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ 4,500 ಅಡಿ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿದೆ ಮತ್ತು ಚಹಾ ತೋಟಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಸಸ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿ ಸಂಕುಲಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದೆ.[೫೭೪] ಕೇರಳದ ಪರಿಸರ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ತಾಣಗಳು 12 ವನ್ಯಜೀವಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಎರಡು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉದ್ಯಾನವನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ: ಪೆರಿಯಾರ್ ಹುಲಿ ಮೀಸಲು, ಪರಂಬಿಕುಳಂ ವನ್ಯಜೀವಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯ, ಚಿನ್ನಾರ್ ವನ್ಯಜೀವಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯ, ಥಟ್ಟೆಕ್ಕಾಡ್ ಪಕ್ಷಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯ, ವಯನಾಡು ವನ್ಯಜೀವಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯ, ಕಡಲುಂಡಿ ಪಕ್ಷಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯ, ಕರಿಂಪುಳ ವನ್ಯಜೀವಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯ, ಮುತ್ತಂಗ ವನ್ಯಜೀವಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯ, ಅರಳಂ ವನ್ಯಜೀವಿ ಅಭಯಾರಣ್ಯ, ಎರವಿಕುಳಂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉದ್ಯಾನವನ, ಮತ್ತು ಸೈಲೆಂಟ್ ವ್ಯಾಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಉದ್ಯಾನವನ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ.[೫೭೫] ಕೇರಳ ಬ್ಯಾಕ್ವಾಟರ್ಗಳು ಅಂತರ್ಸಂಪರ್ಕಿತ ನದಿಗಳ (41 ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳು), ಸರೋವರಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲುವೆಗಳ ವ್ಯಾಪಕ ಜಾಲವಾಗಿದ್ದು, ಇದು ಆಲಪ್ಪುಳ, ಕುಮಾರಕೋಂ, ಪೊನ್ನಾನಿ, ನೀಲೇಶ್ವರಂ, ಮತ್ತು ಪುನ್ನಮದ (ಅಲ್ಲಿ ವಾರ್ಷಿಕ ನೆಹರು ಟ್ರೋಫಿ ದೋಣಿ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಆಗಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ), ಪತ್ತಿರಮಣಲ್ ಮುಹಮ್ಮ ದಲ್ಲಿನ ಸಣ್ಣ ದ್ವೀಪವನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಪದ್ಮನಾಭಪುರಂ ಅರಮನೆ ಮತ್ತು ಮತ್ತಂಚೇರಿ ಅರಮನೆ ಎರಡು ಸಮೀಪದ ಪರಂಪರೆಯ ತಾಣಗಳಾಗಿವೆ.[೫೭೬][೫೭೭]
ಸಹ ನೋಡಿ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]ಉಲ್ಲೇಖಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]- ↑ "About Kerala" (in ಅಮೆರಿಕನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 10 March 2025.
- ↑ "Kerala Physiography | Geographical location | Kerala | Kerala" (in ಅಮೆರಿಕನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Archived from the original on 24 March 2023. Retrieved 24 March 2023.
- ↑ "Anamudi – Peakbagger.com". www.peakbagger.com. Archived from the original on 24 March 2023. Retrieved 24 March 2023.
- ↑ "Kuttanadan.com : Explore the Rice Bowl of Kerala". Kuttanadan Website (in ಅಮೆರಿಕನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Archived from the original on 24 March 2023. Retrieved 24 March 2023.
- ↑ Population Projections for India and States, 2011–2036. July 2020. Archived from the original on 13 March 2023. Retrieved 25 March 2023.
- ↑ MacRae, Penelope (25 February 2026). "Indian state of Kerala to be renamed Keralam to reflect local pronunciation". The Guardian.
- ↑ "The Malayalam Language Act, 2025" (PDF). prsindia.org. 5 March 2026. Retrieved 22 April 2026.
- ↑ "MOSPI State Domestic Product, Ministry of Statistics and Programme Implementation, Government of India". 15 March 2021. Retrieved 28 March 2021.
- ↑ "Subnational HDI". Global Data Lab, United Nations Development Programme. https://globaldatalab.org/shdi/table/shdi/IND/?levels=1+4&interpolation=0&extrapolation=0. Retrieved 1 April 2026.
- ↑ "Appendix-A: Detailed tables, Table (7): Literacy rate (in per cent) of persons of different age groups for each State/UT (persons, age-group (years): 7 & above, rural+urban (column 6))". Annual Report, Periodic Labour Force Survey (PLFS) (July 2023 – June 2024) (PDF). National Sample Survey Office, Ministry of Statistics and Programme Implementation, Government of India. 23 September 2024. pp. A-10.
- 1 2 "Census 2011 (Final Data) – Demographic details, Literate Population (Total, Rural & Urban)" (PDF). planningcommission.gov.in. Planning Commission, Government of India. Archived from the original (PDF) on 27 January 2018. Retrieved 3 October 2018.
- 1 2 3 4 "State Symbols of India". ENVIS Centre on Wildlife & Protected Areas. 1 December 2017. Archived from the original on 15 April 2021. Retrieved 3 June 2022.
- ↑ Jacob, Aneesh. "'Budha Mayoori' to be named Kerala's state butterfly". Mathrubhumi (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Archived from the original on 30 March 2019. Retrieved 30 March 2019.
- ↑ "Jackfruit to be Kerala's state fruit; declaration on March 21". The Indian Express. PTI. 17 March 2018. Archived from the original on 22 March 2018. Retrieved 22 March 2018.
- ↑ P. C. Alexander. Buddhism in Kerala. p. 23.
- ↑ Nicasio Silverio Sainz (1972). Cuba y la Casa de Austria. Ediciones Universal. p. 120. Retrieved 6 January 2013.
- ↑ John R. Marr (1985). The Eight Anthologies: A Study in Early Tamil Literature. Institute of Asian Studies. p. 263.
- ↑ Rayson K. Alex; S. Susan Deborah; Sachindev P.S. (2014). Culture and Media: Ecocritical Explorations. Cambridge Scholars Publishing. p. 226. ISBN 978-1-4438-6190-8.
- ↑ S. N. Sadasivan (2000). A Social History of India. APH Publishing. p. 101. ISBN 978-8176481700.
- ↑ Victor R. Preedy; Ronald Ross Watson; Vinood B. Patel (2011). Nuts and Seeds in Health and Disease Prevention. Academic Press. p. 400. ISBN 978-0-12-375689-3.
- ↑ Vineeth, T. K. (2026-03-07). "KERALA-M: What's in a name?". The New Indian Express (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 2026-03-13.
- ↑ "Renaming Kerala: Modi Hails Kerala's New Name Keralam". Deccan Herald (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 2026-03-13.
- ↑ TNIE online desk, Agencies (2026-02-24). "Ahead of polls, Union Cabinet approves Kerala's renaming to 'Keralam'". The New Indian Express. Retrieved 2026-02-24.
- ↑ "Kerala will now be called Keralam". India Today. 2026-02-24. Retrieved 2026-02-24.
- ↑ S. C. Bhatt, Gopal K. Bhargava (2006) "Land and People of Indian States and Union Territories: Volume 14.", p.18
- ↑ Aiya VN (1906). The Travancore State Manual. Travancore Government Press. pp. 210–212. Retrieved 12 November 2007.
- ↑ M. T. Narayanan (1 January 2003). Agrarian Relations in Late Medieval Malabar. Northern Book Centre. pp. 16–18. ISBN 978-81-7211-135-9. Retrieved 28 July 2012.
- ↑ Srinivisa Iyengar, P. T. (1929). History of the Tamils: From the Earliest Times to 600 A.D. Madras: Asian Educational Services. p. 515. ISBN 978-8120601451.
{{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help) - ↑ Robin Rinehart (2004). Contemporary Hinduism: Ritual, Culture, and Practice. ABC-CLIO. p. 146. ISBN 978-1-57607-905-8. Retrieved 28 July 2012.
- ↑ Goldberg, Ellen (2002). The Lord who is Half Woman: Ardhanārīśvara in Indian and Feminist Perspective. SUNY Press. p. 20. ISBN 978-0-7914-5325-4. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Kemmerer, Lisa (2011). Animals and World Religions. Oxford University Press. p. 78. ISBN 978-0-19-991255-1. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Dalal, Roshen (2011). Hinduism: An Alphabetical Guide. Penguin Books India. p. 250. ISBN 978-0-14-341421-6. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Ragozin, Zenaide A. (2005). Vedic India As Embodied Principally in the Rig-veda. Kessinger Publishing. p. 341. ISBN 978-1-4179-4463-7. Retrieved 21 March 2013.
- ↑ A. Sreedhara Menon (1 January 2007). A Survey of Kerala History. DC Books. pp. 20–21. ISBN 978-81-264-1578-6. Retrieved 27 July 2012.
- ↑ "Unlocking the secrets of history". The Hindu. Chennai, India. 6 December 2004. Retrieved 12 November 2015.
- ↑ Subodh Kapoor (1 July 2002). The Indian Encyclopaedia. Cosmo Publications. p. 2184. ISBN 978-81-7755-257-7. Retrieved 1 August 2012.
- ↑ "Travel and Tourism". kerala.gov.in. Government of Kerala. Archived from the original on 14 ಜನವರಿ 2016. Retrieved 12 November 2015.
- ↑ Udai Prakash Arora; A. K. Singh (1 January 1999). Currents in Indian History, Art, and Archaeology. Anamika Publishers & Distributors. p. 116. ISBN 978-81-86565-44-5. Retrieved 6 October 2012.
- ↑ Udai Prakash Arora; A. K. Singh (1 January 1999). Currents in Indian History, Art, and Archaeology. Anamika Publishers & Distributors. pp. 118, 123. ISBN 978-81-86565-44-5. Retrieved 6 October 2012.
- ↑ Udai Prakash Arora; A. K. Singh (1 January 1999). Currents in Indian History, Art, and Archaeology. Anamika Publishers & Distributors. p. 123. ISBN 978-81-86565-44-5. Retrieved 6 October 2012.
- ↑ "Symbols akin to Indus valley culture discovered in Kerala". The Hindu. 29 September 2009. Retrieved 12 November 2015.
- ↑ Pradeep Kumar, Kaavya (28 January 2014). "Of Kerala, Egypt, and the Spice link". The Hindu. Retrieved 12 November 2015.
- ↑ Striving for sustainability, environmental stress and democratic initiatives in Kerala, p. 79; ISBN 81-8069-294-9, Srikumar Chattopadhyay, Richard W. Franke; Year: 2006.
- ↑ Subramanian, Archana (December 2016). "Route it through the seas". The Hindu. Archived from the original on 5 March 2022. Retrieved 2024-01-08.
- ↑ A Sreedhara Menon (1 January 2007). A Survey Of Kerala History. DC Books. pp. 57–58. ISBN 978-81-264-1578-6. Retrieved 10 October 2012.
- ↑ Vincent A. Smith; A. V. Williams Jackson (30 November 2008). History of India, in Nine Volumes: Vol. II – From the Sixth Century BCE to the Mohammedan Conquest, Including the Invasion of Alexander the Great. Cosimo, Inc. p. 166. ISBN 978-1-60520-492-5. Retrieved 1 August 2012.
- ↑ The Cambridge Shorter History of India. CUP Archive. p. 193. GGKEY:2W0QHXZ7K40. Retrieved 10 October 2012.
- ↑ Bhanwar Lal Dwivedi (1 January 1994). Evolution of Education Thought in India. Northern Book Centre. p. 164. ISBN 978-81-7211-059-8. Retrieved 10 October 2012.
- ↑ Kanakasabhai, V. (1997). The Tamils Eighteen Hundred Years Ago. Asian Educational Services. ISBN 978-81-206-0150-5. Retrieved 16 June 2009.
- ↑ Upinder Singh (2008). A History of Ancient and Early Medieval India: From the Stone Age to the 12th Century. Pearson Education India. p. 385. ISBN 978-81-317-1677-9. Retrieved 10 October 2012.
- ↑ James Oliver Thomson (1948). History of ancient geography – Google Books. Biblo & Tannen Publishers, 1948. ISBN 978-0-8196-0143-8. Retrieved 30 July 2009.
{{cite book}}: ISBN / Date incompatibility (help) - ↑ S. S. Shashi (1996). Encyclopaedia Indica: India, Pakistan, Bangladesh. Anmol Publications. p. 1207. ISBN 978-81-7041-859-7. Retrieved 10 October 2012.
- ↑ Murkot Ramunny (1 January 1993). Ezhimala: The Abode of the Naval Academy. Northern Book Centre. p. 3. ISBN 978-81-7211-052-9. Retrieved 10 October 2012.
- ↑ Joseph Minattur. "Malaya: What's in the name" (PDF). siamese-heritage.org. p. 1. Retrieved 7 August 2012.
- 1 2 K. K. Kusuman (1987). A History of Trade & Commerce in Travancore. Mittal Publications. pp. 1–2. ISBN 978-81-7099-026-0. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ According to Pliny the Elder, goods from India were sold in the Empire at 100 times their original purchase price. See
- ↑ Abraham Eraly (1 December 2011). The First Spring: The Golden Age of India. Penguin Books India. pp. 246–. ISBN 978-0-670-08478-4. Retrieved 7 August 2012.
- ↑ Iyengar PTS (2001). History Of The Tamils: From the Earliest Times to 600 A.D. Asian Educational Services. ISBN 81-206-0145-9. Retrieved 29 December 2008.
- ↑ Iyengar PTS (2001). History Of The Tamils: From the Earliest Times to 600 A.D. Asian Educational Services. pp. 192–195. ISBN 81-206-0145-9. Retrieved 29 December 2008.
- ↑ The Jews of India: A Story of Three Communities by Orpa Slapak. The Israel Museum, Jerusalem. 2003. p. 27. ISBN 965-278-179-7.
- ↑ David D'Beth Hillel (1832). The Travels of Rabbi David D'Beth Hillel: From Jerusalem, Through Arabia, Koordistan, Part of Persia, and India to Madras. author. p. 135.
- ↑ The Jews in India and the Far East. Greenwood Press. 1976. pp. 24–26. ISBN 978-0-8371-2615-9.
- 1 2 Rolland E. Miller (1993). Hindu-Christian Dialogue: Perspectives and Encounters. Motilal Banarsidass Publications. p. 50. ISBN 978-81-208-1158-4.
- ↑ The Encyclopedia of Christianity, Volume 5 by Erwin Fahlbusch. Wm. B. Eerdmans Publishing - 2008. p. 285. ISBN 978-0-8028-2417-2.
- ↑ Geoffrey Wainwright (2006). The Oxford History Of Christian Worship. Oxford University Press. p. 666. ISBN 978-0-19-513886-3. Retrieved 30 May 2015.
- ↑
- Bindu Malieckal (2005) Muslims, Matriliny, and A Midsummer Night's Dream: European Encounters with the Mappilas of Malabar, India; The Muslim World Volume 95 Issue 2
- ↑ Milton J, Skeat WW, Pollard AW, Brown L (31 August 1982). The Indian Christians of St Thomas. Cambridge University Press. p. 171. ISBN 0-521-21258-8.
{{cite book}}: CS1 maint: multiple names: authors list (link) - ↑ Susan Bayly (2004). Saints, Goddesses and Kings. Cambridge University Press. p. 40. ISBN 978-0-521-89103-5. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Jonathan Goldstein (1999). The Jews of China. M.E. Sharpe. p. 123. ISBN 978-0-7656-0104-9. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Nathan Katz (2000). Who Are the Jews of India?. University of California Press. p. 245. ISBN 978-0-520-21323-4. Retrieved 30 May 2015.
- 1 2 K. Balachandran Nayar (1974). In quest of Kerala. Accent Publications. p. 86. Retrieved 8 August 2012.
- ↑ A Sreedhara Menon (1 January 2007). A Survey Of Kerala History. DC Books. p. 97. ISBN 978-81-264-1578-6. Retrieved 8 August 2012.
- 1 2 A Sreedhara Menon (1 January 2007). A Survey Of Kerala History. DC Books. pp. 123–131. ISBN 978-81-264-1578-6. Retrieved 8 August 2012.
- ↑ R. E. Asher; T. C. Kumari (1997). Malayalam. Psychology Press. pp. 24–27. ISBN 978-0-415-02242-2.
- ↑ "The Buddhist History of Kerala". Kerala.cc. Archived from the original on 4 March 2016. Retrieved 25 September 2013.
- ↑ A Sreedhara Menon (1 January 2007). A Survey Of Kerala History. DC Books. p. 138. ISBN 978-81-264-1578-6. Retrieved 9 August 2012.
- ↑ Educational Britannica Educational (15 August 2010). The Geography of India: Sacred and Historic Places. The Rosen Publishing Group. p. 311. ISBN 978-1-61530-202-4. Retrieved 15 September 2012.
- ↑ Boland-Crewe, Tara; Lea, David (2003). The Territories and States of India. pp. 144–146. doi:10.4324/9780203402900. ISBN 978-1-135-35625-5.
- ↑ Corn, Charles; Glasserman, Debbie (March 1999). The Scents of Eden: A History of the Spice Trade. Kodansha America. ISBN 1-56836-249-8.
- ↑ Ravindran PN (2000). Black Pepper: Piper Nigrum. CRC Press. p. 3. ISBN 978-90-5702-453-5. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ Philip D. Curtin (25 May 1984). Cross-Cultural Trade in World History. Cambridge University Press. p. 144. ISBN 978-0-521-26931-5.
- 1 2 J. L. Mehta (1 January 2005). Advanced Study in the History of Modern India: Volume One: 1707–1813. Sterling Publishers Pvt. Ltd. pp. 324–327. ISBN 978-1-932705-54-6. Retrieved 9 August 2012.
- ↑ K. K. N. Kurup (1 January 1997). India's Naval Traditions: The Role of Kunhali Marakkars. Northern Book Centre. pp. 37–38. ISBN 978-81-7211-083-3. Retrieved 9 August 2012.
- ↑ South Asia 2006. Taylor & Francis. 1 December 2005. p. 289. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Murkot Ramunny (1 January 1993). Ezhimala: The Abode of the Naval Academy. Northern Book Centre. pp. 57–70. ISBN 978-81-7211-052-9. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Anjana Singh (30 April 2010). Fort Kochi in Kerala, 1750–1830: The Social Condition of a Dutch Community in an Indian Milieu. BRILL. pp. 22–52. ISBN 978-90-04-16816-9. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ S. Krishna Iyer (1995). Travancore Dutch relations, 1729–1741. CBH Publications. p. 49. ISBN 978-81-85381-42-8. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Mark de Lannoy (1997). The Kulasekhara Perumals of Travancore: history and state formation in Travancore from 1671 to 1758. Leiden University. p. 190. ISBN 978-90-73782-92-1. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ A. Sreedhara Menon (1987). Political History of Modern Kerala. D C Books. p. 140. ISBN 978-81-264-2156-5. Retrieved 10 August 2012.
- ↑ Raghunath Rai. History. FK Publications. pp. 14–. ISBN 978-81-87139-69-0. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ British Museum; Anna Libera Dallapiccola (22 June 2010). South Indian Paintings: A Catalogue of the British Museum Collection. Mapin Publishing Pvt Ltd. pp. 12–. ISBN 978-0-7141-2424-7. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Edgar Thorpe, Showick Thorpe; Thorpe Edgar. The Pearson CSAT Manual 2011. Pearson Education India. p. 99. ISBN 978-81-317-5830-4. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ The Edinburgh Gazetteer. Longman, Rees, Orme, Brown, and Green. 1827. pp. 63–. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Dharma Kumar (1965). Land and Caste in South India: Agricultural Labor in the Madras Presidency During the Nineteenth Century. CUP Archive. pp. 87–. GGKEY:T72DPF9AZDK. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ K.P. Ittaman (1 June 2003). History of Mughal Architecture Volume Ii. Abhinav Publications. pp. 30–. ISBN 978-81-7017-034-1. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Superintendent of Government Printing (1908). Imperial Gazetteer of India (Provincial Series): Madras. Calcutta: Government of India. p. 22. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ Kakkadan Nandanath Raj; Michael Tharakan (1981). Agrarian reform in Kerala and its impact on the rural economy: a preliminary assessment. International Labour Office. pp. 2–3. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ M. Naeem Qureshi (1999). Pan-Islam in British Indian Politics: A Study of the Khilafat Movement, 1918–1924. BRILL. pp. 445–447. ISBN 90-04-11371-1.
- ↑ Bardwell L. Smith (1976). Religion and Social Conflict in South Asia. BRILL. pp. 35–42. ISBN 978-90-04-04510-1. Retrieved 31 July 2012.
- ↑ Gopa Sabharwal (2007). India Since 1947: The Independent Years. Penguin Books India. pp. 23–. ISBN 978-0-14-310274-8. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Tmh. General Knowledge Digest 2010. Tata McGraw-Hill Education. p. 3. ISBN 978-0-07-069939-7. Retrieved 18 November 2012.
- 1 2 Sarina Singh; Amy Karafin; Anirban Mahapatra (1 September 2009). South India. Lonely Planet. ISBN 978-1-74179-155-6. Retrieved 6 January 2013.
- ↑ "The States Reorganisation Act, 1956" (PDF). legislative.gov.in. Government of India. Archived (PDF) from the original on 17 November 2021. Retrieved 11 May 2021.
- ↑ K.G. Kumar (12 April 2007). "50 years of development". The Hindu. Retrieved 30 August 2013.
- ↑ Manali Desai (27 November 2006). State Formation and Radical Democracy in India. Taylor & Francis. p. 142. ISBN 978-0-203-96774-4. Retrieved 31 August 2013.
- ↑ Madan Gopal Chitkara; Baṃśī Rāma Śarmā (1 January 1997). Indian Republic: Issues and Perspective. APH Publishing. pp. 134–. ISBN 978-81-7024-836-1. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Limits of Oceans and Seas, 3rd edition" (PDF). International Hydrographic Organization. 1953. Archived from the original (PDF) on 5 October 2018. Retrieved 28 December 2020.
- ↑ "Physical and Anatomical Characteristic of Wood of Some Less-Known Tree Species of Kerala" (PDF). Kerala Forest Research Institute. Government of Kerala. Archived (PDF) from the original on 9 July 2013. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Marine Fisheries". fisheries.kerala.gov.in. Department of Fisheries, Government of Kerala. Archived from the original on 17 November 2015. Retrieved 13 November 2015.
- ↑ V. Balakrishnan Nair (1994). Social Development and Demographic Changes in South India: Focus on Kerala. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 15. ISBN 978-8185880501. Retrieved 18 November 2012.
- 1 2 3 4 Srikumar Chattopadhyay; Richard W. Franke (2006). Striving for Sustainability: Environmental Stress and Democratic Initiatives in Kerala. Concept Publishing Company. ISBN 978-8180692949. Retrieved 19 March 2019.
- ↑ Geological Survey Water-supply Paper. U.S. Government Printing Office. 1961. p. 4. Retrieved 19 March 2019.
- ↑ Pradeep Sharma; Y. Dharnai Kumari; Tirunagaram Lakshmamma (2008). Status Of Women And Family Planning. Discovery Publishing House. p. 217. ISBN 978-8183563260. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Murdoch Books Pty Limited; Murdoch Books Test Kitchen (2010). India. Murdoch Books. p. 100. ISBN 978-1-74196-438-7. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ S. N. Sadasivan (2003). River Disputes in India: Kerala Rivers Under Siege. Mittal Publications. p. 223. ISBN 978-8170999133. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Pratiyogita Darpan (September 2006). Pratiyogita Darpan. Pratiyogita Darpan. p. 72. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Motilal (UK) Books of India (2008). Tourist Guide Kerala. Sura Books. p. 11. ISBN 978-8174781642. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Chandran Nair, Dr.S.Sathis. "India – Silent Valley Rainforest Under Threat Once More". rainforestinfo.org.au. Archived from the original on 24 September 2015. Retrieved 12 November 2015.
- ↑ M.R. Biju (2006). Sustainable Dimensions Of Tourism Management. Mittal Publications. p. 63. ISBN 978-8183241298. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Hussain. Geography Of India For Civil Ser Exam. Tata McGraw-Hill Education. p. 2. ISBN 978-0-07-066772-3. Retrieved 18 November 2012.
- 1 2 Frowde, Henry (1908–1909). Imperial Gazetteer of India (New ed.). Oxford: Clarendon Press. Archived from the original on 16 December 2008. Retrieved 2 December 2020.
- 1 2 "UN designates Western Ghats as world heritage site". The Times of India. 2 July 2012. Archived from the original on 31 January 2013. Retrieved 27 November 2018.
- 1 2 "The Times of India: Latest News India, World & Business News, Cricket & Sports, Bollywood". The Times of India. Archived from the original on 21 June 2013. Retrieved 2 July 2013.
- ↑ William Logan (1887). Malabar Manual (Volume-II). Madras Government Press.
- ↑ "Mineral Resources". Department of Mining and Geology – Government of Kerala. Archived from the original on 13 May 2022. Retrieved 4 April 2022.
- 1 2 Chandran 2018, p. 343.
- ↑ Nair RR, Rajan B, Akiba S, Jayalekshmi P, Nair MK, Gangadharan P, Koga T, Morishima H, Nakamura S, Sugahara T (January 2009). "Background radiation and cancer incidence in Kerala, India-Karanagappally cohort study". Health Physics. PMID 19066487.
- ↑ Danny Moss (2010). Public Relations Cases: International Perspectives. Taylor & Francis. p. 41. ISBN 978-0-415-77336-2. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Edgar Thorpe (2012). The Pearson CSAT Manual 2012. Pearson Education India. p. 3. ISBN 978-8131767344. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Press Trust of India (1 June 2020). "Kerala Boat Ferries Lone Passenger To Help Her Take Exam". NDTV. Archived from the original on 16 November 2021. Retrieved 17 November 2020.
- ↑ Suchitra, M (13 August 2003). "Thirst below sea level". The Hindu. Archived from the original on 22 September 2019. Retrieved 17 November 2020.
- ↑ Majid Husain (2011). Understanding: Geographical: Map Entries: for Civil Services Examinations: Second Edition. Tata McGraw-Hill Education. p. 9. ISBN 978-0-07-070288-2. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Inland Waterways Authority of India (IWAI—Ministry of Shipping) (2005). "Introduction to Inland Water Transport". IWAI (Ministry of Shipping). Retrieved 19 January 2006.
{{cite journal}}: CS1 maint: deprecated archival service (link) - ↑ India., Planning Commission (2008). Kerala Development Report. Academic Foundation. p. 224. ISBN 978-8171885947.
- ↑ Padmalal, D.; Maya, K.; Sreebha, S.; Sreeja, R. (2008). "Environmental effects of river sand mining: A case from the river catchments of Vembanad lake, Southwest coast of India". Environmental Geology. 54 (4): 879–889. Bibcode:2008EnGeo..54..879P. doi:10.1007/s00254-007-0870-z. ISSN 0943-0105. S2CID 129312081. Archived from the original on 25 November 2023. Retrieved 12 February 2020.
- ↑ M.K. Jha (2010). Natural and Anthropogenic Disasters: Vulnerability, Preparedness and Mitigation. Springer. p. 81. ISBN 978-9048124978. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Baynes, Chris (15 August 2018). "Worst floods in nearly a century kill 44 in India's Kerala state amid torrential monsoon rains". The Independent. Archived from the original on 23 May 2019. Retrieved 16 August 2018.
- ↑ "Wayanad landslides: 133 dead, 481 saved, at least 98 missing". Onmanorama. 30 July 2024. Archived from the original on 30 July 2024. Retrieved 31 July 2024.
- ↑ Chacko, T.; Renuka, G. (2002). "Temperature mapping, thermal diffusivity and subsoil heat flux at Kariavattom, Kerala". Proc Indian Acad Sci (Earth Planet Sci). 111 (1): 79. Bibcode:2002InEPS.111...79T. doi:10.1007/BF02702224.
- 1 2 Planning Commission, India (2007). Kerala Development Report. Academic Foundation. p. 223. ISBN 978-8171885947. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ RK Jain. Geography 10. Ratna Sagar. p. 110. ISBN 978-8183320818. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Together with Social Science Term II. Rachna Sagar. p. 112. ISBN 978-8181373991. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Edgar Thorpe, Showick Thorpe; Thorpe Edgar. The Pearson CSAT Manual 2011. Pearson Education India. p. 7. ISBN 978-8131758304. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ N.N. Kher; Jaideep Aggarwal. A Text Book of Social Sciences. Pitambar Publishing. p. 5. ISBN 978-8120914667. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Sarina Singh; Amy Karafin; Anirban Mahapatra (2009). South India. Lonely Planet. p. 15. ISBN 978-1-74179-155-6. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ S.V. Jeevananda Reddy. Climate Change: Myths and Realities. Jeevananda Reddy. p. 71. GGKEY:WDFHBL1XHK3. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Rao (2008). Agricultural Meteorology. PHI Learning. pp. 173–74. ISBN 978-8120333383. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Hydromet Division Updated/Real Time Maps". India Meteorological Department. Archived from the original on 5 March 2016. Retrieved 21 October 2014.
- 1 2 3 4 5 Brenkert, A.; Malone, E. (2003). "Vulnerability and resilience of India and Indian states to climate change: a first-order approximation". Joint Global Change Research Institute.
- ↑ Sudha, T. M. "Opportunities in participatory planning to Evolve a Landuse Policy for Western Ghats Region in Kerala" (PDF). Department of Town and Country Planning, Kerala. p. 14. Archived from the original (PDF) on 25 March 2016. Retrieved 18 January 2015.
- ↑ "History". Kerala forests and wildlife department. Archived from the original on 12 September 2015. Retrieved 12 August 2015.
- 1 2 3 4 5 Sreedharan TP (2004). "Biological Diversity of Kerala: A survey of Kalliasseri panchayat, Kannur district" (PDF). Centre for Development Studies. Archived from the original (PDF) on 26 March 2009. Retrieved 28 December 2008.
- ↑ Chandran 2018, p. 342.
- ↑ Chandran 2018, p. 347.
- ↑ Jayarajan M (2004). "Sacred Groves of North Malabar" (PDF). Centre for Development Studies. Archived from the original (PDF) on 26 March 2009. Retrieved 28 December 2008.
- ↑ Julian Evans (2008). The Forests Handbook, Applying Forest Science for Sustainable Management. John Wiley & Sons. p. 235. ISBN 978-0-470-75683-6. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ R. P. Singh; Zubairul Islam (2012). Environmental Studies. Concept Publishing Company. p. 172. ISBN 978-8180697746. Archived from the original on 25 November 2023. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Alexandra Anna Enrica van der Geer (2008). Animals in Stone: Indian Mammals Sculptured Through Time. Brill. p. 7. ISBN 978-9004168190. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "World's oldest teak trees dying in Kerala". DNA India. 13 May 2009. Archived from the original on 15 April 2021. Retrieved 25 November 2020.
- ↑ "View of A checklist of the vertebrates of Kerala State, India | Journal of Threatened Taxa". threatenedtaxa.org. Archived from the original on 7 October 2016.
- ↑ Institute, Kerala Forest Research (2003). Biodiversity Documentation for Kerala: Freshwater fishes (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Kerala Forest Research Institute. ISBN 978-8185041544. Archived from the original on 25 November 2023. Retrieved 18 October 2020.
- ↑ Vishnudattan, N. K.; et al. (15 June 2021). "A new Tardigrade species, Stygarctus keralensis sp. nov. (Arthrotardigrada: Stygarctidae) from the intertidal zone of Southwest coast of India". Zootaxa. 4985 (3): 381391. doi:10.11646/zootaxa.4985.3.5. PMID 34186802. S2CID 235688035. Archived from the original on 27 November 2021. Retrieved 22 June 2021.
- ↑ "Revenue Guide 2018" (PDF). Government of Kerala. Archived (PDF) from the original on 20 September 2020. Retrieved 28 September 2020.
- ↑ "Revenue department, government of Kerala". Archived from the original on 17 August 2021. Retrieved 28 September 2020.
- ↑ "Local Self Governance in Kerala". Government of Kerala. Archived from the original on 28 September 2021. Retrieved 28 September 2020.
- ↑ "Census of India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional)". Census Commission of India. Archived from the original on 16 June 2004. Retrieved 1 November 2008.
- ↑ Dezan Shira; Associates. (2012). Doing Business in India. Springer. pp. 313–. ISBN 978-3-642-27618-7. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ D Banerjea; N. R. Madhava Menon (2002). Criminal Justice India Series, Vol. 20. Allied Publishers. pp. 9–. ISBN 978-8177648713. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ M K Sunil Kumar (26 September 2017). "50 years on, Kochi still has a long way to go". The Times of India. Archived from the original on 2 June 2021. Retrieved 1 June 2021.
- ↑ "Chronological List of Central Acts (Updated up to 17-10-2014)". Lawmin.nic.in. Archived from the original on 7 January 2018. Retrieved 7 August 2016.
- ↑ Lewis McIver, G. Stokes (1883). Imperial Census of 1881 Operations and Results in the Presidency of Madras ((Vol II) ed.). Madras: E.Keys at the Government Press. p. 444. Archived from the original on 27 March 2023. Retrieved 5 December 2020.
- ↑ Presidency, Madras (India (1915). Madras District Gazetteers, Statistical Appendix For Malabar District (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್) (Vol.2 ed.). Madras: The Superintendent, Government Press. p. 20. Archived from the original on 27 March 2023. Retrieved 2 December 2020.
- ↑ "Thiruvananthapuram". 2010. Archived from the original on 18 September 2010. Retrieved 4 April 2022. Year of becoming a corporation
- ↑ Kozhikode Lok Sabha constituency redrawn Delimitation impact, The Hindu 5 February 2008
- ↑ "Kerala Sustainable Urban Development Project". Local Self Government Department. Archived from the original on 20 September 2020. Retrieved 7 February 2022.
- ↑ "City Information". Cochin International Airport. Government of Kerala. Archived from the original on 10 December 2012. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Cities best to earn a living are not the best to live: Survey". The Times of India. 26 November 2007. Archived from the original on 5 March 2016. Retrieved 7 February 2022.
- ↑ "History of Kerala Legislature". Government of Kerala. Archived from the original on 19 June 2012. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ "Our Parliament". Parliamentofindia.nic.in. Archived from the original on 10 February 2010. Retrieved 25 February 2010.
- 1 2 "Responsibilities". Kerala Rajbhavan. Archived from the original on 31 July 2009. Retrieved 13 November 2015.
- 1 2 "Kerala Government – Legislature". Government of Kerala. Archived from the original on 8 December 2012. Retrieved 19 November 2012.
- ↑ Rules of Business of Government of Kerala PART II FIRST SCHEDULE https://gad.kerala.gov.in/sites/default/files/general_attachment/Rules%20of%20Business%20-%20Part%20II.pdf
- ↑ "Collectorate | District Thiruvananthapuram, Government of Kerala | India" (in ಅಮೆರಿಕನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 2026-04-04.
- ↑ Admin (2025-01-22). "Land revenue administration, Government of Kerala". Department of Land Revenue (in ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 2026-01-01.
- ↑ "Official Website of Kerala Police". keralapolice.gov.in (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 2026-04-24.
- ↑ "History of Judiciary". All-India Judges Association. Archived from the original on 1 October 2015. Retrieved 29 April 2015.
- ↑ U S Congress; Congress (U.S.) (2010). Congressional Record, V. 153, Pt. 1, January 4, 2007 to January 17, 2007. Government Printing Office. p. 1198. ISBN 978-0-16-086824-5. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "High Court of Kerala Profile". High Court of Kerala. Archived from the original on 31 October 2012. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ D. Banerjea (2002). Criminal Justice India Series, Vol. 21. Allied Publishers. p. 80. ISBN 978-8177648720. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Sharma; Sharma B.k. (2007). Intro. to the Constitution of India, 4/e. PHI Learning Pvt. Ltd. p. 261. ISBN 978-8120332461. Retrieved 18 November 2012.
- 1 2 Mariamma Sanu George. "An Introduction to local self governments in Kerala" (PDF). SDC CAPDECK. pp. 17–20. Archived (PDF) from the original on 30 May 2015. Retrieved 17 November 2012.
- 1 2 S M Vijayanand (April 2009). "Kerala – A Case Study of Classical Democratic Decentralisation" (PDF). Kerala Institute of Local Administration. Archived from the original (PDF) on 13 May 2013. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Kerala Panchayat Raj Act, 1994 (none). Government of Kerala. 1994. https://www.indiacode.nic.in. Retrieved 31 December 2025.
- ↑ Kerala Municipality Act, 1994 (none). Government of Kerala. 1994. https://www.indiacode.nic.in. Retrieved 31 December 2025.
- ↑ Rajesh Tandon; Ranjita Mohanty (2006). Participatory Citizenship: Identity, Exclusion, Inclusion. Sage. p. 199. ISBN 978-0-7619-3467-7. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Shyam Nandan Chaudhary (2009). Tribal Development Since Independence. Concept Publishing Company. p. 235. ISBN 978-8180696220. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ T. M. Thomas Isaac; Richard W. Franke (2002). Local Democracy and Development: The Kerala People's Campaign for Decentralized Planning. Rowman & Littlefield. p. 13. ISBN 978-0-7425-1607-6.
- ↑ "Local Bodies | Local Self Government Department". lsgkerala.gov.in. Archived from the original on 2 June 2023. Retrieved 2025-07-08.
- ↑ India Corruption Survey 2019 – Report (PDF). Transparency International India. 2019. p. 22. Archived (PDF) from the original on 10 July 2021. Retrieved 18 June 2021.
- ↑ Special currespondent (28 February 2016). "Kerala the first digital State". The Hindu. Archived from the original on 15 April 2021. Retrieved 17 November 2020.
- ↑ PTI (30 October 2020). "Kerala, Tamil Nadu and Goa best governed States: report". The Hindu. Archived from the original on 7 October 2021. Retrieved 20 June 2021.
- ↑ B, Bibimol R.; Seena, Dr Anand Lali; Thanammal, Dr K. K. (2023-11-30). "C.Achutha Menon's Social Reforms: Paving The Way For A Progressive Kerala". Educational Administration: Theory and Practice (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). 29 (4): 4074–4079. doi:10.53555/kuey.v29i4.8887 (inactive 15 June 2026). ISSN 2148-2403.
{{cite journal}}: CS1 maint: DOI inactive as of ಜೂನ್ 2026 (link) - ↑ Duran, Jane (April 2025). "Egalitarianism and Justice in Kerala". Think (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). 24 (70): 23–29. doi:10.1017/S147717562500017X. ISSN 1477-1756.
- ↑ Thiranagama, Sharika (2019). "Rural Civilities: Caste, Gender and Public Life in Kerala". South Asia: Journal of South Asian Studies. 42 (2): 310–327. doi:10.1080/00856401.2019.1582190.
- ↑ Devika, J. (August 2010). "Egalitarian Developmentalism, Communist Mobilization, and the Question of Caste in Kerala State, India". The Journal of Asian Studies (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). 69 (3): 799–820. doi:10.1017/S0021911810001506. ISSN 1752-0401.
- ↑ "Hindu Nationalism in South India: The Rise of Saffron in Kerala".
{{cite journal}}: Cite journal requires|journal=(help) - ↑ Nair, A. Balakrishnan (1994). "The Dynamics of Kerala Politics". The Indian Journal of Political Science. 55 (3): 251–260. ISSN 0019-5510.
- ↑ "Kerala election wrap-up: How UDF ended LDF's 10-year rule". The Times of India. 2026-05-22. ISSN 0971-8257. Retrieved 2026-06-19.
- ↑ "Pinarayi Vijayan elected as Leader of Opposition in Kerala". Deccan Herald (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 2026-05-15.
- ↑ Parthasarathy, Srinivasan Ramani , Pon Vasanth B. A. , Nitika Francis , Devyanshi Bihani , Areena Arora & Sambavi (2026-05-06). "UDF's near three-fourths majority marked a historic victory for the Congress-led coalition". The Hindu (in Indian English). ISSN 0971-751X. Retrieved 2026-05-15.
{{cite news}}: CS1 maint: multiple names: authors list (link) - ↑ Heller, Patrick (18 April 2020). "A virus, social democracy, and dividends for Kerala". The Hindu. Archived from the original on 19 November 2021. Retrieved 2 February 2021.
- 1 2 3 4 Tharamangalam J (2005). "The Perils of Social Development without Economic Growth: The Development Debacle of Kerala, India" (PDF). Political Economy for Environmental Planners. Archived from the original (PDF) on 15 November 2013. Retrieved 28 December 2008.
- ↑ "MOSPI State Domestic Product, Ministry of Statistics and Programme Implementation, Government of India". 15 March 2021. Archived from the original on 17 June 2021. Retrieved 23 June 2021.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Government of Kerala (2021). Economic Review 2020 – Volume I (PDF). Thiruvananthapuram: Kerala State Planning Board. Archived (PDF) from the original on 2 May 2021. Retrieved 18 June 2021.
- ↑ "Economy of Kerala – 2016". slbckerala.com. Archived from the original on 28 March 2022. Retrieved 7 February 2022.
- 1 2 3 4 Chandran 2018, p. 409.
- ↑ K.P. Kannan; K.S. Hari (2002). Kerala's Gulf connection: Emigration, remittances and their macroeconomic impact, 1972–2000 (Report). https://ideas.repec.org/p/ind/cdswpp/328.html. Retrieved 4 April 2022.
- ↑ "Remittances: Kerala drives dollar flows to India". Yahoo! Finance. 5 November 2013. Archived from the original on 7 November 2013. Retrieved 8 November 2013.
- ↑ "NRI deposits in Kerala banks cross Rs 1 lakh crore". The Times of India. 22 June 2015. Archived from the original on 25 June 2015. Retrieved 13 November 2015.
- ↑ India. Planning Commission (2008). Kerala Development Report. Academic Foundation. p. 396. ISBN 978-8171885947.
- ↑ "State/Union Territory-Wise Number of Branches of Scheduled Commercial Banks and Average Population Per Bank Branch" (PDF). Reserve Bank of India. March 2002. Archived from the original (PDF) on 10 August 2007. Retrieved 28 December 2008.
- ↑ "Now, you can bank on every village in Kerala". The Times of India. 1 October 2011. Archived from the original on 4 January 2017. Retrieved 13 November 2015.
- ↑ Kumar KG (8 October 2007). "Jobless no more?". Business Line. Archived from the original on 6 November 2013. Retrieved 16 November 2012.
A study by K.C. Zacharia and S. Irudaya Rajan, two economists at the Centre for Development Studies (CDS), unemployment in Kerala has dropped from 19.1[%] in 2003 to 9.4[%] in 2007.
- ↑ Nair NG. Nair PR, Shaji H (eds.). Measurement of Employment, Unemployment, and Underemployment (PDF). Kerala Research Programme on Local Level Development. Thiruvananthapuram: Centre for Development Studies. ISBN 978-8187621751. Archived (PDF) from the original on 30 May 2015. Retrieved 31 December 2008.
- ↑ Mary, John (12 May 2008). "Men (Not) At Work". Outlook. Archived from the original on 6 November 2013. Retrieved 13 November 2015.
- 1 2 Deaton, Angus (22 August 2003). Regional poverty estimates for India, 1999–2000 (Report). p. 10. https://www.princeton.edu/rpds/papers/pdfs/deaton_regionalpovertyindia.pdf. Retrieved 4 April 2022.
- 1 2 "Budget In Brief" (PDF). finance.kerala.gov.in. Government of Kerala. Archived from the original on 25 November 2020. Retrieved 4 December 2020.
- ↑ "Memoranda from States: Kerala" (PDF). fincomindia.nic.in. Archived from the original (PDF) on 26 June 2008. Retrieved 25 September 2013.
- ↑ Kerala: Hartals Own Country? Archived 4 March 2016 ವೇಬ್ಯಾಕ್ ಮೆಷಿನ್ ನಲ್ಲಿ. 6 July 2008
- ↑ "India Today On Cm". Keralacm.gov.in. Archived from the original on 24 December 2013. Retrieved 11 January 2014.
- ↑ "Big push for infrastructure in Budget". The Hindu. 3 March 2017. Archived from the original on 29 January 2021. Retrieved 25 November 2020 – via www.thehindu.com.
- ↑ "Kerala Budget: Infrastructure projects get a major fillip". The New Indian Express. 4 March 2017. Archived from the original on 30 January 2021. Retrieved 25 November 2020.
- ↑ "Modi to address heads of civic bodies on urban revamp". The Hindu. 20 June 2015. Archived from the original on 2 February 2021. Retrieved 25 June 2015.
- ↑ R. Ramabhadran, Pillai. "AMRUT to roll out on a smaller scale". The Hindu. No. 12 November 2015. Archived from the original on 7 February 2021. Retrieved 12 November 2015.
- ↑ "Shopping festival begins". The Hindu. 2 December 2007. Archived from the original on 27 September 2013. Retrieved 24 January 2013.
- ↑ "LuLu Group: Going places". Khaleej Times. Archived from the original on 26 April 2021. Retrieved 13 November 2020.
- ↑ Heller, Patrick; Törnquist, Olle (13 December 2021). "Making sense of Kerala". The Hindu. Archived from the original on 14 December 2021. Retrieved 5 March 2022.
Kerala has specific challenges: persistently high levels of unemployment that disproportionately impact educated women, a high degree of global exposure and a very fragile environment. More broadly, as the 21st century unfolds, it becomes increasingly clearer that the role of the State in supporting development must fundamentally change. First, in highly educated societies like Kerala, industrialisation is no longer the path to economic prosperity.
- ↑ S. Rajitha Kumar; University of Kerala (2007). Traditional Industries of India in the Globalised World. University of Kerala. p. 223. ISBN 978-8177081435.
- ↑ "Indian Coir Industry". Indian Mirror. Archived from the original on 2 May 2014. Retrieved 29 April 2014.
- ↑ SIDBI Report on Micro, Small and Medium Enterprises Sector, 2010. Small Industries Development Bank of India. 2010.
- ↑ N. Rajeevan (March 2012). "A Study on the Position of Small and Medium Enterprises in Kerala vis a vis the National Scenario". International Journal of Research in Commerce, Economics and Management. 2 (3).
- ↑ "Functions, KSIDC, Thiruvananthapuram". Kerala State Industrial Development Corporation. Archived from the original on 9 July 2014. Retrieved 6 December 2013.
- ↑ Government of Kerala (2005). "Kerala at a Glance". Government of Kerala. Archived from the original on 18 January 2006. Retrieved 22 January 2006.
- ↑ B.R. Sinha (2003). Encyclopaedia Of Professional Education (10 Vol.). Sarup & Sons. pp. 204–05. ISBN 978-8176254106. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Babu P. Remesh (2010). Dynamics of Rural Labour: A Study of Small Holding Rubber Tappers in Kerala. Concept Publishing Company. pp. 52–. ISBN 978-8180696602. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Government of India Planning Commission (2008). Kerala Development Report. Academic Foundation. pp. 66–. ISBN 978-8171885947. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Planning Commission, India (2007). Kerala Development Report. Academic Foundation. p. 66. ISBN 978-8171885947. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Chandran 2018, p. 406.
- ↑ Limca Book of Records. Bisleri Beverages Limited. 2001. p. 97. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ South Asia 2006. Taylor & Francis. 2005. p. 291. ISBN 978-1-85743-318-0. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Economic Affairs. H. Roy. 1998. p. 47. Retrieved 18 November 2012.
- 1 2 James Newton (2012). Jay Rai's Kitchen – Keralan Cuisine. Springwood emedia. pp. 3–. ISBN 978-1-4761-2308-0. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Rajan, S. & B.L.Markose; Baby Lissy Markose (2007). Propagation of Horticultural Crops: Vol.06. Horticulture Science Series. New India Publishing. pp. 212–. ISBN 978-8189422486. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Pradhan (2009). Retailing Management 3E. Tata McGraw-Hill Education. pp. 256–. ISBN 978-0-07-015256-4. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ T. Pradeepkumar; Kumar, Pradeep (2008). Management of Horticultural Crops: Vol.11 Horticulture Science Series: In 2 Parts. New India Publishing. pp. 509–. ISBN 978-8189422493. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Filippo Osella; Caroline Osella (2000). Social Mobility In Kerala: Modernity and Identity in Conflict. Pluto Press. pp. 235–. ISBN 978-0-7453-1693-2. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Cashew sector in a tailspin". The Hindu. Archived from the original on 24 June 2016. Retrieved 24 June 2016.
- ↑ Chandran 2018, p. 407.
- ↑ C.K. Varshney; J. Rzóska (1976). Aquatic Weeds in South East Asia. Springer. pp. 100–. ISBN 978-9061935568. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Aline Dobbie (2006). India the Elephants Blessing. Melrose Press. pp. 123–. ISBN 978-1-905226-85-6. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Kerala: Natural Resources". Government of India. Archived from the original on 18 December 2011. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Kerala: April 2012" (PDF). Indian Brand Equity Fund. Archived (PDF) from the original on 10 May 2013. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ India. Planning Commission (1961). Third five year plan. Manager of Publications. p. 359. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Government of India Planning Commission (2008). Kerala Development Report. Academic Foundation. p. 51. ISBN 978-8171885947. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Planning Commission, India (2007). Kerala Development Report. Academic Foundation. p. 51. ISBN 978-8171885947. Retrieved 30 May 2015.
- 1 2 R. Quentin Grafton; Ray Hilborn; Dale Squires (2009). Handbook of Marine Fisheries Conservation and Management. Oxford University Press. pp. 10–12. ISBN 978-0-19-537028-7.
- ↑ Leela Gulati (1984). Fisherwomen on the Kerala Coast: Demographic and Socio-Economic Impact of a Fisheries Development Project. International Labour Organization. p. 103. ISBN 978-9221036265. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Journal of Kerala Studies. University of Kerala. 1987. p. 201. Retrieved 18 November 2012.
- 1 2 Ministry Annual Report (2019–20) (PDF). New Delhi: Ministry of Road Transport & Highways Transport Research Wing, Government of India. 2020. Archived (PDF) from the original on 28 October 2021. Retrieved 20 June 2021.
- ↑ Basic Road Statistics of India (2016–17) (PDF). New Delhi: Ministry of Road Transport & Highways Transport Research Wing, Government of India. 2019. pp. 7–18. Archived (PDF) from the original on 28 August 2021. Retrieved 25 November 2020.
- ↑ Chandran 2018, p. 422.
- 1 2 "National Highways in Kerala". Kerala Public Works Department. Government of Kerala.
- ↑ "Coastal, Hill Highways to become a reality". The Hindu. 12 July 2017. Archived from the original on 15 April 2021. Retrieved 12 February 2019.
- ↑ "District of Palakkad – the granary of Kerala, Silent Valley National Park, Nelliyampathy". keralatourism.org. Archived from the original on 15 April 2021. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "About us". Kerala Public Works Department. Government of Kerala. Archived from the original on 1 December 2010. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Kumar VS (20 January 2006). "Kerala State transport project second phase to be launched next month". The Hindu. Archived from the original on 4 March 2007. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ Kumar VS (2003). "Institutional Strengthening Action Plan (ISAP)". Kerala Public Works Department. Government of Kerala. Archived from the original on 12 May 2008. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ Kumar KG (22 September 2003). "Accidentally notorious". The Hindu. Archived from the original on 10 August 2011. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ "Kerala parties finally toe NHAI line of 45-m wide highways". Indian Express. 18 August 2010. Retrieved 25 September 2013.
- ↑ "Check out India's 13 super expressways". Rediff.com. 5 July 2011. Archived from the original on 28 September 2013. Retrieved 25 September 2013.
- ↑ "Kerala against development of five NHs". The Hindu. 28 March 2013. Archived from the original on 4 December 2024. Retrieved 29 September 2024.
- ↑ Staff Reporter (30 June 2013). "State's troubled highways a shocking revelation for Centre". The Hindu. Retrieved 25 September 2013.
- ↑ "Introduction" (PDF). Delhi Metro Rail Corporation. Archived from the original (PDF) on 6 September 2012. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "The Zonal Dream Of Railway Kerala". yentha.com. Archived from the original on 25 October 2012. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Thiruvananthapuram Central to be made a world-class station". The Hindu (in Indian English). 7 March 2007. ISSN 0971-751X. Retrieved 8 May 2016.
- ↑ "Aviation school proposal evokes mixed response". The Hindu. 8 June 2009. Archived from the original on 20 December 2016. Retrieved 21 July 2015.
- ↑ Sudhakaran, P (14 September 2015). "Kannur flew, way before its first airport". The Times of India. Timesofindia.indiatimes.com. Archived from the original on 18 May 2017. Retrieved 13 November 2020.
- ↑ "Silver jubilee does not bring cheer to Karipur airport users". The Times of India. 2 April 2012. Archived from the original on 4 June 2021. Retrieved 7 February 2022.
- ↑ Menon, Supriya (9 October 2015). "How is the world's first solar-powered airport faring? – BBC News". BBC News. Bbc.com. Archived from the original on 25 May 2023. Retrieved 21 December 2018.
- ↑ "CIAL chosen for UN environmental honour". The New Indian Express. 26 July 2018. Archived from the original on 7 April 2023. Retrieved 7 February 2022.
- ↑ "The three airports in Kerala can be in business without affecting each other". Rediff. 6 December 1999. Archived from the original on 20 January 2008. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ "Kollam port gets ICP clearance". The Hindu. 15 Jun 2024. Archived from the original on 16 June 2024. Retrieved 16 Jun 2024.
- ↑ "LIST OF IMMIGRATION CHECK POSTs" (PDF). Ministry of Home Affairs - Govt. of India. Archived (PDF) from the original on 31 July 2024. Retrieved 16 Jun 2024.
- 1 2 3 4 5 6 Chandran 2018, p. 424.
- ↑ Government of India Planning Commission (2008). Kerala Development Report. Academic Foundation. p. 207. ISBN 978-8171885947. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Prabhakaran, Aishwarya (2024-04-28). "'Sustainable, scenic': Kochi Water Metro carves niche & new paths". The New Indian Express (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 2025-03-08.
- ↑ "Kochi Water Metro | About Us". Kochi Water Metro (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 2025-03-08.
- ↑ Chandran 2018, p. 423.
- 1 2 3 "Reviving the historic Canoly Canal". The Hindu. 5 January 2005. Archived from the original on 23 September 2010. Retrieved 16 August 2009.
- 1 2 3 4 "Size, Growth Rate and Distribution of Population" (PDF). Census 2011. Government of India. Archived (PDF) from the original on 23 September 2015. Retrieved 13 November 2015.
- ↑ "Provisional Population Totals, Census of India 2011" (PDF). Population of the urban local bodies in Kerala (2011). Government of Kerala. Archived from the original (PDF) on 24 September 2020. Retrieved 4 December 2020.
- 1 2 R Ramesh; R Purvaja; A Senthil Vel. Shoreline change assessment for Kerala coast (PDF). National Centre for Sustainable Coastal Management, Ministry of Environment and Forests. Archived from the original (PDF) on 30 May 2015. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Level of Urbanisation in Indian States". mohua.gov.in. Ministry of Housing and Urban Affairs, Government of India. Archived from the original on 7 February 2022. Retrieved 7 February 2022.
- ↑ Kalathil MJ (2004). Nair PR, Shaji H (eds.). Withering Valli: Alienation, Degradation, and Enslavement of Tribal Women in Attappady (PDF). Kerala Research Programme on Local Level Development. Thiruvananthapuram: Centre for Development Studies. ISBN 978-8187621690. Archived (PDF) from the original on 30 May 2015. Retrieved 29 December 2008.
- ↑ "International Women's Day 2017: Kerala and the myth of matriarchy". Firstpost. 5 March 2017. Archived from the original on 16 July 2021. Retrieved 16 July 2021.
- ↑ Lankina; Tomila V.; Getachew, Lullit (2013). "Competitive religious entrepreneurs: Christian missionaries and female education in colonial and post-colonial India". British Journal of Political Science. 43: 103–31. doi:10.1017/s0007123412000178. S2CID 145185494. Archived from the original on 25 February 2021. Retrieved 2 February 2016.
- ↑ ലേഖകൻ, മാധ്യമം (10 July 2021). "ജനസംഖ്യാദിനം; അറിയാം 21 കാര്യങ്ങൾ". Madhyamam (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Archived from the original on 16 July 2021. Retrieved 16 July 2021.
- 1 2 Ammu Joseph (1999). Oommen M.A. (ed.). Rethinking Development: Kerala's Development Experience. Concept Publishing Company. pp. 479–86. ISBN 978-8170227656. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Brenda Maddox mentions in: Maddox, Brenda. "A Marxist Paradise For Women?" New Statesman. (London, England: 1996) 128 no4440 30 January 14, 1999.
- ↑ Antherjanam, Lalithambika. Cast Me Out If You Will. New York: The Feminist Press, 1997.
- ↑ Jeffrey, Robin (1987). "Governments and Culture: How Women Made Kerala Literate". Pacific Affairs. 60 (3): 447–72. doi:10.2307/2758883. JSTOR 2758883.
- ↑ "Kerala Government Has Unveiled A Policy To Enforce Constitutional Rights Of Transgenders". The Huffington Post. 12 November 2015. Archived from the original on 10 May 2017. Retrieved 28 June 2016.
- ↑ Devasia, T. K. (19 March 2016). "Why Kerala's free sex-change surgeries will offer a new lifeline for the transgender community". Scroll.in (in ಅಮೆರಿಕನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Archived from the original on 29 June 2019. Retrieved 5 July 2019.
- ↑ "After She-Taxi, Kerala to launch G-Taxi for transgenders". The Times of India. Thiruvananthapuram. PTI. 31 January 2016. Archived from the original on 29 October 2019. Retrieved 25 March 2016.
- ↑ "How Kerala left the country behind on transgender rights". dna (in ಅಮೆರಿಕನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್). 14 November 2015. Archived from the original on 29 June 2019. Retrieved 19 March 2016.
- ↑ "Affirming their right, they march with pride". The Hindu (in Indian English). 13 August 2017. ISSN 0971-751X. Archived from the original on 28 December 2019. Retrieved 4 April 2022.
- ↑ "Kerala to host its first gay parade". The Times of India. 30 June 2010.
- ↑ "Kerala govt passes order to use 'transgender' instead of 'third/other gender'". www.thenewsminute.com. 30 June 2019. Retrieved 8 July 2019.
- ↑ Roshni, R. k (30 June 2019). "Only 'transgender' in official communication". The Hindu (in Indian English). ISSN 0971-751X. Retrieved 8 July 2019.
- ↑ "Gendering Human Development Indices" (PDF). Ministry of Women and Child Development, Government of India with UNDP India. March 2009.
- ↑ Lin, Chun (2006). The transformation of Chinese socialism. Durham [N.C.]: Duke University Press. pp. 298. ISBN 978-0-8223-3785-0. OCLC 63178961.
- ↑ "Sub-national HDI – Area Database". Global Data Lab (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Institute for Management Research, Radboud University. Retrieved 25 September 2018.
- 1 2 "India Human Development Report 2011: Towards Social Inclusion" (PDF). Institute of Applied Manpower Research, Planning Commission, Government of India. Archived from the original (PDF) on 21 October 2013. Retrieved 24 October 2014.
- 1 2 "Kerala HDR 2005". Human Development Report. Asia and the Pacific: United Nations. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Human Development Report 2005" (PDF). Human Development Report. Asia and the Pacific: United Nations. Archived from the original (PDF) on 10 March 2011. Retrieved 14 November 2015.
- ↑ "Human Development Index rose 21 per cent; Kerala tops chart". CNBC. 21 October 2011. Retrieved 14 November 2015.
- ↑ "Growth, reforms lift living standards in India: Human development Index". Economic Times. 22 October 2011. Retrieved 14 November 2015.
- ↑ Sunil Mani; Anjini Kochar (2006). Kerala's Economy: Crouching Tiger, Sacred Cows. D.C. Books. p. 121. ISBN 978-8126413591. Retrieved 24 September 2012.
- ↑ "Literacy Survey, India (2017–18)". Firstpost. 8 September 2020. Archived from the original on 2 November 2021. Retrieved 9 September 2020.
- ↑ "Literacy Rate in Kerala – 2018". Archived from the original on 7 February 2022. Retrieved 7 February 2022.
- 1 2 "Tripura tops literacy rate with 94.65 per cent, leaves behind Kerala". IBNLive. 9 September 2013. Archived from the original on 13 September 2013. Retrieved 12 February 2015.
- ↑ Balaji, J. (22 October 2011). "Kerala tops in literacy rate, health services". The Hindu. Chennai, India. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Centre for Development Studies Thiruvananthapuram (2006). Human Development Report 2005 Kerala. Thiruvananthapuram, Kerala: State Planning Board.
- ↑ "Press Note on Poverty Estimates, 2011–12" (PDF). planningcommission.gov.in. Planning Commission, Government of India. Archived from the original (PDF) on 28 June 2014. Retrieved 27 November 2018.
- ↑ EFA [Education for All Global Monitoring Report] (Report). UNESCO. 2003. p. 156. https://www.unesco.org/education/efa_report/chapter4.pdf. Retrieved 4 April 2022.
- ↑ Kutty VR (2000). "Historical analysis of the development of health care facilities in Kerala State, India". Health Policy and Planning. 15 (1): 103–09. doi:10.1093/heapol/15.1.103. PMID 10731241. S2CID 7634887.
- 1 2 Varma MS (4 April 2005). "Nap on HDI scores may land Kerala in an equilibrium trap". The Financial Express. Archived from the original on 17 June 2008. Retrieved 12 November 2007.
- ↑ "SDG India – Index 2021–22 – Partnerships in the Decade of Action" (PDF). NITI Aayog. 2021. Archived from the original on 13 June 2021. Retrieved 29 September 2024.
- ↑ "Handbook of Statistics on Indian Economy. Table 154 : Number and Percentage of Population Below Poverty Line. (2011-12)". Reserve Bank of India. Archived from the original on 13 September 2021. Retrieved 13 September 2021.
- ↑ "Kerala: A ghost town in the world's most populated country". www.bbc.co.uk. BBC News. 26 March 2023. Retrieved 26 March 2023.
- 1 2 3 Kutty VR (2004). Nair PR, Shaji H (eds.). Why low birth weight (LBW) is still a problem in Kerala: A preliminary exploration (PDF). Kerala Research Programme on Local Level Development. Thiruvananthapuram: Centre for Development Studies. p. 6. ISBN 978-8187621607. Retrieved 12 November 2007.
- ↑ Christophe Z Guilmoto and Irudaya Rajan. "Fertility at District Level in India:Lessons from the 2011 Census" (PDF). p. 31. Retrieved 29 October 2020.
- ↑ "Fertility rate to even out in 20 years in Kerala". Deccan Chronicle. Retrieved 29 October 2020.
- ↑ "Kerala among the least corrupt states in India, Karnataka tops the list: study". OnManorama.
- ↑ "India Corruption Study – 2005". Transparency International. June 2005. Archived from the original on 13 April 2013. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ Jean Dreze; Amartya Sen (2002). India: Development and Participation. Oxford University Press. p. 368. ISBN 978-0-19-925749-2. Retrieved 24 September 2012.
- ↑ "Table–3.1 Incidence And Rate Of Violent Crimes During 2011" (PDF). 21 June 2012. Archived from the original (PDF) on 28 September 2013. Retrieved 24 September 2014.
- ↑ "Child marriages remain Kerala's secret shame". The Hindu. 4 September 2015. ISSN 0971-751X. Retrieved 4 September 2015.
- ↑ Naha, Abdul Latheef (18 February 2018). "Child marriage cases go up in Malappuram". The Hindu. Retrieved 31 December 2019.
- ↑ "Child marriages shoot up in the most unlikely places in Kerala". OnManorama. Archived from the original on 2021-05-08. Retrieved 2026-08-03.
- ↑ Natu, Nitasha (25 December 2019). "Kerala No. 1 in child sex abuse complaints; Tamil Nadu, Maharashtra follow". The Time of India. Retrieved 31 December 2019.
- ↑ "Conviction rate up, Kerala tops with over 77% link". The Times of India. New Delhi, India. 9 August 2015. Retrieved 14 November 2015.
- ↑ "Population of homeless in rural India dips". The Times of India. India. 7 December 2013. Retrieved 14 November 2015.
- ↑ "CM told to pursue Zero Homeless Kerala project link". The Hindu. Pathanamthitta, India. 3 November 2013.
- ↑ "Kerala-becomes-Indias-first-complete-digital-state link". The Times of India. New Delhi, India. 15 August 2015.
- ↑ Maya, C (12 December 2013). "The road to universal health care in State". The Hindu. Retrieved 14 November 2015.
- 1 2 Krishnaswami P (2004). Neelakantan S, Nair PR, Shaji H (eds.). Morbidity Study: Incidence, Prevalence, Consequences, and Associates (PDF). Kerala Research Programme on Local Level Development. Thiruvananthapuram: Centre for Development Studies. ISBN 978-8187621669. Retrieved 31 December 2008.
- ↑ "Kerala as good as US, OECD in saving newborn children". The Times of India. Retrieved 9 March 2017.
- ↑ Patel, Atish (4 May 2016). "Why Kerala is the best place in India to die".
- ↑ Roy MKP (2004). "Water quality and health status in Kollam Municipality" (PDF). Centre for Development Studies. Archived from the original (PDF) on 21 December 2016. Retrieved 28 December 2008.
- ↑ "Diabetic patients: Kerala tops list of Indian states". The Times of India (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). 8 December 2017. Retrieved 28 October 2019.
- ↑ "Kerala Named World's First WHO-UNICEF "Baby-Friendly State"". United Nations Foundation. August 2002. Archived from the original on 6 March 2010. Retrieved 14 March 2009.
- ↑ "Indian state wins 'baby-friendly' award". BBC News. Kochi, India. 1 August 2002.
- 1 2 3 Unnikrishnan, E (2004). "Materia Medica of the Local Health Traditions of Payyannur" (PDF). Centre for Development Studies. Retrieved 22 January 2006.
- ↑ Angus Stewart, woodburn The Religious attitude: A psychological study of its differentiation, 1927
- 1 2 "PK Warrier turns 90". The Hindu. 6 June 2011.
- 1 2 Arya Vaidya Sala Kottakkal – Part 1 (Documentary). BBC World – India Business Report. 30 May 2013. Archived from the original on 22 December 2021.
- 1 2 Leelakrishnan, Alamkode (17 June 2019). "അമ്പതിന്റെ നിറവില് മലപ്പുറം; മലപ്പുറത്തിന്റെ മാനവിക മഹാപൈതൃകം". Mathrubhumi. Archived from the original on 7 May 2021. Retrieved 24 April 2021.
- ↑ "Kerala becomes first state to provide free cancer treatment – Free Press Journal". www.freepressjournal.in. 11 October 2014. Retrieved 18 May 2016.
- ↑ "Health Statistics and Public Health issues in Kerala". Indus Health Plus (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 28 October 2019.
- ↑ Krishnakumar, P. K.; Sanandakumar, S. (23 April 2016). "Health crisis in Kerala: The increase in cancer, kidney and liver diseases – The Economic Times". The Economic Times. Retrieved 18 May 2016.
- ↑ Statistics Wing, Health Information Cell (2019). List of modern medicine institutions (2017–18) (PDF). Thiruvananthapuram: Directorate of Health Services, Government of Kerala. pp. 1, 7.
- 1 2 "'Classical' status for Malayalam". The Hindu. Thiruvananthapuram, India. 24 May 2013. Retrieved 25 May 2013.
- ↑ "Kerala – Principal Language". Government of India. Archived from the original on 10 June 2020. Retrieved 27 November 2018.
- 1 2 "Census of India – Language". censusindia.gov.in.
- ↑ "Kerala government to appoint officer to study issues of linguistic minorities". City: Thiruvananthapuram. The Times of India. TNN. 2 August 2017. Retrieved 29 December 2019.
- ↑ "Population by religious community – 2011". 2011 Census of India. Office of the Registrar General & Census Commissioner. Archived from the original on 25 August 2015. Retrieved 25 August 2015.
- ↑ "The paradox of India's most religiously diverse state". The Ground Truth Project. 7 April 2019. Retrieved 7 April 2019.
- ↑ "There's a Place in India Where Religions Coexist Beautifully and Gender Equality Is Unmatched". Huffpost. 6 April 2016. Retrieved 6 April 2016.
- ↑ Heller, Patrick (June 1996). "Social capital as a product of class mobilization and state intervention: Industrial workers in Kerala, India". World Development. 24 (6): 1055–1071. doi:10.1016/0305-750X(96)00015-0.
- ↑ "Population by religious communities". Census of India. Government of India. Retrieved 26 August 2015.
- ↑ "Increase in Muslim population in the State". The Hindu. Chennai, India. 23 September 2004. Archived from the original on 28 November 2004. Retrieved 13 November 2015.
- ↑ "Kerala, not Goa, has maximum no. of Christians". The Times of India. The Times Group. 25 December 2007.
- ↑ "Vital Statistics 2016" (PDF). Ecostat, Kerala Government. Archived from the original (PDF) on 11 July 2019. Retrieved 7 June 2019.
- ↑ Sethi, Atul (24 June 2007). "Trade, not invasion brought Islam to India". The Times of India. Retrieved 24 September 2014.
- ↑ Katz 2000; Koder 1973; Thomas Puthiakunnel 1973; David de Beth Hillel, 1832; Lord, James Henry 1977.
- ↑ Varghese, Theresa (2006). Stark World Kerala (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Stark World Pub. ISBN 978-8190250511.
- ↑ Kumar, Satish (2012). India's National Security: Annual Review 2009 (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Routledge. ISBN 978-1-136-70491-8.
- ↑ Minu Ittyipe; Solomon to Cheraman; Outlook Indian Magazine; 2012
- ↑ Kunhali, V. "Muslim Communities in Kerala to 1798" PhD Dissertation Aligarh Muslim University (1986)
- ↑ Chitra Divakaruni (2011). The Palace of Illusions. Pan Macmillan. ISBN 978-0-330-47865-6. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Jonathan Goldstein (1999). The Jews of China. M. E. Sharpe. p. 123. ISBN 978-0-7656-0104-9.
- ↑ Edward Simpson; Kai Kresse (2008). Struggling with History: Islam and Cosmopolitanism in the Western Indian Ocean. Columbia University Press. p. 333. ISBN 978-0-231-70024-5. Retrieved 24 July 2012.
- ↑ Uri M. Kupferschmidt (1987). The Supreme Muslim Council: Islam Under the British Mandate for Palestine. Brill. pp. 458–59. ISBN 978-9004079298. Archived from the original on 25 November 2023. Retrieved 25 July 2012.
- ↑ Husain Raṇṭattāṇi (2007). Mappila Muslims: A Study on Society and Anti Colonial Struggles. Other Books. pp. 179–. ISBN 978-8190388788. Retrieved 25 July 2012.
- ↑ The Encyclopedia of Christianity, Volume 5 Archived 26 December 2016 ವೇಬ್ಯಾಕ್ ಮೆಷಿನ್ ನಲ್ಲಿ. by Erwin Fahlbusch. Wm. B. Eerdmans Publishing – 2008. p. 285. ISBN 978-0802824172.
- ↑ Johnson, Barbara C. (2003). "The Cochin Jews Of Kerala". In Slapak, Orpa (ed.). The Jews of India: A Story of Three Communities. Jerusalem: The Israel Museum. p. 27. ISBN 9652781797.
- ↑ "Saint Thomas". Encyclopædia Britannica. 1 January 2019.
- ↑ Menachery G; 1973, 1998; Mundalan, A. M; 1984; Podipara, Placid J. 1970; Leslie Brown, 1956
- ↑ Selvister Ponnumuthan (1996). Authentic Interpretation in Canon Law: Reflections on a Distinctively Canonical Institution. Gregorian&Biblical BookShop. pp. 103–. ISBN 978-8876527210. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Raymond Brady Williams (1996). Christian Pluralism in the United States: The Indian Immigrant Experience. Cambridge University Press. pp. 144–. ISBN 978-0-521-57016-9. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Allan Anderson; Edmond Tang (2005). Asian and Pentecostal: The Charismatic Face of Christianity in Asia. OCMS. pp. 248–. ISBN 978-1-870345-43-9. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ John Anthony McGuckin (15 December 2010). The Encyclopedia of Eastern Orthodox Christianity. pp. 377–. Retrieved 18 November 2012. John Wiley & Sons. 2010. ISBN 978-1-4443-9254-8.
- ↑ Thomas Arthur Russell (2010). Comparative Christianity: A Student's Guide to a Religion and Its Diverse Traditions. Universal-Publishers. pp. 40–. ISBN 978-1-59942-877-2. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Stephen Neill (2002). A History of Christianity in India: 1707–1858. Cambridge University Press. pp. 247–251. ISBN 978-0-521-89332-9. Retrieved 31 August 2012.
- ↑ Bergunder, Michael (2008). The South Indian Pentecostal Movement in the Twentieth Century (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Wm. B. Eerdmans Publishing. pp. 15–16, 26–30, 37–57. ISBN 978-0-8028-2734-0.
- ↑ A Sreedhara Menon (2007). A Survey Of Kerala History. DC Books. pp. 192–. ISBN 978-8126415786. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Knut A. Jacobsen, Selva J. Rak; Selva J. Raj (2008). South Asian Christian Diaspora: Invisible Diaspora in Europe and North America. Ashgate Publishing, Ltd. pp. 172–. ISBN 978-0-7546-6261-7. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Ajantha Subramanian (2009). Shorelines: Space and Rights in South India. Stanford University Press. pp. 95–. ISBN 978-0-8047-8685-0. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Singh, Anjana. "Fort Cochin in Kerala 1750–1830 The Social Condition of a Dutch Community in an Indian Milieu." Brill, Leiden Boston: 2010, 3: 92.
- ↑ Weil, Shalva. "Jews in India." in M.Avrum Erlich (ed.) Encyclopedia of the Jewish Diaspora, Santa Barbara, CA: ABC CLIO. 2008, 3: 1204–12.
- ↑ The Israelis (Jews) of India: A Story of Three Communities Archived 26 December 2016 ವೇಬ್ಯಾಕ್ ಮೆಷಿನ್ ನಲ್ಲಿ. by Orpa Slapak. The Israel Museum, Jerusalem. 2003. p. 27. ISBN 978-9652781796.
- ↑ Weil, Shalva. India's Jewish Heritage: Ritual, Art and Life-Cycle, Mumbai: Marg Publications, 2009. [first published in 2002; 3rd edn.]. Katz 200/*Religion */ 0; Koder 1973; Menachery 1998
- ↑ Joan G. Roland (1998). The Jewish Communities of India: Identity in a Colonial Era. Transaction Publishers. pp. 283–. ISBN 978-0-7658-0439-6. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Paradesi Synagogue – tourist attractions at Mattancherry, Ernakulam Kerala Tourism". www.keralatourism.org.
- ↑ Stewart Lockie; David Carpenter (2012). Agriculture, Biodiversity and Markets: Livelihoods and Agroecology in Comparative Perspective. Routledge. p. 258. ISBN 978-1-136-54649-5. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ George Mathew; B S Baviskar (2009). Inclusion and Exclusion in Local Governance: Field Studies from Rural India. Sage Publications. p. 204. ISBN 978-8178298603. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Roy, Ranjan (1990). "Discovery of the Series Formula for π by Leibniz, Gregory, and Nilakantha". Mathematics Magazine. 63 (5): 291–306. doi:10.2307/2690896. JSTOR 2690896.
- ↑ Pingree, David (1992), "Hellenophilia versus the History of Science", Isis, 83 (4): 554–63, Bibcode:1992Isis...83..554P, doi:10.1086/356288, JSTOR 234257, S2CID 68570164,
One example I can give you relates to the Indian Mādhava's demonstration, in about 1400 A.D., of the infinite power series of trigonometrical functions using geometrical and algebraic arguments. When this was first described in English by Charles Whish, in the 1830s, it was heralded as the Indians' discovery of the calculus. This claim and Mādhava's achievements were ignored by Western historians, presumably at first because they could not admit that an Indian discovered the calculus, but later because no one read anymore the Transactions of the Royal Asiatic Society, in which Whish's article was published. The matter resurfaced in the 1950s, and now we have the Sanskrit texts properly edited, and we understand the clever way that Mādhava derived the series without the calculus, but many historians still find it impossible to conceive of the problem and its solution in terms of anything other than the calculus and proclaim that the calculus is what Mādhava found. In this case, the elegance and brilliance of Mādhava's mathematics are being distorted as they are buried under the current mathematical solution to a problem to which he discovered an alternate and powerful solution.
- ↑ "Missionaries led State to renaissance: Pinarayi". The Hindu. 13 November 2016.
Inaugurating on Saturday the valedictory of the bicentenary celebration of the arrival of Church Mission Society (CMS) missionaries to the shores of Kerala, Mr. Vijayan said it was their pioneering work in the fields of education, literature, printing, publishing, women's education, education of the differently-abled and, in general, a new social approach through the inclusion of marginalised sections into the mainstream which brought the idea of 'equality' into the realm of public consciousness. This had raised the standard of public consciousness and paved the way for the emergence of the renaissance movements in the State.
- ↑ "Kerala to celebrate CMS mission". Church Mission Society. 9 November 2016. Retrieved 4 April 2022.
Indian President Pranab Mukherjee, visited CMS College in Kerala, the oldest college in India, and laid the foundation stone of the bicentenary block. He said, 'CMS college is a pioneer of modern education in Kerala. It has been the source of strong currents of knowledge and critical inquiry that have moulded the scholastic and socio-cultural landscape of Kerala and propelled the State to the forefront of social development.'
- ↑ Mathew, E. T. (5 June 2015). "Growth of Literacy in Kerala". Economic and Political Weekly. 34 (1999): 7–8 – via www.epw.in.
- ↑ District Handbooks of Kerala (PDF). Department of Information & Public Relations Government of Kerala. March 2003. pp. 19–20. Archived from the original (PDF) on 19 March 2009. Retrieved 4 April 2022.
- ↑ Menon, Sreedhara (1996). A survey of Kerala History. Madras: S.Viswanathan Printers and Publishers. pp. 339, 348–49. ISBN 978-8126415786. Archived from the original on 24 August 2019. Retrieved 20 March 2019.
- 1 2 Planning Commission, India (2007). Kerala Development Report. Academic Foundation. pp. 53–58. ISBN 978-8171885947. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Mookkiah Soundarapandian (2000). Literacy Campaign in India. Discovery Publishing House. p. 21. ISBN 978-8171415533.
- ↑ D Suresh Kumar (13 October 2008). "Kerala tops primary education index". The Times of India. Retrieved 30 July 2009.
- 1 2 Planning Commission, India (2007). Kerala Development Report. Academic Foundation. pp. 255–58. ISBN 978-8171885947. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Kerala becomes 1st Indian state to achieve 100% primary education". International Business Times. 12 January 2016. Retrieved 14 January 2016.
- 1 2 "Education in Kerala". Government of India. Archived from the original on 18 December 2011. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Kerala School Data Bank". sametham.kite.kerala.gov.in. Government of Kerala. Retrieved 5 December 2020.
- 1 2 A. Sreedhara Menon (2008). Cultural Heritage of Kerala. D C Books. pp. 13–15. ISBN 978-8126419036. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Menon, A. Sreedhara (2007). A Survey Of Kerala History (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). DC Books. p. 55. ISBN 978-8126415786.
- ↑ A. Sreedhara Menon (1978). Cultural Heritage of Kerala: An Introduction. East-West Publications. p. 10.
- ↑ Contribution of Travancore to Karnatic Music. Information & Public Relations Department, Government of Kerala. 2004. pp. 7–37.
- 1 2 S. Bhagyalekshmy (2004). Contribution of Travancore to Karnatic Music. Information & Public Relations Department, Government of Kerala. Retrieved 6 January 2013.
- ↑ "India's overworked elephants". BBC. 4 March 2010. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ J. Devika (2005). Her-self: Early Writings on Gender by Malayalee Women, 1898–1938. Popular Prakashan. p. 5. ISBN 978-8185604749. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Kumar Suresh Singh (2004). People of India: Maharashtra. Popular Prakashan. p. 1524. ISBN 978-8179911020. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Thomas Benedikter (2009). Language Policy and Linguistic Minorities in India: An Appraisal of the Linguistic Rights of Minorities in India. LIT Verlag Münster. p. 90. ISBN 978-3-643-10231-7. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Language – India, States and Union Territories" (PDF). Census of India 2011. Office of the Registrar General. pp. 13–14.
- ↑ "Shock after alcohol flows from kitchen taps in Kerala". BBC News. 6 February 2020.
- ↑ Cultural Heritage of Kerala. D.C. Books. 2008. p. 76. ISBN 978-8126419036.
- ↑ The Legacy of Kerala. Department of Public Relations, Government of Kerala. 1982. p. 34. ISBN 978-8126437986.
- ↑ World Encyclopaedia of Interfaith Studies: World religions. Jnanada Prakashan. 2009. pp. 704–10. ISBN 978-8171392803.
- ↑ "The stars of Pooram show are jumbos". The Hindu. Chennai, India. 26 May 2006. Archived from the original on 18 November 2007. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ Infokerala Communications Pvt. Ltd. (2013). Pilgrimage to Temple Heritage. Biju Mathew. p. 433. ISBN 978-8192128443.
- ↑ David Stott (2014). Kerala Footprint Focus Guide: Includes Kochi, Alappuzha, Thrissur, Periyar, River Nila. Footprint Travel Guides. p. 94. ISBN 978-1-909268-79-1.
- ↑ M. G. S. Narayanan; K. K. N. Kurup (1976). Historical Studies in Kerala. Department of History, University of Calicut. pp. 68–81.
- ↑ Rolf Killius (2006). Ritual Music and Hindu Rituals of Kerala. B.R. Rhythms. p. 61. ISBN 978-8188827077.
- ↑ Sreedhara Menon, A. (2007). Kerala Charitram (2007 ed.). Kottayam: DC Books. ISBN 978-8126415885. Archived from the original on 13 November 2021. Retrieved 19 July 2020.
- ↑ Chummar Choondal (1980). Kerala Folk Literature. Kerala Folklore Academy.
- ↑ A Sreedhara Menon (2007). A Survey Of Kerala History. DC Books. pp. 80–. ISBN 978-8126415786.
- ↑ Pratiyogita Darpan (2006). Pratiyogita Darpan. Pratiyogita Darpan. p. 624.
- ↑ Purāṇam. All-India Kasiraja Trust. 2004. p. 17.
- ↑ Cultural Heritage of Kerala. D.C. Books. 2008. p. 66. ISBN 978-8126419036.
- ↑ Praveen, M. P. (8 September 2011). "Myth, mystique, and traditions of Onam". The Hindu. Retrieved 12 November 2015.
- ↑ "Vallamkali – Resplendent Water Regattas of Kerala | Kerala Boat Races| Onam| Kerala Backwaters | Kerala". Kerala Tourism (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 9 June 2021.
- ↑ Infokerala Communications Pvt. Ltd. (2013). Pilgrimage to Temple Heritage. Biju Mathew. p. 535. ISBN 978-8192128443.
- ↑ A Biblical Approach to Indian Traditions and Beliefs. Armour Publishing Pte Ltd. 2008. p. 90. ISBN 978-9814222396.
- ↑ J Mohapatra (2013). Wellness In Indian Festivals & Rituals. Partridge Pub. p. 142. ISBN 978-1-4828-1690-7.
- ↑ Gouri Lakshmi Bayi (Princess.) (1998). Thulasi garland. Bharatiya Vidya Bhavan. ISBN 978-8172761103.
- ↑ Kala Menon (November 2004). "Classical Dance Art Forms of Kerala" (PDF). Sruti Ranjini. 14 (1): 11. Archived from the original (PDF) on 4 March 2016. Retrieved 7 February 2022.
- ↑ "Thirayattam" (Folklore Text-Malayalam), State Institute of language, Kerala ISBN 978-8120042940
- ↑ A Sreedhara Menon (2008). Cultural heritage of Kerala. D C Books. p. 106. ISBN 978-8126419036. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Motilal (UK) Books of India (2008). Tourist Guide Kerala. Sura Books. p. 8. ISBN 978-8174781642. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Kāvālaṃ Nārāyaṇappaṇikkar (1991). Folklore of Kerala. National Book Trust, India. p. 146. ISBN 978-8123725932. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Asha Kasbekar (2006). Pop Culture India!: Media, Arts, And Lifestyle. ABC-CLIO. pp. 43–44. ISBN 978-1-85109-636-7. Retrieved 17 November 2012.
- 1 2 3 A. Sreedhara Menon (1982). The Legacy of Kerala. D C Books. pp. 48–51. ISBN 978-8126421572. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Richard Schechner; Willa Appel (1990). By Means of Performance: Intercultural Studies of Theatre and Ritual. Cambridge University Press. p. 145. ISBN 978-0-521-33915-5. Retrieved 18 November 2012.
- 1 2 Simon Broughton; Mark Ellingham; Richard Trillo (2000). World Music Volume 2 Latin and North America, Caribbean, India, Asia and Pacific: The Rough Guide. Rough Guides. p. 97. ISBN 978-1-85828-636-5. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ A. Sreedhara Menon (1982). The Legacy of Kerala. D C Books. p. 41. ISBN 978-8126421572. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Menon, Sreedhara (2008). Cultural Heritage of Kerala. D C Books. pp. 128–29. ISBN 978-8126419036. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ Datta, Amaresh (1987). Encyclopaedia of Indian Literature. Sahitya Akademi. pp. 751–53. ISBN 978-8126018031.
- ↑ Gangadhar, V. (2 October 2003). "Magic of Sophia Loren". Sunday Magazine. The Hindu. Chennai, India. Archived from the original on 30 November 2003. Retrieved 18 January 2015.
- ↑ Subburaj V.V.K. Sura's Year Book 2006. Sura Books. p. 620. ISBN 978-8172541248. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Jnanpith Awards for ONV Kurup, Akhlaq Khan Shahryar". The Times of India. 24 September 2014. Retrieved 24 September 2014.
- ↑ "Jnanpith Award Winners | UPSC Guide". upscguide.com. Archived from the original on 19 December 2012. Retrieved 24 September 2014.
- ↑ Chandran 2018, p. 358-361.
- ↑ Chandran 2018, p. 450.
- ↑ P. K. Parameswaran Nair (1967). History of Malayalam literature. Sahitya Akademi. p. 296. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Sigfried J. de Laet (1994). History of Humanity: From the seventh to the sixteenth century. UNESCO. p. 407. ISBN 978-9231028137. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ K. M. George (1998). Eng when Poetry Comes. Sahitya Akademi. p. 58. ISBN 978-8126004133. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Chandran 2018, p. 453.
- 1 2 3 4 5 Dr. K. Ayyappa Panicker (2006). A Short History of Malayalam Literature. Thiruvananthapuram: Department of Information and Public Relations, Kerala.
- ↑ Arun Narayanan (25 October 2018). "The Charms of Poonthanam Illam". The Hindu.
- ↑ Freeman, Rich (2003). "Genre and Society: The Literary Culture of Premodern Kerala". In Literary Cultures in History: Reconstructions from South Asia
- ↑ Krishna Kaimal, Aymanam (1989). Attakatha sahithyam. Trivandrum State Institute of Language.
- ↑ Binoy, Rasmi (27 September 2018). "The river sutra". The Hindu. Retrieved 24 January 2021.
- ↑ P. K. Parameswaran Nair (1967). History of Malayalam literature. Sahitya Akademi. pp. 118–21. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Madhubālā Sinhā (2009). Encyclopaedia of South Indian literature. Anmol Publ. p. 97. ISBN 978-8126137404. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ John V. Vilanilam (1987). Religious communication in India. Kairali Books International. p. 66. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Sukumār Al̲ikkōṭȧ (1979). Mahakavi Ulloor. Sahitya Akademi. p. 52. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Indian and Foreign Review. Publications Division of the Ministry of Information and Broadcasting, Government of India. 1983. p. 25. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Ke. Eṃ Tarakan (1990). A brief survey of Malayalam literature: history of literature. K.M. Tharakan. pp. 41–52. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ "Mappila songs cultural fountains of a bygone age, says MT". The Hindu. Chennai, India. 31 March 2007. Archived from the original on 8 November 2012. Retrieved 15 August 2009.
- ↑ Pg 167, Mappila Muslims: a study on society and anti colonial struggles By Husain Raṇdathaṇi, Other Books, Kozhikode 2007
- 1 2 Menon, A. Sreedhara (2008). The legacy of Kerala (1st DCB ed.). Kottayam, Kerala: D C Books. ISBN 978-81-264-2157-2.
- ↑ "August 23, 2010 Archives". Archived from the original on 27 April 2013.
- ↑ "South Asian arts". Encyclopedia Britannica. Retrieved 15 September 2017.
- ↑ Naha, Abdul Latheef (24 September 2020). "Jnanpith given to Akkitham". The Hindu. Retrieved 12 June 2021.
- ↑ ANI (29 November 2019). "Celebrated Malayalam poet Akkitham wins 2019 Jnanpith Award". Business Standard. Retrieved 12 June 2021.
- ↑ Subodh Kapoor (2002). The Indian Encyclopaedia: Biographical, Historical, Religious, Administrative, Ethnological, Commercial and Scientific. Mahi-Mewat. Cosmo. p. 4542. ISBN 978-8177552720. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Accessions List, South Asia. E.G. Smith for the U.S. Library of Congress Office, New Delhi. 1994. p. 21. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Indian Writing Today. Nirmala Sadanand Publishers. 1967. p. 21. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Amaresh Datta; Sahitya Akademi (1987). Encyclopaedia of Indian Literature: K to Navalram. Sahitya Akademi. p. 2394. ISBN 978-0-8364-2423-2. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Malayalam Literary Survey. Kerala Sahitya Akademi. 1993. p. 19. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Eṃ Mukundan; C. Gopinathan Pillai (2004). Eng Adityan Radha And Others. Sahitya Akademi. p. 3. ISBN 978-8126018833. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Ed. Vinod Kumar Maheshwari (2002). Perspectives On Indian English Literature. Atlantic Publishers & Dist. p. 126. ISBN 978-8126900930. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Amit Chaudhuri (2008). Clearing a Space: Reflections On India, Literature, and Culture. Peter Lang. pp. 44–45. ISBN 978-1-906165-01-7. Retrieved 18 November 2012.
- ↑ Lyall, Sarah (15 October 1997). "Indian's First Novel Wins Booker Prize in Britain". The New York Times. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ Murdoch Books Pty Limited; Murdoch Books Test Kitchen (2010). India. Murdoch Books. p. 10. ISBN 978-1-74196-438-7. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Majumdar (2010). Consumer Behaviour: Insights From Indian Market. PHI Learning Pvt. Ltd. p. 181. ISBN 978-8120339637. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Rachel Muthachen (1970). Regional Indian Recipes. Jaico Publishing House. p. 1. ISBN 978-8172240356. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ James Newton (2012). Jay Rai's Kitchen – Keralan Cuisine. Springwood emedia. pp. 4–. ISBN 978-1-4761-2308-0. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Vijayan Kannampilly (2003). Essential Kerala Cook Book. Penguin Books India. pp. 10–11. ISBN 978-0-14-302950-2. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Kerala with Lakshadweep. Outlook Publishing. 2005. p. 27. ISBN 978-8189449018. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ George Koilparampil (1982). Caste in the Catholic community in Kerala: a study of caste elements in the inter rite relationships of Syrians and Latins. Dept. of Sociology, St. Teresa's College. p. 233. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Paramatmananda (Swami.) (2000). Talks. Mata Amritanandamayi Center. p. 24. ISBN 978-1-879410-79-4. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ "Kerala Cuisine". Ecotours. Archived from the original on 13 August 2015. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ The Telecom Regulatory Authority of India Act, 1997. Georg Thieme Verlag. p. 112. GGKEY:BJ6HEPE0NRE.
- ↑ "National Family Health Survey (NFHS-4)" (PDF). International Institute for Population SciencesDeonar. Archived from the original (PDF) on 23 February 2022. Retrieved 7 February 2022.
- ↑ "General Review". Registrar of Newspapers for India. Archived from the original on 27 September 2007. Retrieved 1 September 2006.
- ↑ K. M. George (1998). Eng when Poetry Comes. Sahitya Akademi. p. 186. ISBN 978-8126004133. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ "The DHS Program – India: Standard DHS, 2015–16". dhsprogram.com.
- ↑ "National Family Health Survey". rchiips.org. Archived from the original on 7 March 2022. Retrieved 7 February 2022.
- ↑ "Delhi ranks top in Internet penetration, Kerala comes second". The Hindu Business Line. 6 May 2020. Retrieved 27 June 2021.
- ↑ Ranjith KS (2004). Nair PR, Shaji H (eds.). Rural Libraries of Kerala (PDF). Kerala Research Programme on Local Level Development. Thiruvananthapuram: Centre for Development Studies. pp. 20–21. ISBN 978-8187621812. Retrieved 28 December 2008.
- ↑ "Highlights ofTelecom Subscription Data as on 28thFebruary, 2019" (PDF). Archived from the original (PDF) on 18 April 2019. Retrieved 16 May 2019.
- 1 2 3 4 "Sports and Games in Kerala". Public Relations Dept, Kerala. 2002. Archived from the original on 28 April 2006. Retrieved 9 June 2012.
- ↑ Arnaud Van Der Veere (2012). Muay Thai. Meyer & Meyer Verlag. p. 8. ISBN 978-1-84126-328-1.
- ↑ "India Wins World Twenty20 Thriller". The Hindu. Chennai, India. 25 September 2007. Archived from the original on 6 November 2013. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ "Minister convenes high-level meet". The Hindu. 4 July 2009. Archived from the original on 7 July 2009.
- ↑ "Ranji Trophy: In historic first, Kerala join defending champions Gujarat in quarter-finals". The Times of India. 28 November 2017. Retrieved 19 December 2017.
- ↑ Salikha, Adelaida. "Top FIVE Asian Clubs With Highest Social Media Followers, Up to October 2018 | Seasia.co". Good News from Southeast Asia (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 17 September 2020.
- ↑ "Indian Football: Five most-followed clubs on social media". Khel Now (in ಅಮೆರಿಕನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್). 18 June 2020. Archived from the original on 13 November 2021. Retrieved 10 September 2020.
- ↑ "Malayalam News – kerala blasters become fifth Asian club with the biggest social media following | News18 Kerala, Sports Latest Malayalam News | ലേറ്റസ്റ്റ് മലയാളം വാർത്ത". malayalam.news18.com. 25 October 2018. Archived from the original on 8 ಫೆಬ್ರವರಿ 2023. Retrieved 5 December 2020.
- ↑ "AIFF Award Player of the Year". All India Football Federation. Archived from the original on 17 February 2009. Retrieved 15 November 2015.
- ↑ James Wray; Ulf Stabe (15 September 2007). "Viva marks the resurgence of Kerala football". Monstersandcritics.com. Archived from the original on 31 ಮೇ 2015. Retrieved 30 July 2009.
- ↑ "Indian football team suffer humiliating 1–9 defeat to Kuwait". zeenews.india.com. 14 November 2010. Retrieved 13 November 2016.
- ↑ Sportstar, Team (15 July 2019). "Sahal recalls journey from university football to senior national team". Sportstar (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). Retrieved 6 June 2020.
- ↑ "Bipin Singh, Ishan Pandita in 35-man probables list for Oman, UAE friendlies". thescroll.in. 2 March 2021.
- ↑ "Past Winners". All India Football Federation. Archived from the original on 24 May 2012. Retrieved 9 June 2012.
- ↑ "Kerala State Athletics Association: History". Kerala State Athletics Association. Archived from the original on 24 June 2012. Retrieved 12 June 2012.
- ↑ David Abram; Nick Edwards (2004). The Rough Guide to South India. Rough Guides. p. 64. ISBN 978-1-84353-103-6.
- ↑ "Jimmy George". Sports Portal. Ministry of Youth Affairs and Sports. Archived from the original on 14 May 2008. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ P.A. Reddy (2005). Sports Promotion In India. Discovery Publishing House. pp. 31–42. ISBN 978-8171419272. Retrieved 17 November 2012.
- ↑ Irfan, KT. "KT Irfan, World Athletics Championships, Moscow". NDTV Sports. Archived from the original on 14 August 2013.
- ↑ "FIFA Event at Kochi: Time is Ticking Away". The New Indian Express. Archived from the original on 8 March 2016. Retrieved 3 April 2016.
- ↑ Chaudhuri, Arunava (2 July 2015). "Trivandrum will host upcoming SAFF Cup in December 2015/January 2016". SportsKeeda. Retrieved 22 December 2015.
- 1 2 3 "Kerala Tourism: Paradises in the world". The Hindu. Archived from the original on 4 September 2004. Retrieved 20 February 2012.
- ↑ "Pravasi KairaLi Home". Pravasikairali.com. Archived from the original on 8 November 2014. Retrieved 11 January 2014.
- ↑ "Kerala: A vacation in paradise". The Times of India. 7 February 2014. Archived from the original on 25 November 2023. Retrieved 17 January 2023.
- ↑ "Kerala – The Gateway of India". Forbes. Retrieved 3 January 2012.
- ↑ "Kerala : National Geographic Traveler selects Kerala as 'one of the 50 must-see destinations of a lifetime'". Travel Portal of India. 27 January 2009. Archived from the original on 4 September 2011. Retrieved 11 June 2011.
- ↑ "Kerala beats Taj in Google Search Trends for 2012". Indian Express. 28 December 2012. Retrieved 11 January 2012.
- ↑ "CNN Travel's 19 places to visit in 2019". CNN Travel (in ಇಂಗ್ಲಿಷ್). 22 May 2019. Retrieved 4 April 2022.
- ↑ "Ahmedabad and Kerala on TIME magazine's list of World's Greatest Places of 2022". India Today. 14 July 2022.
- ↑ "This is the only Indian state to make it to the list of 'World's Top 26 Destinations For 2026'". The Times of India. 2025-12-27. ISSN 0971-8257. Retrieved 2025-12-30.
- ↑ Infokerala Communications Pvt. Ltd. (2012). Kerala Tradition & Fascinating Destinations. Biju Mathew | Info Kerala Communications Pvt Ltd. p. 314. ISBN 978-8192128481.
- ↑ Admin (6 August 2011). "Kerala Family Tour Packages". Archived from the original on 21 November 2021. Retrieved 2 July 2019.
- ↑ Saju (6 August 2011). "Destination Wise Number of Foreign Tourists Visited Kerala During 2010" (PDF). Retrieved 24 September 2014.
- ↑ "Tourist statistics – 2008" (PDF). Government of Kerala, Tourism Department. Retrieved 22 October 2010.
- 1 2 Santhanam K (27 January 2002). "An ideal getaway". The Hindu. Chennai, India. Archived from the original on 23 June 2003. Retrieved 11 November 2007.
- 1 2 3 Dasgupta Devashish (2011). Tourism Marketing. Pearson Education India. p. 203. ISBN 978-8131731826. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Tourist Statistics – 2006" (PDF). Department of Tourism. Government of Kerala. 2006. Archived from the original (PDF) on 26 June 2008. Retrieved 11 November 2007.
- 1 2 Joseph, George (16 May 2012). "Tourist inflow to Kerala crosses 10 million mark". Business-Standard. Retrieved 15 November 2015.
- ↑ Planning Commission, India (2007). Kerala Development Report. Academic Foundation. p. 47. ISBN 978-8171885947. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Tourist Statistics – 2005 (Provisional)" (PDF). Department of Tourism. Government of Kerala. 2005. Archived from the original (PDF) on 26 June 2008. Retrieved 11 November 2007.
- ↑ "Kerala records 6% rise in tourist arrivals despite floods and Nipah virus scare". The Economic Times. 14 February 2019. Retrieved 14 August 2019.
- ↑ Gibson, David K. (11 June 2021). "The best beaches for driving". BBC Autos.
- ↑ Tapan K Panda (2007). Tourism Marketing. ICFAI Books. pp. 173–77. ISBN 978-8131404690. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Kerala: Spellbound by this natural beauty". The Free Press Journal. 2 August 2015. Retrieved 27 November 2015.
- ↑ M.R. Biju (2006). Sustainable Dimensions Of Tourism Management. Mittal Publications. pp. 151–65. ISBN 978-8183241298. Retrieved 30 May 2015.
- ↑ "Padmanabhapuram Palace". Kerala Tourism. Retrieved 2 December 2016.
- ↑ "Mattancherry Palace". Kerala Tourism. Retrieved 2 December 2016.
ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]- ↑ ಭಾರತೀಯ ಇಂಗ್ಲಿಷ್: /ˈkɛrələ/ ⓘ, kerr-Ə-lə
Malayalam: [ˈkeːɾɐɭɐm] ⓘ ಕೇರಳಂ
ಮೂಲಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]- Chandran, V. P., ed. (2018). Mathrubhumi Yearbook Plus – 2019 (in Malayalam). Kozhikode: Mathrubhumi Printing & Publishing Company Limited. ASIN 8182676444 .
{{cite book}}: CS1 maint: unrecognized language (link)
ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದುವಿಕೆ
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]- Bose, Satheese Chandra and Varughese, Shiju Sam (eds.) 2015. Kerala Modernity: Ideas, Spaces and Practices in Transition. Hyderabad: Orient Blackswan.
- Chathukulam, Jos; Tharamangalam, Joseph (2021). "The Kerala model in the time of COVID19: Rethinking state, society and democracy". World Development. 137 105207. doi:10.1016/j.worlddev.2020.105207. PMC 7510531. PMID 32989341.
- Devika, J. (2016). "The 'Kudumbashree Woman' and the Kerala Model Woman: Women and Politics in Contemporary Kerala". Indian Journal of Gender Studies. 23 (3): 393–414. doi:10.1177/0971521516656077. S2CID 151752480.
- Jeffrey, Robin (2004). "Legacies of Matriliny: The Place of Women and the "Kerala Model"" (PDF). Pacific Affairs. 77 (4): 647–664. JSTOR 40023536.
- Jeffrey, Robin (2009). "Testing Concepts about Print, Newspapers, and Politics: Kerala, India, 1800–2009" (PDF). The Journal of Asian Studies. 68 (2): 465. doi:10.1017/S0021911809000679. S2CID 146795894. Archived from the original (PDF) on 2022-12-02. Retrieved 2026-08-03.
- Jeffrey, Robin (27 July 2016). Politics, Women and Well-Being: How Kerala became 'a Model'. Springer. ISBN 978-1-349-12252-3.
- Ramanathaiyer, Sundar; MacPherson, Stewart (2018). Social Development in Kerala: Illusion or Reality? (2nd ed.). Routledge.
ಬಾಹ್ಯ ಕೊಂಡಿಗಳು
[ಬದಲಾಯಿಸಿ]| Kerala ಬಗ್ಗೆ ವಿಕಿಪೀಡಿಯದ ಇತರ ಸಹೋದರ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪುಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ತಿಳಿಯಿರಿ | |
| ವಿಕ್ಷನರಿಯಿಂದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು ಮತ್ತು ಅನುವಾದಗಳು | |
| ಕಾಮನ್ಸ್ನಿಂದ ಮಾಧ್ಯಮ | |
| ವಿಕಿವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕಲಿಕಾ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು | |
| ವಿಕಿಕೋಟ್ನ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು | |
| ವಿಕಿಸೋರ್ಸ್ನ ಮೂಲ ಪಠ್ಯಗಳು | |
| ವಿಕಿಪುಸ್ತಕಗಳ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳು | |
| ಪ್ರಯಾಣ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ವಿಕಿಪ್ರಯಾಣದಿಂದ | |
- ಸರ್ಕಾರ
- Official website Archived 18 January 2006 ವೇಬ್ಯಾಕ್ ಮೆಷಿನ್ ನಲ್ಲಿ. ಕೇರಳ ಸರ್ಕಾರದ
- Official website ಕೇರಳ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ
- ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾಹಿತಿ
Geographic data related to ಕೇರಳಂ at OpenStreetMap
- Pages with non-numeric formatnum arguments
- Pages using gadget WikiMiniAtlas
- CS1 ಅಮೆರಿಕನ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್-language sources (en-us)
- Pages containing cite templates with deprecated parameters
- Pages using infobox settlement with bad settlement type
- Coordinates on Wikidata
- Pages using infobox settlement with possible demonym list
- Pages using the Phonos extension
- Articles with Respell capitalisation issues (lowercase input)
- Articles with Respell capitalisation issues (uppercase input)
- Pages with Malayalam IPA
- Pages including recorded pronunciations
- Articles with unsourced statements from October 2025
- Articles with invalid date parameter in template
- CS1 errors: ISBN date
- Pages using ISBN magic links
- CS1 maint: multiple names: authors list
- Articles with hatnote templates targeting a nonexistent page
- CS1 maint: deprecated archival service
- CS1: unfit URL
- CS1 ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇಂಗ್ಲಿಷ್-language sources (en-gb)
- CS1 maint: DOI inactive as of ಜೂನ್ 2026
- CS1 errors: missing periodical
- CS1 Indian English-language sources (en-in)
- ವೆಬ್ ಆರ್ಕೈವ್ ಟೆಂಪ್ಲೇಟಿನ ವೇಬ್ಯಾಕ್ ಕೊಂಡಿಗಳು
- Pages using multiple image with one image
- Pages using multiple image with auto scaled images
- Pages with TemplateStyles errors
- Portal templates with redlinked portals
- Pages with empty portal template
- CS1 maint: unrecognized language
- Official website different in Wikidata and Wikipedia
- ಕೇರಳ
- ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತ
- 1956 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರದೇಶಗಳು
- ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳು
- ನಕ್ಷೆಗಳಿರುವ ಪುಟಗಳು
